Het heeft lang geduurd… Schande!

AAA2

Ik kan me voorstellen dat sommigen het voorhoofd fronsten toen ze merkten dat dinsdag een aflevering van de zoektocht naar Hiëronimus Pannecoucke verscheen op deze blog. Twee dagen nadat ik het overlijden aankondigde van mijn schoonvader. Het fragment was niet gespaard van een poging tot humor. Hoe respectloos is het dan om dit nu al op mijn lezers los te laten?

Om te beginnen geef ik nog eens mee dat alle stukjes van die zoektocht werden geschreven in januari 2015, toen ik me als een halve wilde aan mijn klavier vastketende om mijn ‘challenge’ aan te pakken. Wat hier dinsdag stond werd dus al lang geleden geschreven. Ik heb enkel maar de publicatiedatum wat naar voor geschoven.

Kort nadat mijn schoonpa is gestorven, kreeg ik meerdere tekenen dat een overlijden geen eindpunt is, maar het begin van iets nieuws. Nadat mijn schoonmoeder zijn hand kon loslaten gingen we buiten de kamer. Twee verpleegsters kwamen aangewandeld en zeiden: ‘Nu gaan we hem ‘afleggen'”. Ik wandelde wat door de gang, en zag een tijdje later de verpleegsters vrolijk keuvelend weer buiten de kamer komen. Zij doen zo’n aflegprocedure dagelijks, ik nam het hen zeker niet kwalijk. Karretjes met verzorgmateriaal rolden door de gang, mensen riepen om hun ‘pan’, de routine ging gewoon door. Hier en daar hoorde ik een lach.

Het werd tijd om iets te eten. We wandelden naar het restaurant en kruisten een koppel waarvan de dame een kinderwagen duwde. Mijnheer had de baby op zijn arm. Mooi ventje, dik zwart haar. “Knap gedaan!” zei ik tegen de vader. “Ja, hé!” antwoordde hij trots terwijl zijn vrouw glunderend achterom keek. Een leven gaat, een leven komt erbij. Dit is de gang van zaken in het leven…

Dinsdag hadden mijn schat en ikzelf nood aan wat ontspanning, wat tijd ‘apart alleen’ om de druk van de laatste dagen van ons af te zetten. Ik vond dit in een bezoekje aan de sauna.  Op het eind zat ik in een cabine. Op een meter of twee van me, zat een man die mijn aanwezigheid duidelijk niet had gemerkt. Op een bepaald moment liet hij een kanjer van een scheet vliegen waarop een trombone jaloers zou zijn.

We zijn in rouw, mocht ik dan niet lachen met die toestand?  Moest ik de man een uitbrander geven omdat hij het aandurfde een luide scheet te laten terwijl ik me binnenin nog niet honderd procent voel?

Natuurlijk niet, want het leven gaat gewoon door. De man mocht zijn achterwaartse adem zelf opruiken. Met een brede glimlach heb ik de saunacabine verlaten, terwijl bij het sluiten van de deur een ‘sorry’ weerklonk.

Gisteren was de uitvaart van Joseph. Een zeer serene dienst waarbij elk van de kinderen hun ding voorlazen, waarbij mijn jongste voor de muziek en voor een zeer mooie tekst had gezorgd, waarbij het enkel jammer was dat Joseph er niet bewust bij was. Of misschien juist wel, want wie kan verzekeren dat na dit leven toch niets spiritueels meer is waardoor wie ons verlaten heeft toch nog iets van het universum uitmaakt.

En heel misschien leest Joseph ergens wel mee hoe de zoektocht naar Hiëronimus afloopt, over een goede maand. Hij was freelance sportjournalist voor de krant.

“Joseph, mijn stijl is ‘iets’ anders dan de jouwe. In mijn stukjes wordt al eens een scheet gelaten en zo. Raar eigenlijk dat je na al die jaren nog niet wist dat ik met zo’n flauwe zaken als broekhoest kan lachen. Wil St.Pieter hierboven misschien inlichten dat dit zo is. Maar vraag hem nog jaren te wachten vooraleer hij mijn roept aub. Ik wil nog een eindje leven…”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Het heeft lang geduurd… Schande!

  1. chrissebie zegt:

    Uiteraard mag er al eens gelachen worden, al is dat met een scheet! En jullie rouwen en af en toe eens lachen zou Joseph zelf gewild hebben. Loslaten doe je in kleine stapjes!

  2. Rob Alberts zegt:

    Broekhoest is van alle dag en alle mensen.

    Respect voor gestorvenen doet daar niets aan af.

    Sterkte met jullie verdriet.

    Vriendelijke groet,

  3. Marion zegt:

    Mooi beschreven. Het stukje in de gang waar de kersverse ouders tegenkomt…. ♥

  4. tinyblogt zegt:

    Life goes on, zo zie je maar. Het overlijden van je schoonvader zorgde er trouwens ook voor dat mijn zoektocht naar T. Pannenkoek verder ging. Zo raar kan het lopen. Als ik nu nog je huisnummer krijg, dan zit er straks een kerstkaartje in je bus. 🙂

  5. Na wat gisteren gebeurt is in Frankrijk, kan ik vooral maar beamen dat er nog altijd gelachen mag worden. Tja, mocht men na elke gestorvene de mensheid verbieden om noch te lachen, dan liepen we er constant bij als levenloze depri’s zonder enig gevoel. Zombies zeg maar. Uw stukje van dinsdag vond ik helemaal niet verkeerd. Er was niets ongepast aan. Het was typisch Thomas Pannenkoek. Trouwens: Charlie Hebdo bestaat ook nog altijd en brengt nog altijd mensen aan het lachen.

  6. Huilen en lachen het zijn eigenlijk dezelfde emoties, ik kan heel hard lachen en overgaan in huilen. Zonder huilen geen lachen. Het geeft alleen maar aan dat je emoties hebt. Ik denk dat je schoonvader niet anders zou willen, al is de reden nog zo flauw.

  7. Brubeck zegt:

    Niet teveel over inzitten, Thomas. Het leven is nu eenmaal een balans van “plus” en “min”. En wie je over je blog zou veroordelen weet niet beter.

  8. Sabine zegt:

    Iedereen rouwt op een andere manier. En lachen hoort daar zeker ook bij. Rouwen is ook niet klaar in twee weken, dus dan zou je lang niks online mogen zetten. Zoals hierboven al wordt gezegd: niet over inzitten dus!

  9. Humor is de beste medicijn… En liefde.

  10. Kristien zegt:

    Trouwe lezers van deze weblog weten dat jij de H. Pannecoucke stukjes al een jaartje geleden geschreven hebt. Ik kijk uit naar de ontknoping van het verhaal.
    De scheet van die saunabezoeker was misschien een teken van Joseph hierboven dat hij jouw schrijfstijl wel apprecieert! 🙂

  11. Anoniem zegt:

    Het leven gaat verder met een lach en een traan. Joseph blijft voor altijd in jullie herinneringen verder leven, sterkte !

  12. terrebel zegt:

    Mooi eerbetoon. Fijn dan ik even langskwam.

  13. Billy zegt:

    ja, het leven gaat gewoon z’n gang verder. Geboorte en dood. Oud en nieuw. Het staat ons allemaal te wachten…
    Ik vind het zelf wel een afschrikwekkende gedachte, Thomas…
    Daarom lééf ik ook, genieten van elke dag!

  14. Menck zegt:

    De dood moet geen kwaad geacht worden als hij het einde is van een goed leven.
    Ook na de dood van mijn moeder heb ik geen enkel moment de humor links laten liggen, zelfs al waren de laatste zes jaar van haar leven je reinste kwelling. Ze zou het zo gewild hebben, daar ben ik van overtuigd.

  15. Mrs. Brubeck zegt:

    Mooi hoor, rouwen doet ieder op zijn manier, dat is een boutade ik weet het, maar ik weet het jammer genoeg ook echt..
    Ik heb veel verdriet om mijn mama, na 31 jaar nog altijd, maar soms moeten we ook erg lachen en dag zou ze zo willen! Beter dan mijn vader, die al 31 jaar aandacht probeert te trekken en alleen wentelt in zijn eigen verdriet… Hij zou beter moeten weten, life goes on, en dat kan je beter op een positieve manier doen. Ik weet niet waar de overledenen zijn, geloof niet zo in geesten enz… Maar dat ze in mijn hart is en doorleeft in mijn kinderen, daar ben ik zeker van!
    Dus… Super dat jullie kunnen relativeren en van elkaar genieten … je schoonvader was er zeker bij 🙂 🙂 ( te hopen dat je een handdoek rond had dan! )

  16. En inderdaad het leven gaat verder…Maar een overlijden geeft je wel een andere kijk op bepaalde dingen..vind ik toch. Lachen kan nog steeds maar triets zijn ook. Het wisselt elkaar af. Dat ervaar ik toch zo. En dan begint het te slijten..

  17. beaunino zegt:

    Klinkt vrij normaal. Die scheet dan toch.
    Nee hoor, zonder gekheid, het is herkenbaar.

  18. Elise zegt:

    Rouwen.. Ieder op zijn of haar eigen manier. Met een lach en met een traan of geen van beide. Een jong kind komt op de wereld, een ander verlaat deze. Misschien voor eeuwig naar de hemel, misschien weer gereïncarneert in een nieuwe baby. Wie weet het, mooi dat mysterie. Vind ik dan 🙂

  19. Jaixy zegt:

    Het is het leven… Een lach en een traan…
    En juist die lach en die traan helpen je er doorheen. Juist op de momenten dat het leven lijkt stil te staan voor jou.
    Ik weet juist dat je in momenten van rouw ook enorm kan lachen.
    Jammer dat anderen daar een oordeel over hebben.
    Maar leg de focus op jou, je dierbaren. En laat het los dat mensen oordelen.

    Sterkte. Het echte rouwen begint pas na het afscheid…. Als je uit die rare dagen bent.

  20. De Fruitberg zegt:

    Rouwen doet iedereen op zijn manier. En het leven gaat absoluut door

  21. Inge zegt:

    Mooi stukje… Maar nu ga ik zeker nooit naar een publieke sauna 😕

  22. Mooi stukje Thomas. En er bestaat geen tijd om te rouwen, als iemand zegt, het is al een jaar geleden, zeg ik als het raar overkomt, het is pás een jaar geleden. Ik wens jullie sterkte, maar gelukkig relativeer je goed.
    En die herrie 😉 van die man in de sauna… ja dat was vast Joseph… Want weet je, we zijn nog lang niet klaar na onze dood. Je hoort vast nog wel eens iets van Joseph. Ik geloof namelijk wel dat er nog iets is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s