Hiëronimus Pannecoucke – Ontmoeting met Willy

“Schurdigaard, wat doe je vandaag?”

Ik herkende direct de stem aan de telefoon. Dit was ontegensprekelijk Willy, zoals ik hem ken van vroeger. De mannelijke kant van de familie Pannenkoek is niet gekend voor zijn slijmerige, overdreven beleefde of opgeblonken conversaties. ‘Recht voor de raap’ is het logo dat op ons familieschild staat, zo dit al zou bestaan.

“‘Stienkoard’, ik zou het niet weten. Maar ik ben in the mood voor ramptoerisme vandaag. Ik zou best wel nog eens je mismaakte smoel willen zien vandaag!”

“Owla, mijnheer, je spreekt hier wel met de CEO van Vera Peewee, zulle!”

“En jij met een gewezen topverkoper van het meest corrupte motorbedrijf van Brugge en omstreken”

“In dit geval… Zeg, brulaap, waar kunnen we afspreken voor een babbel? Breng gerust je vrouw mee, dan kunnen we ze met elkaar laten kennismaken en hebben wij alle tijd om wat bij te praten”

“Hewel, ik laat mij dat geen twee keer vragen. Komen ook je dochters mee?”

“Ik kan wel niet anders dan ze meebrengen, of ze breken weer heel hun hotelkamer af, de gangsters’

“Weet je wat? We spreken af aan de Dampoort. Kunnen we langs de vaart wandelen tot we Damme hebben bereikt, en ginder kunnen we iets eten. Restaurantjes genoeg…”

“Alleen als jij trakteert!” lacht Willy aan de andere kant van de lijn.

“Gij vuile rijke stinkaard! Hewel, ’t is goed, ik trakteer, maar jij betaalt het toiletbezoek…”

“Elf uur?”

“Elf uur!”

Mijn schat had het gekende probleem van ‘wat aan te trekken?’ terwijl ik mij hees in mijn weekdaagse jeansbroek en een jas van het merk John Weewee. Willy moest nu ook niet gaan denken dat hij het Europese vasteland al had veroverd. Vijf minuten voor tijd stonden we op de plaats van afspraak.

“Ik ben nu eens benieuwd of je fantasie weer met mijn voeten aan het spelen is,” zei mijn vrouw. Eerlijk gezegd wist ik het zelf niet na alles wat ik de laatste maanden al had meegemaakt.

Het duurde niet lang voordat die vraag werd beantwoord, want kort nadien zag ik twee mensen komen aanwandelen. In het kielzog twee vrolijke meisjes, zoals ik ze ondertussen al ken. Nikie en Kitty, twee half om half Thaise/Europese meisjes. Aan de hand van Kitty een reuze Deense Dog. Vooraan Willy, die ik nog heel goed herkende, al was hij ondertussen wat ouder geworden. Zijn slanke figuur had hij nog, en dat accentueerde nog meer zijn kanjer van een neus die fier in het midden van zijn gezicht stond. Daaronder een stralende glimlach. Zijn vrouw, die ik kende van de foto en wiens naam Vera was, had ook een zeer vriendelijk gezicht. Ze begroette ons van ver op een manier die ik niet beter kan omschrijven dan met onderstaand gif-je.

Toen we bij elkaar kwamen regende het kussen langs alle kanten. Mijn lieve dame kuste Willy, Vera en de twee dochters, omgekeerd kusten Vera, Nikie en Kitty mij. Willy en ikzelf deden niet mee met dit melige gedoe, en gaven elkaar een ferme por met de volle vuist op de bovenarm.

“Moet geen zeemvel hebben, Tommy?” vroeg Willy me met een brede lach.

“Waarom, dan?”

“Om al die ‘piepers’ van je kaken af te kuisen. Vroeger vond je dit toch vreselijk?”

“Om eerlijk te zijn, ik vind dit nog steeds. Hoewel, het is te zien van wie ze komen. Er zijn zo van die mensen waarvan ik het absoluut niet erg vind – neem nu Vera en je dochters. Tegenwoordig kussen bij ons ook mannen elkaar, en dat is verschrikkelijk vies en irritant. Mijn idee, toch.”

Ondertussen vergaapten Kitty en Nikie zich aan het zicht van een paar reigers die zich neervlijden aan de overkant van de vaart. Een mooi zicht, maar ik denk dat ze vroeger in Thailand en tegenwoordig in Nieuw Zeeland veel prachtiger vogels zien…

“Zeg, Tom,, hoe zit het eigenlijk met je zoektocht naar Hiëronimus Pannecoucke?”

“Ik denk dat wij ongeveer even ver staan, als ik Nikie mag geloven. Het is te zeggen: ik loop al bijna twaalf maand mijn eigen neus achterna en al wat ik vind zijn valse sporen of mensen die mij stokken in de wielen steken. Zonder die afspraak van laatst met je oudste dochter zou ik  vandaag helemaal nergens staan. Ik begrijp nog niet dat je toen je kat hebt gestuurd…Waarom…”

Willy dacht na en het duurde een paar minuten vooraleer hij mij heel beredeneerd van antwoord diende.

“Weet je wat een ‘trauma’ is, Tom? Echt, toen ik bijna vijftig jaar geleden de deur achter me dicht trok thuis, was ik een wrak. Echt een wrak. De constante vernederingen thuis, het gevoel dat ik niets was en nooit iets zou worden, het nooit eens een vriendelijk woord krijgen niettegenstaande ik alles deed om overal aan toe te geven,… het scheelde echt geen haar of ik sneed mijn polsen over. Het scenario lag al vast, ik had al verschillende afscheidsbrieven gemaakt voor de enkele mensen die me wél af en toe een woordje spraken. Zolang oma nog leefde had ik iemand die naar me luisterde, hoewel ook zij niets aan de situatie kon doen. Ook zij werd destijds geslagen door haar man toen ze haar kinderen probeerde te beschermen. Een heel leven als ‘dweil’ doorbrengen wilde ik niet, kon ik niet, absoluut niet.”

Tranen liepen over zijn wangen. Het vraagt massa’s moed om zijn woorden uit te spreken. Ook mijn jeugd liep niet over rozen – wat hij me vertelde klonk zeer vertrouwd. Hij keek de andere kant uit. De dames wandelden achter ons en hadden de meeste pret. Kitty zat op de rug van mijn lieve freule, en probeerde haar mooie blonde haren in een nieuwe vorm te modelleren.

“Ik was beginnen snijden in mijn linker pols, toen ik toch nog een sprankeltje hoop kreeg. Mijn diploma had ik op zak, ik kon er net zo goed iets proberen mee te doen. Maar dan moest ik alle kunnen vergeten wat achter me lag. Wèg mijn jeugd, wèg mijn hele familie, ook die paar mensen met wie ik wel kon opschieten. Op mijn broers kon ik niet rekenen, want door de situatie thuis was het ‘elk voor zich’. Elk vocht voor zijn stukje territorium en voor het schrale stukje liefde dat mijn ouders konden delen naar buiten toe. Contacten met mijn neven en nichtjes had ik amper, behalve dan met die twee dikke nichten die oliedom waren en die bij elk bezoek op de schoot van mijn vader gingen zitten. Een lief had ikzelf niet, want ik mocht niet uitgaan voordat ik geld in het laatje bracht thuis. Vrienden had ik amper, want ik was ‘de rare’ van de klas,…”

Wat een blij terugzien moest worden veranderde in een triest oprakelen van jeugdherinneringen. Toch was ik blij dat Willy, die grote CEO van een miljardenconcern, tegenover mij zat en zijn hart wilde en kon luchten.

“En toen ben ik vertrokken en wou echt niks, maar dan ook werkelijk niks meer met niemand van het thuisfront te maken krijgen. Ze wilden me kapotmaken, en ze waren daarin geslaagd. Dat wou ik nooit, maar dan ook nooit meer meemaken. Maar toen hoorde ik het gerucht over Hiëronimus Pannecoucke en de zoektocht die jij begon te ondernemen om hem te zoeken. Ik volgde al een tijdje je weblog eigenlijk, want, geloof het of niet, soms mis ik die momenten uit onze jeugd waar we domme dingen uitsteken, zoals het uitsmeren van choco in de onderbroeken die je moeder aan de wasdraad had gehangen. Wat heb je toen slaag gekregen hiervoor, en je hebt nooit verteld dat ik de aanstoker was…”

“Neen, waarom ook, ik was minstens even betrokken als jij…”

“Misschien, maar had ze geweten dat ik het idee had ingefluisterd, dan zou je straf maar half zijn geweest…”

“Vergeet dat maar…”

“Maar, alle gekheid op een stokje, denk je nu echt dat Hiëronimus nog in leven is? Is er een schijnt van kans dat ik hem zou kunnen ontmoeten voordat we morgen weer naar Wellington trekken?”

“Als we nu straks al wat we hebben eens bijeen puzzelen? Misschien kunnen we een ontknoping forceren…”

“Doen we, Tom, doen we echt !!”

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – Ontmoeting met Willy

  1. Kristien zegt:

    Triestige jeugdherinneringen 😦 Bewonderenswaardig dat Willy zijn leven een totaal andere wending heeft kunnen geven.
    Mag ik jullie van hieruit ook een héél fijne kerst toewensen!

  2. Brubeck zegt:

    Best wel serieus halverwege de blog hé maar de ontknoping nadert nu wel !

  3. Sabine zegt:

    Wat een trieste geschiedenis! Gelukkig is er nu een lichtpuntje!

  4. Rob Alberts zegt:

    Treurig om zo voor de Kerst deze triestigheid uit te wisselen.
    Kan deze familie puzzel nog een mooi en vrolijk einde krijgen?

    Ik kijk uit naar de ontknoping!

    Fijne Kerst met elkaar!

    Vriendelijke groet,

  5. Het doet mij denken aan halfbroers van mijn moeder die ook het huis uit vluchtte en gingen emigreren naar Australië, ik denk dat met name voor mannen het vroeger echt wel zwaar was… Nog even.. Zou hij nog in leven zijn?

  6. beaunino zegt:

    Wat triest voor Willy, maar wel fijn dat jullie weer contact hebben nu. Ik vermoed dat jullie veel voor elkaar zullen gaan betekenen.
    De zoektocht bijna ten einde Thomas.
    Ben benieuwd naar de ontknoping.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s