Confrontatie met mijn jeugd…

AAA1

(als je hier iets vrolijks verwacht, vlucht dan maar snel 🙂 !)

Narda schreef onlangs in een tegenreactie dat het jammer is dat ik niet meer dingen schrijf over mijn jeugd. Zelf doet ze dit heel vaak de laatste tijd, voor een groot stuk als therapie tegen de tsunami aan gevoelens na al wat haar de voorbije paar jaar is overkomen. Mooie logjes, stuk voor stuk. Bezoek gerust eens haar blog. Een zeer sterke dame, wat  ik je brom.

De wijze dame had gelijk wat mij betreft. In één trek werd het logje geschrapt dat een ernstige uitleg gaf bij bovenstaande foto.Aan deze foto is een heel verhaal verbonden, wat een groot deel van mijn jeugd samenvat. Herinneringen die ik liever laat slapen in mijn geheugen.

Geboren in 1958 ben ik eerder een kind van de seventies. We spreken dus over meer dan veertig jaar geleden. De tijd dat er rivaliteit was tussen The Beatles en The Stones. De tijd dat Abba door de boxen knalde en dat in de literatuur Jef Geeraerts schandaal maakte waarvoor vandaag de dag niemand zich meer omdraait. De tijd dat de eerste softpornofilms werden gemaakt en door velen werden verguisd, maar toch piekte het bioscoopbezoek. De tijd dat iemand die niet rookte een asociaal figuur was. De tijd dat iedereen ter kerke moest gaan – wie dit niet deed was een ketter. De tijd van enorm veel taboes..De tijd dat ‘voorlichten’ gelijk stond aan de lichten die vooraan een auto waren gemonteerd.  De tijd dat men al hoog op de maatschappelijke ladder stond als men tot zijn achttiende naar school was geweest. De tijd dat ‘mijnheer pastoor’ en ‘mijnheer de onderwijzer’ nog ontzag kregen op de gemeente. De tijd waarin vrouwen een randfenomeen waren, enkel goed genoeg voor de was en de plas. De tijd dat een minister er uit zag als een notarisklerk. De tijd dat moeder nog in de huiskamer liep met krulspelden in het haar. De tijd dat jongeren op school werden betrapt op drugs en in het grootste geheim werden geschorst. De tijd dat ‘pesten’ op school nog veel straffer was dan vandaag, onbestraft bleef, wat ook toen leidde tot zelfmoorden. De tijd dat ikzelf beschaamd was om in het bijzijn van anderen mijn kousen uit te doen, want iemand zou wel eens mijn blote voeten kunnen zien.

Moet ik verder gaan? Een tijd van een generatie waar de ouders nog de wonden likten van de tweede wereldoorlog, elk op hun manier, en dit soms uitwerkten op hun kinderen. Want die moesten gehard worden voor het leven. ‘Soldaat’ moesten ze liefst ook worden, want daar werden ze nog eens goed vernederd en afgeblaft (daar heb ik kunnen aan ontsnappen).

Op de foto hierboven zit ik als veertien-vijftienjarige op mijn bed. Moet zowat vijftien kilo geleden zijn.  Verblijd u met het zicht op het tapijtje dat mijn moeder zelf had gehaakt. Voor het bed van mijn broer (schitterend opgemaakt, zoals je ziet) een idem tapijtje. Voor mij staat een nachtemmer. Komisch tafereeltje? Ja, maar het is niet zo komisch als het eruit ziet. Toen één van mijn broers dit op zijn Facebook plaatste schreef ik hier het bewuste verhaal bij dat ik daarnet heb uitgewist. Waarom? Het was te meelijwekkend. Toch voor mensen die ‘die tijd’ niet hebben meegemaakt, niet weten of beseffen dat alles toen anders was.

Mijn generatie heeft lessen getrokken uit die tijd. Wij (of laat mij hopen toch de meesten onder ons) hebben geleerd dat opvoeden ook lukt zonder op onze kinderen te kloppen als iets ons niet aanstaat. Dat praten werkt. Dat ‘respect’ ook geldt tegenover onze kinderen. Wij hebben geleerd dat tien bladzijden vol schrijven met de woorden: “Ik zal nooit meer…” zinloos is. Wij hebben geleerd dat kinderen ook iets zinvols kunnen vertellen, ja, zelfs iets waar ouders kunnen uit leren. We hebben toegelaten dat onze kinderen eens naar buiten gingen om de wereld te verkennen. We hebben toegelaten dat onze kinderen eens hun lief mee naar boven namen om hun postzegelverzameling te laten zien, zelfs al wisten we niet van het bestaan ervan. We hebben ook ondervonden dat het helpt om na het derde meisje dat ze meebrachten op te merken dat het nu gedaan was, en ze enkel nog naar huis mochten komen met een lief  waarmee ze het echt meenden. En dat deden ze dan ook. Kwamen ze thuis met het meisje waarmee ze uiteindelijk gingen samenwonen.

Toestanden van vroeger spoken me wel vaker door het hoofd, zeker op tijdstippen dat het eens moeilijker gaat. Wie heeft dit nooit eens voor? Als ik nu bij jongeren hoor klagen en zagen over een scheet die verdraaid zit, dan heb ik zin om dit te relativeren, maar doe dit dan uiteindelijk niet. Juist omdat ik weet dat mijn jeugd misschien niet perfect was, maar toch mooier dan die van mijn eigen ouders. En dat jongeren dit vaak niet weten of beseffen.

Kun je geloven dat mijn vader thuis geen badkamer had, dat hij en zijn broers/zussen zich om de beurt moesten wassen in een teil water (winter en zomer) die buiten op ‘de koer’ stond? Kun je geloven dat die thuis allen samen op zolder sliepen in iets dat amper ‘bed’ genoemd kan worden? Kun je geloven dat het feest was als ze eens spek met veel zwoerd te eten kregen, iets waar mensen vandaag van walgen?  Kun je geloven dat zij geen TV hadden, geen centrale verwarming, geen krant, geen koelkast, geen gsm, geen Facebook en maar één jas of broek? Dat ze in hun jeugd nooit eens buiten hun dorp geweest zijn? Dat ze van hun vader met een vuilnisblik de straat op moesten om een paardendrol op te halen die hij had zien liggen op zijn terugweg van het café – om de eigen gekweekte groenten te bemesten?

Alles is relatief in het leven. Ook onze kinderen zullen (veel) kritiek hebben op onze manier van opvoeden. Dingen waarvoor wij misschien onze schouders ophalen, omdat we van niet beter weten.

Ja, beste broer, de foto die je uit het stof haalde heeft me gepakt.

De kans dat dit logje ook dit naar het cyberkerkhof wordt verwezen voordat het gepubliceerd wordt is niet onbestaande.. Eigenlijk is het zeer raar dat ik die sage van de zoektocht naar Hiëronimus Pannecoucke niet halfweg het jaar heb verwijderd, want  er komen pijnlijk veel gelijkenissen voor met mijn eigen persoontje. Menck had hiervoor verwittigd toen ik begin januari van vorig jaar de uitdaging voor mezelf aannam. Er zou heel wat van mezelf in sluipen. Hij krijgt gelijk, hoewel het voor de lezer moeilijk is mijn fantasie van de werkelijkheid te onderscheiden :). En dat is nu het leuke aan bloggen.

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

53 reacties op Confrontatie met mijn jeugd…

  1. beaunino zegt:

    Lieve Thomas, dank voor je lieve complimenten.
    Ik ben nu bijna op mijn werk, dus ik ga het vanmiddag liever even rustig met aandacht lezen.
    Je bent een mooi mens. X

  2. Dit logje ligt niet op het cyberkerkhof, en komt binnen zeg. Ik ben een verwend jaren 70 kind. Gevoed met veel aandacht en liefde.. Mijn kinderen krijgen daar ook heel veel van mee. Ik bewonder je eerlijkheid en zoals ik al dacht vroeger was het niet altijd beter al zeggen sommigen van wel.

    • Beste Natasja,
      Ik heb je reactie kunnen recupereren uit mijn dashboard. Hoe die daar terecht is gekomen is mij een raadsel.
      Als mensen terugkijken naar het verleden, is het logisch dat de ‘mindere momenten’ vervagen. Vroeger was niet beter dan vandaag. Met de jaren komen we tot betere inzichten, evolueert de wereld, het comfort,…
      Ik ben blij dat jij wel het gevoel hebt ‘verwend’ te zijn in de jaren zeventig. Zo had ik er ook in mijn klas – klasgenoten die met hun vader omgingen al was het hun beste vriend. Ik was daar echt jaloers op, maar kon en mocht dit niet laten blijken. Gevoelens uiten was een teken van zwakte.

      • Mijn vader zong vroeger altijd: een man mag niet huilen.. ook bij hem thuis waren gevoelens onzin. Nu is hij een sentimentele man geworden, dankzij mijn moeder. Het haalt zoveel hardheid weg en je krijgt dan zoveel liefde terug.

  3. tinyblogt zegt:

    Ik dacht al zoiets met het logje over Willy Pannenkoek, wat die man zei, leek echt uit het hart geschreven en niet zo maar een verzinsel. Omdat je al eerder aangaf een moeilijke jeugd gehad te hebben, verbaast me dit niks. Soms is het beter om niet te graven, maar het gewoon zo te laten. Als je tenminste van het nu kunt genieten en er je niks in de weg staat om dat te doen. Als dat niet lukt, dan vind ik zelf dat daar wel over gepraat mag worden. Soms is dat tegen een therapeut, soms tegen een goeie vriend of je partner. En soms is dat op een blog. Het is altijd jouw keuze.
    Knuffel!

    • Ik heb het helaas niet tot CEO geschopt van het concern Vera Peewee :), maar voel me wel super gelukkig met het leven dat ik nu leid.
      Soms, net als op het moment dat één van mijn broers die ‘foto met pispot’ op zijn Facebook zette, word ik geconfronteerd met zaken uit mijn verleden. ‘Moeilijke jeugd’ is misschien zwaar uitgedrukt. Mijn moeder zou me (bij wijze van spreken) vermoorden als ze dit zou lezen. Tijden waren nu éénmaal anders. Natasja had daarnet een heel mooie opmerking geschreven over het contrast met haar jeugd. Zij, die met enorm veel liefde en aandacht een zonnekind was van de jaren zeventig. Mijn vader was een ‘aangespoelde’ Bruggeling uit Zarren, en ik weet nog dat mijn neven/nichten destijds met jaloersheid naar ons keken omdat we na 15 nog naar school mochten. Bij hen was het boterhamdoos inpakken en gaan werken. Hadden ze toen een A3-diploma: des te beter. Hadden ze dit niet, het was maar zo…

  4. bentenge zegt:

    Verdemme zeg, nu lees ik bij Thomas een verhaal uit het diep van zijn ziel, dat hij dan toch niet gewist heeft, en al wat ik kan denken is… verdemme zeg, en ons dan maar afvragen waar die klimmatopwarming vandaan komt en wat er nu niet allemaal in het begrip “ecologische voetafdruk” schuilt. Dedjuuuu zeg. Maar merci voor het logje.

  5. Inge zegt:

    Dit mag je zeker niet wissen, ik vind het heel mooi geschreven. Je bent twee jaar jonger dan mijn moeder en nog eens vijf jaar jonger dan mijn vader maar ik herken veel van wat je schrijft in hun verhalen en hun manier van opvoeden. Dus toch wel op een manier herkenbaar, dit logje.

    • Hewel, Inge, dit is een reactie die ik zeer graag lees. Je getuigt hierbij dat de tijden vroeger inderdaad anders waren. Dingen die vroeger doodgewoon waren lijken nu ‘barbaars’. Nog zo’n voorbeeld: weet je dat mensen vroeger maar ééns per week wisselden van ondergoed? Je kunt je voorstellen dat het op vrijdag zeer lekker 😦 rook in klas!

  6. Rob Alberts zegt:

    Niet terugkijkend maar just vooruit kijkend overpeins ik mijn leven.
    Wat wil en kan ik nog gaan doen en/of bereiken.

    Jouw Queeste heb ik met veel plezier gevolgd.
    Graag zou ik volgend jaar weer zo’n mooi verhaal lezen.

    Vriendelijke groet,

  7. Ik bekijk het tegenwoordig zo: je jeugd is als het fundament van een huis. De rest van je leven wordt er op gebouwd. Vroeg of laat komen de ‘fouten’ in dat fundament op de één of andere manier een invloed op wat we erop bouwen. Ik hoor veel dat ik niet mag omkijken naar het verleden en moet doorgaan met mijn leven maar eenvoudig is het niet en ik merk toch heel veel mensen op die net hetzelfde doen.
    Over mijn jeugd heb ik in vorige blogs geschreven. Ik zal zeker niet betwisten dat men het vroeger moeilijker had. De geschiedenislessen zijn niet aan me voorbij gegaan. Ik weet het huisje van mijn grootvader staan in de Arsenaalstraat: nu samengevoegd met het huis ernaast en tot restaurant omgebouwd maar toen sliepen 7 kinderen in 1 kamer. Geen badkamer, geen luxe. Bouwjaar 1969 dus heb ik de jaren ’70 wel als kind meegemaakt maar vooral de jaren ’80 met de crisis en de gevolgen daarvan. Een luxeleven? Tja, dat is relatief. Als ik al eens vertel hoe wij leefden, dan kijken er toch vreemd op.
    Toch nog één opmerking: de ‘jeugd van tegenwoordig’ kent op vele gebieden luxe. Toch is het geen generatie waar ik bepaald jaloers op ben. Als ik zie hoe de oudere generatie hen verwachtingen oplegt en er een grote druk is op al van heel jong te presteren, dan vind ik het maar relatief dat ze in luxe leven. Ook zijn er veel mooie dingen van vroeger volledig verdwenen of dreigen teloor te gaan. Veel kinderen zullen toch heel wat zaken nooit kennen die vroegere generaties als normaal beschouwden. Het leven veranderd, maar of het nu ook persé beter of slechter is, is heel moeilijk te bepalen.

  8. Kristien zegt:

    Elkaar graag zien, waarderen en zorg dragen voor mekaar, zoals in je kerstboodschap, daar draait het om, maar in de tijdgeest van vroeger kon en mocht je dat niet laten zien. Ik heb nooit slaag gekregen van mijn ouders, zij vonden dat ze al genoeg rammelingen gekregen hadden in hun jeugd. Wel was er in de lagere school een klein, corpulent nonneke die de leerlingen fysiek mishandelde, ze ging haar boekje echt te buiten. Als ik daar thuis iets over zei, was het antwoord: in de klas is de zuster baas, je moet maar luisteren. Dat zie ik vandaag niet meer gebeuren.
    Het verhaal achter die foto zou wel eens vernederend kunnen zijn, denk ik zo…

    • Er was vroeger een kleuterliedje: “Klein klein kleutertje, wat doe je in mijn hof? Je plukt er alle bloemetjes af en maakt het veel te grof. Mamaatje die zal kijven, PAPAATJE DIE ZAL SLAAN…” Mensen vonden dit toen een vrolijk liedje, maar het zei heel veel op de opvoeding van destijds. Mijn ouders lieten wel af en toe hun handen kletsen, hadden dat ook zo geleerd van de hunne…
      Het verhaal achter die foto was inderdaad…

  9. Zéér herkenbaar. Ik ben bouwjaar ’52 en groeide op in ‘Klein Korea’. Toen ik mijn hoger-middelbaar-gehomologeerd-getuigschrift had “was ’t nu wel wellekes.” Broer en zussen zaten toen al lang in de fabriek.

  10. Brubeck zegt:

    Mooie filosofische mijlerende blog met enkele venijnige weerhaakjes erin verwerkt net als enkele grappige verwoordingen. Een Pannenkoek grand cru.. 🙂

  11. Menck zegt:

    Wat een openhartig en intens mooi schrijfsel, beste Thomas. Onpannekoekiaans welhaast, want je laat zelden diep in je ziel kijken.
    Zelf ben ik negen jaar jonger dan je, maar toch herken ik een deel van mijn jeugd in je relaas. Ik heb het de eerste tien jaar van mijn leven moeten stellen zonder tv, zonder cv, zonder koelkast, zonder telefoon en mét nachtemmer. Op school was ik “het zoontje van die haveloze hippies”, rare en eigenhandig vervaardigde kloffies incluis. Ik lachte het allemaal weg en orakelde honderduit over de vrije, warme en veelzijdige sfeer waarin ik opgroeide. Ten langen leste was schier iedereen jaloers op me omdat er te onzent nimmer met de ijzeren hand werd geregeerd en er daadwerkelijk love + peace werd gepredikt.

    Dat we allemaal een verleden hebben, is ons geluk. Want alleen uit je verleden kan je lessen trekken. Verwijs dit logje niet naar het cyberkerkhof; velen zullen er beslist iets aan hebben.
    Dit stuk heb ik met graagte gelezen. Je eigen leven aftoetsen aan andermans wedervarens: don’t we all love it? Kijken en vergelijken is nu eenmaal des mensen. Daar ook iets uit leren, is helaas niet elkeen gegeven.

    • Wat jij op ons loslaat is anders ook niet niks, en werpt een totaal andere blik op de persoon Menck die ik tot nu toe kende. ‘Weglachen’ is een kunst, die niet iedereen beheerst. Die zelfgemaakte ‘kloffies’ heb ik ook meegemaakt.
      Kijken en vergelijken is inderdaad des mensen. Blij dat je iets aan dit stukje hebt gehad!

  12. Micheline zegt:

    Dit is een zeer confronterende post. Het is niet altijd gezond om op het verleden terug te kijken maar ik ben wel blij dat je het niet gewist hebt.
    Ikzelf heb het opgegeven. Teveel negatieve dingen. Ik ben van ’52, dus zoveel verschil in leeftijd is er niet tussen ons en ik herken het meeste van wat je hier zeer sterk naar voor brengt.
    Het beter wensen voor de kinderen moet altijd voor ogen gehouden worden. Ik hoop dat zij het ook voor hun kinderen zullen doen, zonder overdreven verwennerij. Dat is voorbehouden aan de grootouders 🙂

  13. Wildcard zegt:

    Zo waar wat je schrijft. Als m’n ouders eens iets nieuw kopen, krijg ik ook veel van die verhalen te horen over hun jeugd en hoe “arm” mensen toen waren en hoe velen niet beseffen hoe “goed” (qua luxe toch) we het vandaag hebben.

  14. Heel erg mooi geschreven. Heftig, dat wel…

  15. Eilish zegt:

    Ik zie zomaar diepe eenzaamheid en totale machteloosheid in die foto, maar ‘k ben toch blij dat je hem hebt durven posten. Sociale media is al meer dan genoeg gekruid met ‘zie nekeer hoe schoon, hoe goed, hoe fantastisch, …’ ook al is de werkelijkheid vaak anders.
    Hoe figuurlijk koud het verleden ook was, ik denk dat daar het stoveke is aangestoken voor de warmhartige mens van vandaag !

  16. Marion zegt:

    Deze moet je zeker niet wissen. Ontroerend eerlijk geschreven. Ik zie geen problemen met terugkijken. Zolang je er niet in blijft hangen en vervolgens weer kijkt wie er naast je zit en dat zit bij jou wel goed.

  17. Geraakt en blij dat je dit niet hebt gewist.
    Dankbaar ook dat ik mag mee lezen… Liefs!

  18. beaunino zegt:

    Ik ben blij dat je het hebt laten staan, zodat ik het alsnog nu kon lezen, evenals de vele reacties op dit blogje wat je zo mooi weer hebt geschreven.

    Natuurlijk is het zo, andere tijden, andere normen, waarden en zorgen. Ik denk echter dat een wel of niet ‘geslaagde’ jeugd niet zozeer afhangt van het materiële, of omstandigheden als ruimtegebrek, maar meer om het veilig en geborgen voelen.
    Ik lees graag verhalen over vroeger, eind negentiende, begin twintigste eeuw.
    Hoewel de tijden natuurlijk veel harder voor kinderen waren, had dit niet automatisch tot gevolg dat zij hun jeugd als onprettig hadden ervaren.
    Uiteindelijk draait alles echt om liefde, je veilig en beschermd voelen denk ik.

    En nu moet ik de HP van gisteren nog lezen, (tussen de lijnen door;-)

  19. De Fruitberg zegt:

    Niet zoveel jonger (11 jaar), maar ik heb toch al een andere jeugd gehad. Niet alleen heb ik nooit een nachtemmer moeten gebruiken, mijn ouders gaven ons de vrijheid om ons te ontplooien.

    Wel een mooi stukje, Niet wissen.

  20. Billy zegt:

    ik volg Narda al een hele tijd, zij heeft het de laatste jaren hard te verduren gekregen. Maar ik weet ook dat zij ook kan genieten van de kleine dingen des levens, gelukkig maar!
    Jouw beschrijvingen herken ik ook uit mijn jeugd, Thomas. Ook al ben ik iets jonger dan jij.
    De tijden zijn veranderd…

  21. Dat is echt de interpretatie van voorlichting hè in die tijd! Je je jeugd..je hebt hem, veel kan je er niet meer aan veranderen.. Enkel uit leren zeker..

  22. Sabine zegt:

    Zo Thomas, dat is even andere koek. Heel mooi geschreven en vooral ook heel rakend. Ik kom uit ’85 dus heb deze generatie gemist, maar mijn ouders hadden ook altijd verhalen en foto’s. Ik vond (en vind) dat altijd heel bijzonder en boeiend daar naar te luisteren en te kijken. Met terugkijken is niets mis, maar niet blijven hangen inderdaad. Bedankt voor je mooie blog en een extra inkijkje in jouw vroegere leven.

  23. Mrs. Brubeck zegt:

    Zeer sterk geschreven, met de nodige relativering! Stemt tot nadenken…
    Ik herken het wel en ben het eens met je, elke generatie zal iets aan te merken hebben op de vorige… Wat goed is nemen we wel mee denk ik!
    Knap Paul en respect dat je persoonlijk schreef!

  24. Neertje zegt:

    Knap, heel knap. Het was vroeger niet allemaal beter en vandaag niet allemaal slecht. Zeker weten. Wat een weg is er afgelegd. Emancipatie. Vrijheid. Respect. Niet oordelen. De tijd van tegenwoordig. Ben geboren in 1956 en zou ook niet terug willen. En dan te bedenken dat er toch weer lopende vuurtjes zijn die alles wat we nu eindelijk verworven hebben zo liefst willen terugschroeven. Brr. Oppassen is de boodschap.

  25. Jaixy zegt:

    Mooi logje.
    Ik besef mij zeker hoe goed ik het heb. Met een kast vol kleding, een auto voor de deur, alle dagen lekker eten, toegang tot gezondheidszorg, een warme douche wanneer ik ook wil… Echt ik ben een zeer rijk mens die het heel goed heeft.

  26. Snap niet waar mijn reactie gebleven is want die had ik echt geschreven. Denk dat ik weer werd afgeleid en hem daarna kwijt ben geraakt.
    Een mooi logje en een inkijkje in je jeugd. Nee, zo leuk was het allemaal niet. Ik ben 8 jaar ouder dan jij en heb wel een fijne jeugd gehad, maar een vetpot was het bij ons ook zeker niet. 2x per jaar kregen we een nieuwe jurk of andere kleding en schoenen. We gingen dan op bezoek in het klooster bij mijn ‘tante Zuster’. Ook droeg ik kleding van een nichtje die net een maatje voor was op mij. Ik had al op mijn 4e een brilletje nodig, dat was een aderlating voor mijn ouders als die weer eens te klein of kapot was. Achteraf vond ik dat zo rot, maar ja, ik kon ook niet zonder. Mijn opa betaalde Engelse les op de lagere school en Spaanse les op de MULO. Een blij kind was ik wel. Ging graag naar school, las veel, dan verdwaalde ik in verhalen.
    Maar ook ik sliep met mijn zusje in een tweepersoonsbed. Zij heeft heel lang in bed geplast en mijn arme moedertje heeft wat gewassen. Om niet ook nat te worden lag ik altijd overdwars aan het voeteneind, een voordeel dat ik klein was.
    Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik doe het niet!
    Door mijn jeugd ben ik geworden tot wie ik nu ben. En ik ben dankbaar voor de jaren die ik met mijn ouders heb mogen beleven. Ik denk er toch wel met een fijn gevoel aan terug. Maar terug hoef ik niet…
    Het leven is nu goed en fijn, mooie en niet mooie jaren in het verleden, een raar maar heel fijn jaar net achter me, en een mooie toekomst voor me! Ik leef en geniet!
    De allerbeste wensen voor het nieuwe jaar nogmaals voor jou en je gezin! Een fijn vooruitzicht, nog maar 4 dagen te hoeven werken. En ik hoop wel dat je blijft bloggen hoor! En bedankt voor al je leuke reacties bij mij!
    Lieve groetjesss, Trees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s