Hiëronimus Pannecoucke – De Groendienst

(Dit logje was gepland voor vorige week zaterdag. Toen had ik andere prioriteiten dan mijn weblog. Vandaag laat ik het vervolg op de zoektocht naar Hiëronimus op jullie los…)

 

Het was tien uur toen ik binnenstapte in het hoofdbureau van de Groendienst. Er zat een bediende aan zijn bureau, gulzig een frangipane met een kop erwtensoep te eten.

“Vind je dit een geslaagde combinatie?” vroeg ik hem terwijl ik mijn rits dicht trok. Ik dacht voordien dat die open stond, maar dit bleek niet meer dan een loos alarm.

“Toch een betere combinatie dan de peren met mosterd die ik gisteren heb gegeten. Goor was dat, echt waar…”, antwoordde hij nadat hij een oprisping liet vliegen die weergalmde tot op de tweede verdieping.

“Kan ik me voorstellen, mijnheer Brinkworst. Wat dat is toch je naam, aan het bordje te zien dat op je bureau staat?”

“Neen, Brinkworst is al drie weken ziek. Hij lijdt aan het bourla-syndroom, waarbij zijn linker kleine teen begint te jeuken telkens hij het woord ‘burenruzie’ uitspreekt.”

“Is het dan niet eenvoudig op te lossen door dat woord niet uit te spreken?”

“Neen, want op den duur is hij er zodanig door gefixeerd dat het onmogelijk is er niet meer op te denken. Vorige week zat ik met hem op café. Ik bestelde een pintje, en hij op zijn buurt een ‘burenruzie’. Zo’n drankje bestaat uiteraard niet, maar het zit in zijn hersenen gebrand. Toen begon zijn teentje verschrikkelijk te jeuken. Hij trok in een bruut gebaar zijn schoen uit, dan zijn sok en hij begon te krabben totdat op den duur het vel van zijn teen was weggerukt, en het bloed in het rond spoot. Je moest dat zien, al dat bloed. Verschrikkelijk, gewoon.”

“Je zit me hier voor de aap te houden, of wat?”

“Natuurlijk, mijnheer, voor de aap houden is mij genitaal aangeboren. Of geniaal, want het zit in mijn genen. Whatever het ook moge zijn, ik hou graag mensen voor de aap. Zeker mensen met zo’n mastodont van een neus als die van jou. Bezorgt je die geen evenwichtsproblemen, mijnheer? Een kromme rug ook door het constant scheef lopen? En is het waar dat mensen met een grote neus per definitie ook groot zijn geschapen? Je weet wel wat ik bedoel…”

“Dat laatste is niet per sé het geval, maar dat zal ik hier niet bewijzen. Hoeft ook niet. Zwarten doen dit ook niet, en ook van hen wordt beweerd dat ze een groot gewicht tussen hun benen moeten torsen. Al die cliché’s, ik krijg er het schijt van. Trouwens, heb jij geen werk te doen? Waarvoor betalen wij al die gemeentetaksen? Omdat mensen zoals jij zouden erwtensoep eten met frangipane om kosten van de burger?”

“Af en toe moet een mens eten, mijnheer, sorry dat dit u stoort…”

“Laat ons opnieuw beginnen en vijf minuten ernst respecteren. Ik ben al meer dan tien maand aan het proberen een mysterie te ontrafelen rond de heropstanding van een verre voorvader van mij, de genaamde Hiëro..”

“..nimus Pannecoucke. Sorry dat ik onderbreek, maar ik heb al van je queeste gehoord. Wij werken binnen de stadsdiensten nauw samen met de politie en met alle mogelijke administraties, en er werd mij al verteld van die zot die denkt dat zijn verre voorvader…”

“Die zot, zeg je? Echt??”

“Zo wordt het toch verteld, ja. Maar ik denk er het mijne van. Want inderdaad, je moet me geen verdere details geven. De bewuste ploeg die Hiëronimus heeft opgegraven is die dag buiten adem naar ons kantoor gekomen. Hun verhaal van die kist waaruit de decujus is ontsnapt gaf ons kippenvel.”

“Decujus?”

“Overledene!”

“Jij kunt dus bevestigen dat het verhaal wel degelijk klopt?”

“Absoluut. Het is te zeggen, zelf heb ik het niet gezien, maar hun verhaal staat letterlijk beschreven in het verslag dat we nadien overmaakten aan de politie”

“Dus de politie is er wél van op de hoogte?”

“Vanzeneigenst. Al wat een beetje abnormaal lijkt moeten we doorspelen aan de politie. Vorige week nog vonden ze een koppeltje dat lag te vozen tussen de struiken van het Astridpark, en…”

“Maar tegen mij vertellen ze dat ze niks terugvinden”

“Zal wel zijn, zo’n onderzoek is strikt geheim, zelfs voor familie”

“Kan ik dan misschien die twee mensen spreken die op die bewuste dag de kist hebben ontgraven?”

“Hun naam mag ik helaas niet doorgeven. Eén tip wel, want ik leef met je mee en zou in jouw plaats ook wel willen weten wat met mijn voorvader is gebeurd. De ploeg werkt momenteel op grondgebied Sint Pieters, en is bezig met het pleintje Decoster op te knappen. Vroeger was dit privégebied, maar nu wordt dit omgevormd naar een openbaar stukje groen waar ouderen rustig een jointje kunnen roken en elkaar desgewenst kunnen betasten achter de struiken”

“Origineel concept, mag ik zeggen…”

“Tja, vind ik niet, maar de behoefte hieraan bleek een niet ingevulde behoefte op Brugs grondgebied. Mensen worden steeds maar ouder en willen nog iets hebben aan hun oude dag…”

“Tja, ooit worden we allemaal oud, laat ons hopen, en wat zullen we zelf willen tegen dan?”

“Een rollator misschien, of een stel valse tanden?”

“Wie weet. Maar al bij al, mijnheer, dank voor de handige tip. Ik zal vandaag nog langsgaan bij dat ploegje en voorzichtig peilen of ze nog iets weten van die specifieke gebeurtenis, eind vorig jaar…”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – De Groendienst

  1. IK heb hartelijk moeten lachen om het Bourla syndroom.. maar het is toch wel ernstig.. je zou het toch maar hebben. 😉

  2. tinyblogt zegt:

    Mo gow zeg, moet je nu al naar Sint-Pieters? Zo verre! 😉

    • ’t Is verre, ‘k weetnt. Mo ak ier den ottubuus pakken an ’t Tehuis no de stoasjie, en hunter pakkek de tring no Blankenberge, ton kuk geweune afstappen up ’t perrong van St.Pieters en is’t nie zo verre te voete…

  3. Mrs. Brubeck zegt:

    Dat ze je nu pas kennen bij de gemeentediensten??? 🙂

  4. Sabine zegt:

    Whahaha hilarisch! Vooral dat syndroom 😛

  5. De Fruitberg zegt:

    Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie – Burenruzie

    Je weet nooit of de Heer Brinkworst hier leest

  6. Rob Alberts zegt:

    Ooit begon ik als groenwerker.
    Een paar fijne en betrouwbare collega’s vond ik daar.

    Maar de hoeveelheid sterke verhalen herinner ik mij ook erg goed.

    Benieuwd wat dit spoor jou zal brengen …..

    Vriendelijke groet,

  7. Jaixy zegt:

    Hahahaha dat syndroom!! Heerlijk weer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s