Hiëronimus Pannecoucke – Afscheid is de deur naar de toekomst

For old times sake. Zo hebben Willy en ikzelf nog eens afgesproken op de vooravond van hun vertrek naar Wellington. We vonden een bruin cafeetje in de buurt van het Astridpark, waar we elk een donkere Leffe bestelden met een portie kaas en salami.

“Heb je nog contact genomen met je ouders en je broers?” vroeg ik Willy.

“Ben je zot? Neen, die moet ik niet meer zien. En durf hen niet te vertellen dat ik momenteel uitspook in mijn leven. Ze hebben er geen zaken mee. Geld moeten ze van mij ook niet verwachten. Als het geven van liefde niet mogelijk was, telt het andere ook niet wat mij betreft.”

“Van mij zullen ze niks horen, want met die kant van de familie heb ik geen contact. Ze wonen ook niet bij de deur…”

“Santé!”

“Santé!”

Twee glazen sloegen keihard tegen elkaar waarbij we elkaar gezondheid toewensten. Nog een geluk dat ze niet braken, wat wijst op de kwaliteit van het glas.

“Waar denk je dat deze gemaakt worden?”

“Toch niet in de glasfabriek van Vera Peewee?”

“You say it…”

“Spijtig dat ik jullie niet meer zal zien. Het was zeer gezellig gisteren. We hebben elkaar nog zoveel te vertellen, je dochters willen eens kennismaken met onze zonen en ons kleinkind, we moeten…”

“Wie zegt dat we elkaar niet meer zullen zien? Volgend jaar in februari open ik een nieuwe fabriek nabij Bonn – waarom zouden we dan eens niet kunnen overvliegen? Of jullie, naar Duitsland? Er zijn nog heel wat Peewee-uitbreidingen gepland de komende jaren.”

“Brei dan maar zoveel je wilt!”

“Zot! Met breien zal ik mijn handen niet vuilmaken. Uitbreiden wel, hoewel alles zijn grenzen heeft”

“Grenzen?”

“Ja, ik zal niet blijven werken zoals ik altijd heb gedaan. De tijd is rijp om mijn concern te verkopen en een rustiger leven te leiden. Vanuit Amerika is er vraag genoeg, zijn er al informele gesprekken. Eéns Europa helemaal op de kaart van Vera Peewee staat zal het moment zijn aangebroken om aan een verkoop te denken…”

“En dan terug naar Vlaanderen komen wonen?”

“Ziejje hie zot? Bannink hie” zegt Willy met volle overtuiging, “er zijn veel mooiere plekken in de wereld om te leven dan Vlaanderen. Bovendien studeren onze kinderen, en wil ik niet dat ze voor de rest van hun leven teren op het geld dat ik heb vergaard. Werken zullen ze, hun talenten zullen ze gebruiken, zoveel mogelijk.”

“Doen mijn kinderen ook, al heb ik niet zo’n vette bankrekening als die van jou. Niet dat ik er jaloers op ben…”

“Wanneer heb je geld genoeg dan, volgens jou?”

“Als ik geen schulden op de bank heb en een spaarpotje dat voldoende is om mijn ‘oude dag’ te financieren zonder onze kinderen te moeten lastigvallen. Voldoende ook om af en toe een reisje te maken, eens lekker uit te gaan eten, af en toe een ‘nunnebille’ te kopen…”

“Hewel dan, groot gelijk. En die nunnebille die je onlangs voor mij hebt gekocht heeft echt gesmaakt. Meer nog, die geste heeft me over de streep getrokken om je toch te ontmoeten. Ik heb het me niet beklaagd. Je bent nog dezelfde als vroeger, en je vrouwtje is er één uit de honderdduizend. Jullie zien er heel gelukkig uit…”

“Zijn we ook, hetzelfde dachten we over jouw gezinnetje toen we na onze wandeling naar Damme thuiskwamen”

“Maar er rest ons nog de oplossing van onze queeste, of ben je die vergeten?”

“De zoektocht naar Hiëronimus Pannecoucke?”

“Geboren, gestorven en herrezen??”

“Tom, je gaat me nu toch niet vertellen dat je ooit een jota van hebt geloofd van dit verhaaltje van die mannen van de Groendienst?”

“Ikke? Euh… Jij?.”

“Wat zullen we dan vertellen aan onze vrouwtjes over ‘wie’ Hiëronimus dan wel is? Of we hem dan uiteindelijk hebben gevonden of niet?”

“We hebben hem toch gevonden? Of toch: zelf heb ik toch de indruk hem gevonden te hebben. In elk van ons zit een Hiëronimus die in zijn ‘verleden’ graaft om te verklaren waarom ons ‘vandaag’ er uit ziet zoals het is. Sommigen slagen erin dit verleden volledig te negeren en een eigen weg te vinden, maar toch zullen ook die af en toe eens achterom kijken. Soms heeft het leven een beetje peper en zout nodig, en wat mij betreft vind je die kruiden terug in onze fantasie. Als je iets meent nooit te kunnen bereiken, fantaseer het dan, het helpt een beetje. Als mensen je op het hoofd kakken, laat je niet doen. Reageer op een beleefde manier, maar verdedig je. Ben je niet mondig genoeg, neem dan je pen en hak die zeikerds in mootjes. Vind verhaaltjes uit en laat die hun eigen leven leiden. Daar vindt elk zijn ‘Hiëronimus Pannecoucke’ terug.”

“Zeg, Tom…”

“Ja, Willy..”

“Ligt het aan de drank dat je nu een beetje overdreven filosofisch wordt?”

“Ik zou het niet weten. Om dit zeker te zijn, zouden we er nog één moeten drinken.”

Een zichtbaar vermoeide man hield ons al de hele tijd in de gaten, in een donker hoekje van de kroeg. Voor hem stond een leeg wijnglas. Hij had het uiterlijk van een uit ‘De Vlaamsche Klei geboetseerde kerel’, waarbij de kunstenaar de rest van zijn materiaal had verwerkt in het forse reukorgaan. Hij stond op, en sukkelde in onze richting. Willy en ikzelf staarden de man aan met open mond. Spontaan stonden we recht als hij aan onze tafel kwam staan. Wat we normaalgezien nooit uit eigen beweging zouden doen, gebeurde nu wel. Eén voor één namen we elkaar in een knuffelgreep en klopten elkaar op de rug. Kussen kwam er niet van, want ‘ziejje hie zot, vinten totten mekoar nie!’.

Nog voordat de man iets kon zeggen zeeg hij neer en hield op met ademen. Zijn ogen staarden voor zich uit. Op één of andere manier zag hij er gelukkig uit. 

……

AAA1

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

46 reacties op Hiëronimus Pannecoucke – Afscheid is de deur naar de toekomst

  1. Wat een mooi einde! Ik ga als ik de tijd heb het verhaal vanaf het begin lezen… Ik viel er zo midden in. Mooi gedaan! Ben benieuwd naar je volgende verhaal… Dat komt er toch wel???

  2. Eilish zegt:

    Het fijne van het verhaal was dat er vaak iets van de mens achter Thomas Pannenkoek naar voor kwam. En als het weer eens helemaal van de pot gerukt was, hebben we toch goed gelachen !

  3. tinyblogt zegt:

    Wow. Je gaat nu lachen, maar ik ben serieus hé: ik kreeg koude rillingen van je einde. Het raakte me echt. Je bent een mooie mens, Paul, in elk opzicht. Ik hoop je ooit eens een echte knuffel te kunnen geven. Niet verschieten dus als er ineens je iemand vastpakt als je in Brugge rondloopt… 😉

  4. De Fruitberg zegt:

    Hahaha. Was best een leuke serie. En daarmee komt een einde aan deze zoektocht. Volgend jaar op zoek naar de heilige graal.

  5. Kristien zegt:

    Mooie reacties van toffe medebloggers hierboven. Zelf ben ik niet zo’n schrijver. Ook nu laat mijn schrijfpen me weer in de steek. Ik hou het dan maar op een welgemeende virtuele knuffel, de echte laat ik over aan jouw lieve dame. Je hebt geluk dat die lieve schat ooit jouw pad kruiste. Samen maken jullie het heden zo mooi en de moeite waard!

    • Heel mooie reactie van heel toffe medebloggers, mag inderdaad worden gezegd. Je schrijfpen komt wel terug, hij ligt nu met een kater in bed, even geduld 🙂 !
      De dag dat mijn schat mijn pad kruiste staat met dikke letters gebrandmerkt in mijn geheugen.

  6. beaunino zegt:

    Je had geen mooier einde kunnen schrijven Thomas. Ben er stil van. Je bent een wijs man. (Reken er trouwens niet te stellig op dat het Tiny wel zal zijn hé;-)

  7. Marion zegt:

    Eind goed, al goed. Staande ovatie voor deze laatste episode!

  8. Mrs. Brubeck zegt:

    Ook al ben ik er ook ergens middenin gevallen, toch vond ik het knap en spitsvondig… 🙂
    Ik treed Eilish bij, we hebben de mens “Pannenkoek” er beter door leren kennen!
    Chapeau 🙂

  9. bentenge zegt:

    Ik zou zo zeggen, laat ons een fijn cafeetje opzoeken en er nog één drinken.

  10. beeldenplukker zegt:

    Een creatieve geest met een fantasierijke verbeelding, ik heb van deze zoektocht genoten !

  11. Jaixy zegt:

    Mooi einde!!!
    Wel jammer dat de zoektocht ten einde is

  12. Sabine zegt:

    Wat een mooi einde! Ik heb genoten van het hele verhaal! Een nieuw jaar een nieuw verhaal?

  13. Brubeck zegt:

    Elk einde is een begin schreef ik gisteren in een reactie bij Bentenge en zie, “great minds think alike” want “Afscheid is de deur naar de toekomst” is hetzelfde maar klinkt zo veel beter.
    Een mooi en waardig einde, beste Thomas. Ik heb bewondering voor je fantasie, inzet en schrijfkunst om dit in (bijna) 52 afleveringen uit te werken. Benieuwd naar de nieuwe verhalen die aan je brein zullen ontspruiten.

  14. Wat een prachtig verhaal en een tekst die me opnieuw raakt.
    ‘Afscheid is de deur naar de toekomst’ Dankjewel…
    Oh..en er komt wel een nieuw verhaal toch? *lief kijkt*

    • Die spreuk over afscheid heb ik gestolen van één of andere filosoof :).
      Dank voor de appreciatie van het verhaal ivm de zoektocht naar ‘die dode knakker’ (zoals een andere blogger komisch verwoordde).
      In 2016 geen nieuw verhaal, maar iets totaal nieuws :).

  15. Het is gedaan… ik heb het niet echt goed gevolgd.. te weinig tijd. Het spijt me Thomas, was het echt van plan, o mijn best gedaan om de Sherlock Holmes te spelen die jij wel in me zag.. Maar wie weet ga ik alle afleveringen nog eens achter elkaar zetten en het hele verhaal als boek lezen! Volgend jaar weer een ander verhaal???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s