Hiëronimus Pannecoucke – De puzzelstukjes vallen in elkaar

Daags na de receptie in het park kreeg ik een sms-je van een anoniem nummer. “Halfzeven, Eiermarkt”. Het was heel duidelijk van wie die dit berichtje kwam, er moest geen tekeningetje bij gemaakt worden. Naar aloude gewoonte was ik om halfzes al klaarwakker, en zat om zes uur al aan de koffie bij mijn laptop. Logjes en kranten lezen, het is een verslaving.

Ik trok mijn jas aan en fietste naar de Eiermarkt, de plaats waar ik een tijdje terug Willy Pannenkoek zou ontmoeten, maar die had forfait gegeven. Dominique Pannenkoek had zijn plaats ingenomen en Willy had dit niet in dank afgenomen. Zoveel wist ik ondertussen. Wat verder gebeurd is was me een vraagteken.

Eigenlijk was het een zeer mooie ochtend voor de tijd van het jaar. Op dit uur was bijna geen kat te bespeuren op straat, maar dat stoorde niet, integendeel. Dominique, of Nikie, stond te zwaaien toen ze me zag aankomen. Tien minuten voor de afgesproken tijd kreeg ik een zedige kus op de wang ter begroeting. Ze kreeg er eentje terug. Ik sloot mijn fiets, en we wandelden richting Dyver.

“Waarom heb ik zo lang niet van je gehoord?”

“Sorry, maar ik moest alles laten bekoelen. Papa was woedend dat ik zijn plaats had ingenomen op de afspraak. Eigenlijk wou hij echt anoniem blijven. De belofte toen hij België verliet om alle bruggen achter zich definitief te verbranden was heilig. Hij vond het zwak dat hij jou op een bepaald moment zelf had opgebeld voor een afspraak en hoopte dat ‘het niet afkomen’ het breken van die belofte zou teniet doen. Volgens hem had ik niet het recht om je in zijn plaats te komen opzoeken, want ‘nu was alles om zeep’.”

“Denkt hij er nog nog hetzelfde over?”

“Niet meer helemaal, heb ik de indruk. Gisterenavond zei hij Kitty nog: “Jammer dat ik hem niet heb gezien, al was het maar van ver, zonder dat hij mij zag”. Dit betekent toch…”

“Kitty? Ik zag haar gisteren op de receptie van de inhuldiging van de Vera Peewee graafmachine. Zo zot als een achterdeur, weer. Ze is een zeer vrolijk meisje, maar misschien een beetje te druk.”

“Een klein beetje? Van een eufemisme gesproken. Er is soms echt geen huis mee te houden. ADHD, weet je wel. Maar ze is ook zo lief, niemand kan kwaad op haar zijn…”

“Ik zeker niet, zelfs niet nadat ze twee keer hard in mijn billen heeft geknepen”

“Haha, je moest mijn billen eens zien! Ik loop al achttien jaar rond met blauwe billen door haar geknijp”

“Twee dagen terug informeerde ik naar jou in het Plaza Hotel. Er was daar geen Pannenkoek bekend…”

“Nee, klopt. Onze inschrijving is ook niet op de naam Pannenkoek.”

“Mag ik dan een stoute vraag stellen? Ben jij, of zijn jullie wel Pannenkoeken?”

“Ja, natuurlijk, ik heb nog nooit gelogen. Tenzij vorige week nog eens, toen ik in de Karmeliet een kanjer van een stille scheet liet, die stonk als de pest. Toen heb ik gelogen dat de wind niet uit mijn broek kwam”

“Haha, zoiets doe ik nooit. Nu lieg ik ook!”

“Zotte nonkel. Nee, wij zijn dus ingeschreven onder de firmanaam van mijn papa”

“Dag mag toch niet?”

“In dit geval wel, wegens gevaar voor een eventuele aanslag op hem”

“Waarom zou men een aanslag plegen op Willy?”

“Je moest eens weten hoeveel mensen jaloers zijn op hem en op wat hij heeft bereikt”

“Hoe bedoel je?”

“Zijn bedrijf is uitgegroeid van een éénmanszaakje van twee keer niks tot een internationaal concern met meer dan driehonderdduizend werknemers”

“Je meent het niet!”

“Al gehoord van Vera Peewee Industries International?”

Ik werd lijkbleek, want de naam Vera Peewee spookt nu al meer dan elf maand door mijn hoofd. De eerste keer hoorde ik de naam in het politiebureau van Kopelgem, toen de politiebediende me een beetje uitdaagde met haar korte rokje en een Vera Peewee stringetje eronder. Sedertdien heb ik tientallen producten van dit merk gezien, gebruikt en ondervonden. Tot gisteren toe, waar de Vera Peewee graafmachine werd ingehuldigd op het nieuwe parkje op Sint Pieters.

“Je meent het niet!”

“Toch wel, echt waar. Toen mijn papa jaren geleden voor een definitief visum naar de Belgische ambassade moest in Bangkok, zat daar een Engelstalige bediende die hem nors vroeg zijn naam en initialen te spellen. “Start with your initials!” blafte hij toen. Papa had niet lang school gelopen, maar trok zijn plan met het Engels. Initialen spelt hij altijd achterwaarts, eerst familienaam en dan pas voornaam. “My initials are Pee Wee”, zei hij. “Pannenkoek, Willy,” dus. Wat hij niet wist was dat W als ‘dubbeljoe’ wordt uitgesproken in het Engels. Lachen geblazen op die ambassade! Er stonden nog drie mensen achter hem die in een deuk lagen op de grond. Ergens moet dit verhaal ter ore gekomen zijn van zijn toenmalige collega’s (of hij heeft dit grapje verteld aan zijn vrienden op café) en sindsdien noemde iedereen hem ‘Peewee’ in plaats van Willy. Ook lang nadat hij samen was gaan hokken met mijn mama Vera Li Chee. Mijn papa zou mijn papa niet zijn mocht hij van deze ‘zwakte’ zijn ‘sterkte’ hebben gemaakt. Toen zijn firma begon te groeien heeft hij de naam van mijn mama gecombineerd met zijn roepnaam, en werd het bedrijf Vera Peewee genoemd. Zo simpel was het…”

“Willy, Willy, Willy toch…” Er kwam een glimlach op mijn gezicht zoals die in jaren nog niet verschenen was.

Ik zag in het halfschemer dat Nikie nog steeds me die anekdote kon lachen.

“Maar potverdikke, dat Willy het zover heeft geschopt in zijn leven. Dan te weten dat zijn vader hem steeds een nietsnut heeft genoemd. Meer nog, dat hij  aan zijn vijfentachtig nog steeds niet van hem moet weten…”

“Ikkeweet. Alhoewel, moest hij weten hoever hij het heeft geschopt, vooral op financieel gebied, hij zou misschien met open armen worden ontvangen ten huize Pannenkoek in de Westhoek.  En hij zou proberen geld af te troggelen, zelfs al kan hij het op zijn bejaarde leeftijd niet gebruiken, opa’lief’ ”

“Ik zal me hierover niet uitlaten, maar weet wel dat ‘geld’ bij mijn vorige generatie Pannenkoeken altijd een giftige rol heeft gespeeld. Ze hadden nooit genoeg, en de nonkels die ik heb zien ‘te gaan’ (in hun kist dan) zijn rijk gestorven, maar hebben niks met al hun spaargeld gedaan. Zal met de oorlog te maken hebben waar ze helemaal niks hadden…”

“Kan zijn, maar dat troost mijn papa niet…”

“Jullie vertrekken binnenkort. Hoe groot schat je de kans in dat ik je papa toch eens te zien krijg?”

“Zeven op tien, heel zeker. Maar ik wou je toch al die paar dingetjes vertellen die ik daarnet meegaf. Weet dat papa absoluut geen wrok heeft tegenover jou. En jullie delen die ene grote passie, namelijk de zoektocht naar Hiëronimus Pannecoucke. Zelf ben ik de voorbije week al naarstig op zoek geweest, mede dankzij de tips die ik mocht lezen op je weblog. Die ene was stom…”

“Stom?”

“Ja, het achterlaten van een sporttas vol spullen in een biechtstoel van de kathedraal. Hoe naïef kun je nu zijn om te denken…”

“Ikkeweet, Nikie, ikkeweet. Maar weet je? Nergens vind ik een spoor van al het geld dat ik hiervoor heb uitgegeven. Die gast is de bloemetjes buiten gaan zetten in Phuket, heeft daar de Euro’s in het rond gestrooid, en nergens een spoor van uitgaves met mijn kredietkaart, pffft, tot eergisteren werd ik er moedeloos van. En mijn schat denkt dat al dat zoekwerk puur bestaat uit dromen najagen. Nog eens, tot eergisteren zag ik het helemaal niet meer zitten…”

“En toen kwam Kitty in je gat nijpen? Haha…”

“Lach maar, smurf!”

“Smurf?”

“Smurf, ja. Zo noemde ik mijn lievelingsnichtje toen ze kind was. Ze verloor al heel vroeg haar moeder en heeft het niet makkelijk gehad in haar jeugd. Jij doet me een beetje aan haar denken…”

“Wat zou ik haar graag eens ontmoeten, net als je zonen. Zijn ze knap?” Nikie bloosde.

“Wat dacht je? Razend knap zijn ze, en humoristisch, en slim, en talentvol, en…”

“Ja, wat wil je? Het zijn Pannenkoeken, hé! Weet je, nonkeltje, ik doe echt mijn best om te proberen om jou en mijn papa samen te brengen voordat we weer richting Nieuw Zeeland trekken. Hoe kan ik hem overtuigen, denk je?”

“Ik ken een snoepwinkel die al open is op dit vroege uur. Enfin, hij is nog niet open, maar als ik aan zijn voordeur bel doet hij voor mij wel open. Ik laat vier ‘nunnebillen’ inpakken, en je geeft hem die na het ontbijt. Hij zal jullie er elk één geven en de vierde zal hij zelf oppeuzelen met een genot op zijn gezicht zoals je nog nooit hebt gezien”

“Echt waar?”

“Reken maar!”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

37 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – De puzzelstukjes vallen in elkaar

  1. tinyblogt zegt:

    Hoera, er komt schot in de zaak. Toeval zeg, dat ik gisteren nog eens zelf in een nunnebille beet, in ’t vervolg zal ik dan aan jou moeten denken. Mijn zoektocht naar Thomas Pannenkoek loopt ook op zijn einde, maar wees niet bang, ik zal niet bij je aan de bel komen trekken. Ikkeweet, je stelt privacy op prijs. 🙂

  2. Wildcard zegt:

    Altijd even grappig geschreven 😉

  3. Mrs. Brubeck zegt:

    Wanneer komt de ontknoping?
    🙂

  4. Nunnebillen zijn pure suikerbommmen 🙂 En zo kennen we ook het verhaal achter het bedrijf Vera Peewee! Alles komt samen!

    Benieuwd naar het einde!

    J.B.

  5. Kristien zegt:

    Na die nunnebillen schat ik de kans dat je Peedubbeljoe zult zien in op een tien op tien! Zeker weten.
    Mooi geschreven, Thomas!

  6. Harrij Smit zegt:

    wat fijn om eindelijk de achtergrond en de zin van het wereldmerk Vera Peewee te vernemen – je bent lekker op dreef, Thomas 😀

  7. Brubeck zegt:

    De puzzelstukken beginnen op hun plaats te vallen, zoals het in een goed verhaal hoort. Maar hoe zit het nu met Hiëronymous ? Die was toch uit zijn graf opgestaan, niet ?

  8. terrebel zegt:

    Spanning ende sensatie! Men zou nochtans verlangen dat hier geen einde aan kwam. Net als het leven.

  9. Sabine zegt:

    Yes wat een informatie opeens! Kan niet wachten tot de ontknoping 😀

  10. Rob Alberts zegt:

    Het kalenderjaar nadert haar einde, zo ook jouw epos..
    Ik kijk nu al uit naar het nieuwe jaar met wellicht ook weer elke zaterdagochtend iets om naar uit te kijken ……

    Vrolijke groet,

  11. Marion zegt:

    Is het al kerst? Is het al kerst? Wanneer is de laatste aflevering ook alweer? Ik vind het retespannend!

  12. Jaixy zegt:

    Spannend!!! Er zit schot in de zaak!!! Jeejjj!! Ik ben benieuwd

  13. Micheline zegt:

    Ik ben hier blijkbaar veel te laat komen lezen. Heb ik een verhaal van een heel jaar gemist?

    • Ik vrees ervoor, Micheline :). Ik ben geen dagelijkse blogger, en moet mezelf motiveren om mijn eigen weblog niet in de prullenmand te gooien. Daarom probeer ik jaarlijks een ‘jaaruitdaging’ te volbrengen. In 2014 plaatste ik wekelijks foto’s over mijn thuisstad Brugge (initiatiefnemer ‘Nachtbraker’), dit jaar bracht ik een wekelijkse episode voor mijn zoektocht naar een oud familielid, en volgend jaar…

  14. Oh spannend… Nog even…. Die oom van haar heeft goed geboerd he!!

  15. De Fruitberg zegt:

    Ik ben er bijna zeker van dat je dit raadsel oplost voor nieuwjaar. Ik durf er zelfs op te wedden. Als ik win, krijg ik een nieuwe Rolls Royce van je, als ik verlies ben jij gefaald in je zoektocht 😀

  16. beaunino zegt:

    Goed dat je er even een foto bij hebt gezet van zo’n Nunnebille, anders had ik het mooi niet gehapt allemaal. Phiew.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s