De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 6

D senegal slaveneiland

Een heel speciale reis-anekdote uit Gambia wou ik jullie niet onthouden. Een lang logje, maar lees het volledig uit als je wil. Beloofd: het is de moeite waard.

We logeerden in het enige hotel van de presidentiële binnenstad  Banjul. Eén keer kregen we een bezoekje van een vertegenwoordiger van het reisbureau. Die had heel vlug door dat we niet van plan waren in te gaan op zijn enorm dure voorstellen voor excursies. Wat is enorm duur? Als je meer dan honderd euro per persoon per dag betaalt is dit duur. Vind ik toch.

Aan de poort van de hotel stonden dagelijks een vijftal ‘gidsen’ te wachten op hotelgasten die het waagden om buiten te komen.  Ze droegen allemaal hetzelfde T-shirt en een badge die moest aantonen dat ze officiële gidsen waren. Veel werk hadden ze niet – sommigen verkochten met moeite één excursie per week. Reden was dat meer dan negentig procent van de hotelgasten de ganse reis geen been buiten het hotel (met zwembad, all-in bar,…) zette.

Wij hadden wel interesse in een uitstap naar het Slaveneiland (http://www.reisaddict.nl/kunta-kinteh-island-voormalig-slaveneiland-gambia/). Waarom zouden we dit niet één van die jongens van buiten het hotel gunnen? We boekten die dagtrip waarvan de prijs nog geen derde was van hetgeen de reisorganisatie ons wou aansmeren.

Normaal gezien werd op die uitstap een veerboot genomen in de haven van Banjul, maar de gids had ‘een beter idee’. Om wachttijden te vermijden (zo zei hij) gingen we een boot nemen waarmee de plaatselijke bevolking de overtocht maakt. Een gammele taxi bracht ons naar de achterhaven, waar we te voet naar het vieze strand trokken. Een haven proper houden is niets waar men in Gambia prioriteit aan geeft. Het vaartuig, een afgedankte oude vissersboot, lag ongeveer vijftig meter ver in zee. Ik had een naar voorgevoel, en had veel zin om op onze stappen terug te keren. Waren we het geld van de uitstap kwijt, dan was het maar zo…

De gids hield ons tegen. Enkele zeer potige Afrikanen liepen door het water af en aan om passagiers op hun schouders te dragen richting boot. Al eens als volwassen man op de schouders van een Gambiaan gezeten? Belachelijk gevoel, wat ik je brom.

Het laden bleef maar duren. We werden als haringen gepakt. Boven op de rand de mannen, beneden de vrouwen. Was toch het principe.Ik weigerde mijn schat beneden achter te laten, want ze voelde zich daar absoluut niet op het gemak. De passagiers konden mijn koppigheid niet verdragen, maar het protest liet ik aan mij voorbijgaan en bleef halsstarrig bij mijn vrouw zitten. Op den duur werd dit aanvaard.

Naast ons geen enkele blanke. enkel dames in de meest kleurrijke maar vaak versleten kledij op weg naar werk of familie. Aan onze voeten levende kippen die met vastgebonden poten lagen te spartelen op de grond. Soms vijf dieren aan elkaar. Af en toe rochelde iemand en liet welgemikt een donkerbruine fluim neerploffen naast iemands voeten. Het leek uren te duren voordat de boot wou vertrekken. Tot op het laatste plekje moest opgevuld worden met een passagier.

Rond, naast, boven ons: gezonde, zieke, lelijke en mooie mensen. En kijken maar naar die twee rare blanken, die duidelijk niet op hun gemak zaten. Minstens tweehonderd ogen boorden zich in onze richting. Het stonk er verschrikkelijk naar zweet, rotte vis en uitwerpselen. Mannen die boven zaten keken spottend in mijn richting. Een man tussen de vrouwen, ongehoord!

Iemand die omgekeerd op de reling zat opende zittend zijn gulp, greep opvallend naar zijn penis en loosde zijn urine in zee. Een mooi meisje dat naast me zat trok haar versleten topje omhoog, om een borst terug te steken die naar buiten was gepiept. Een vrouw, met een grote zak vis bij zich, lachte haar tanden bloot in mijn richting. Ze had er nog twee, aan de onderkant van haar mond. Een man die boven mij zat op de reling liet een keiharde scheet. Niemand die opkeek. Mijn vrouw hield zich sterk. Spartelende kippen, een zak met stinkende vis, raar kijkende mensen rond ons, een Afrikaan die een scheet liet boven mijn hoofd. WE WILLEN HIER UIT !!! En waar was die verdomde gids? Later zagen we dat hij netjes op de rand zat, bij de mannen, ‘zoals het hoort’. Hij gaf niet het minste teken dat hij bij ons hoorde.

Eindelijk was de boot stampvol. We zaten daar in nauw contact met de billen van wie naast ons zat. De motor produceerde een stinkende zwarte walm die in het gezicht van de mannen blies. De schuit pufte traag vooruit. Regelmatig kraakte het hout. Er kwamen liters water uit de onderkant op de ‘vloer’ liggen. De kippen dreven in het sop. Een oude vrouw op haar blote voeten liet het grondwater tussen haar tenen lopen. Eindelijk kwamen we ter bestemming. Opluchting toen we mochten uitstappen. Mannen eerst, de ‘inferieure’ vrouwen volgden. Ik was even inferieur.

Ik klaagde bij de gids over het alternatieve transport dat hij had geregeld. Hij voelde zich beledigd. Ik veranderde mijn toon, want op zo’n moment moet je in de ziel van een Afrikaan kruipen (heb ik ondertussen geleerd). “Pap, eerlijk, moest mijn schoonvader weten dat ik mijn vrouw in zo’n boot heb laten stappen, hij vermoordt mij. Echt, hij slaat me verrot, hij maakt mij te schande, hij schopt mij uit de familie..”, met nog wat blabla achter. Deze taal begreep hij wel, maar dat verhielp niets aan de situatie. Stom ook van mij, want er waren geen alternatieven. Behalve dan die veerboot, die ook stampvol zat en voor de meeste mensen onbetaalbaar was. Het verschil in prijs werd verantwoord door het feit dat die veerboot wel min of meer zeewaardig was. Ik had beter gezwegen.

De terugkomst, dan. Een overzet met één van de motorbootjes die daar klaar lagen kostte 10 Euro, zei de gids. Ik stelde direct voor om dit zelf te betalen, maar dat wou hij niet. Ook na drie keer aandringen. Heel waarschijnlijk klopte het niet dat die bootjes mensen overzetten. Ik ben absoluut geen racist, maar moet bekennen dat ik nooit wist of zo’n zwarte medemens de waarheid sprak of in mijn aangezicht stond te liegen dat het kraakte.

De terugtocht verliep identiek, met dat verschil dat we nu wel wisten waar we aan toe waren. Het lange wachten, het protest toen ik onderin het ruim bleef zitten bij mijn vrouw, de schrijnende armoede van de passagiers, de verwijtende blikken in mijn richting, de kleurrijke bevolking van de boot, de veel te lange overtocht.

Hoewel… ‘Veel te lange overtocht’? We weten allen dat dagelijks duizenden mensen hun land ontvluchten in dergelijke gammele boten. Op elkaar gestapeld. Zonder enig comfort. Geen toilet, geen slaapplaats, amper eten en drinken, geen of amper reddingsmateriaal om in geval van nood passagiers te redden. De excursie was levensgevaarlijk en een zeer enge ervaring. Hadden we dit op voorhand geweten, we hadden die nooit geboekt. En toch, achteraf gezien hebben we er geen spijt van dat we nu beseffen wat duizenden mensen dagelijks moeten ervaren.

Als we vernemen in het nieuws dat weer twintig mensen zijn verdronken die in een gammel bootje Europa willen bereiken staat ons hart toch wel even stil. Wij, Westerlingen, zijn rotverwend en moeten echt eens leren beseffen hoe goed we het hebben.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

61 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 6

  1. Tjonge Thomas, wat een ervaring. Mensen zeggen wel altijd ” ’s lands wijs, ‘ s lands eer..” Maar sommige dingen zijn toch wel heel apart en in dit geval toch ook best gevaarlijk om mee te maken. Ik ben niet snel ergens bang voor, maar dit lijkt me echt doodeng. En ja, de associatie met wat we nu weten, dat er al maanden mensen de dood vinden in zee omdat ze in zulke gammele bootjes zijn gestapt, brrr.
    Mooi logje dat je doet beseffen hoe goed wij het ib het westen hebben..
    Groetjesss

    • Ik moet bekennen dat we toen echt heel erg bang geweest zijn. Als die gids een opleiding heeft gekregen, en daarbij een heel klein beetje inzicht in het denken van de westerling, moet hij beseffen dat zo’n ervaring enorm choquerend overkomt bij de toerist. Als morgen een moslim-meisje uit Afghanistan, dat gewoon is dag en nacht met een boerka rond te lopen, bij ons op reis komt, zal ik haar ook niet verwijzen naar het openbaar zwembad in Brugge waar dames in het openbaar in badpak lopen zeg maar. Voor hetzelfde geld werden wij, enige blanken, gewoon gelyncht of overvallen in die boot en konden we het niet meer navertellen…

  2. Hillechien zegt:

    Ja wij hebben het al heel goed en toch willen we steeds meer. Klote maatschappij vind ik het, teveel willen en moeten. Carpe Diem

  3. Marion zegt:

    Tering wat een verhaal. Dat vergeet je je leven lang niet meer. Cool dat je stug ben je vrouw bent blijven zitten. Bikkel!

    • Meer nog, Marion, als je zoiets hebt meegemaakt verandert je visie op heel wat dingen. Worden zaken waar menig mens zich druk in maakt ineens enorm onbelangrijk.
      (ik heb het woord ‘bikkel’ moeten opzoeken 🙂 – dank voor de zoveelste verrijking van mijn vocabulaire !!)

  4. Tjonge wat een verhaal zeg. Ik geloof dat ik de boot uitverkopen zou zijn. Knap dat jullie volgehouden hebben. Maar nu is mijn vraag, was het slaveneiland deze tocht waard?

    • Die laatste vraag heb ik mezelf ook gesteld toen ik dit logje aan het neerpennen was. Het antwoord ik dat ik vandaag amper nog weet wat we toen bezocht hebben. Het gedoe rond de overtocht was dermate overweldigend dat we onszelf allicht alleen maar de vraag stelden ‘moeten we nu nog terug?’. Het enige dat ik me nog heel goed herinner is dat we, ééns toegekomen, door een soort poort moesten stappen, waarachter een twintigtal passagiers zaten te wachten op ‘iets’. Ze zaten op de grond en zongen slavenliederen. De (samen)zang zonder enig instrument was zo warm dat ik er kippenvel van kreeg. Thuisgekomen heb ik op Joetjoep dergelijke muziek opgezocht én gevonden, maar zo warm, zo intens als ik het daar heb gehoord was het niet.

  5. tinyblogt zegt:

    Dat is inderdaad een ervaring van formaat, maai. Een beetje couleur locale, maar dit is er echt middenin, aan den lijve ondervonden. Ferm.

  6. Jaixy zegt:

    Ja… Wij zijn enorm verwend!!
    Dat besef ik mij echt enorm

      • Jaixy zegt:

        Absoluut!!
        Misschien juist door de kanker besef ik het des te meer.
        Ik heb hier toegang tot alles. Daarbij heel veel steun van familie, vrienden en collega’s. Ik heb toegang tot goede gezondheidszorg, medicatie, persoonlijke begeleiding, een mooi dak boven mijn hoofd, een warm bed, voedsel, goede kleding en schoenen, een auto, werk…
        Ik ben een heel rijk mens! Op alle vlakken.
        En daarbij ook nog steeds alle uitzichten op genezing!

  7. Eilish zegt:

    Zo avontuurlijk zou ik NOOIT durven zijn hoor. Al een geluk dat je het nog kunt navertellen !

  8. beaunino zegt:

    Amen!!
    Gut, die Arne kippen ook:-(

  9. Flavie zegt:

    Wat een verhaal!! Ik zou het zelf niet willen meemaken… en dat we het hier goed hebben, weet ik maar al te goed!

  10. Mrs. Brubeck zegt:

    In het begin van je logje moest ik direct denken, dat doen wij ook nooit… die dure dagtrips.. pure afzetterij. Ook wij zouden eerder op het avontuur afgegaan zijn. Ik was onder de indruk van je schrijfsel, zat precies mee op die boot! Je verwoordt het perfect P, het dubbel gevoel, het pakte mij…

  11. tifosanele zegt:

    Je conclusie zit er helemaal op. Al zou ik nooit in die boot durven stappen…

  12. Brubeck zegt:

    Tja, soms moet je zo’n dingen “ervaren/meemaken” om je te kunnen verplaatsen in huidige fenomenen. Voor die mensen was het de gewoonste zaak, voor jullie een grote stap buiten je comfortzone. Achteraf zou je het nooit meer doen maar je bent wel een ervaring rijker.

    • En die ervaring kan niemand ons afnemen. Er staan nog enkele van die ‘speciale’ reiservaringen gepland, we zijn er alleen maar geestelijk rijker van geworden… (of: what doesn’t kill you, makes you stronger)

  13. Micheline zegt:

    Ik hoop dat het Slaveneiland de moeite en schrik waard was. Al zou ik er zelf niet van genieten met de terugtocht in gedachten.

  14. chrissebie zegt:

    Geweldig leuk om te lezen. Ik zou me altijd maar al te graag mengen onder de plaatselijke bevolking. Maar als het inderdaad een gevaar voor je leven zou betekenen, ja dan zou ik ook passen. Maar zo zie je dat er op zijn minst nog een leuk verhaal uitkomt.

  15. Melody zegt:

    Wat een vreselijk verhaal….. ik zou met geld toe nog niet op dat bootje zijn gestapt…. ik kreeg het tijdens het lezen al benauwd…. brrrrr
    maar….. elke medaille heeft 2 kanten, de goede kant in dit geval is de les die jullie leerden en met jouw laatste stelling kan ik het natuurlijk onmogelijk niet eens zijn.

  16. De Fruitberg zegt:

    Ik denk niet dat ik op zo’n bootje zou stappen (op reis)

  17. els zegt:

    Ik zou ook diegene zijn die, zoals jullie, op die boot zou gestapt zijn.
    Dichter bij de plaatselijke bevolking, letterlijk en figuurlijk, kom je niet denk ik.
    Ik weet dat jullie geen luxepaardjes zijn maar op zo’n moment wordt je wel even terug met de voeten op de grond gezet. Een les in nederigheid, kan ik me voorstellen.

    • Dichter kom je echt niet.
      Wel of dan niet op de boot stappen was echt geen keuze. Zoals ik schreef: de boot lag ruim vijftig meter van de kustlijn af. We zagen mensen weggedragen worden, maar wisten op geen honderd jaar wat er binnenin het schip gebeurde. Konden het ook absoluut niet zien. En ééns naar ginder gedragen was er geen weg terug.
      Een serieuze les in nederigheid, dat heel zeker!

  18. Man ik had in mijn broek gedaan,…..ik ben niet wat je noemt het avontuurlijke type en en plus overal vies van :-), ja ja een verwende trut,….maar ik besef wel heel goed, hoe goed wij het hebben en ik ben daar elke dag dankbaar voor, wat ik weet ook hoe het anders kan,…..heel mijn jeugd meegemaakt,…..

  19. Sabine zegt:

    Mooi verhaal, spannende ervaring. Ik zou echt doodsangsten uitstaan denk ik… wel mooi dat leerpunt wat je eruit hebt gehaald. Ik heb trouwens ook de eerste reisfotochallange gepost! Met een link naar jouw site. Ergens afgelopen week al, maar volgens mij zijn mijn laatste 2 posts niet in de reader gekomen. Geen idee waarom niet. Vind het wel echt een megaleuke challenge! Volgende maand weer 😀

  20. Menck zegt:

    Met stijgende verwondering gelezen. Van een avontuurlijke reis gesproken, zeg. Dit is niet bepaald het tripje dat de meeste vakantiegangers voor ogen hebben als ze hun reis boeken.

  21. Mooi verhaal en goh, wat een ervaring!
    Je hebt gelijk, we hebben het zo goed hier.

    Mijn bijdrage voor deze week staat hier: https://www.bloglovin.com/blogs/kreanimo-13706771/vakantie-buiten-het-seizoen-reisfoto-challenge-4742655148

    Wel niet zo ver of zo avontuurlijk, maar wel een reisje 😉

  22. Merel zegt:

    Amai zeg wat een belevenis. Een ervaring rijker maar wat voor een
    Het doet je toch wel stilstaan hoe goed we het hier wel hebben

  23. heleen zegt:

    Als ik ooit iemand moet voordragen om een heldendaad te verrichten onder zware omstandigheden ben jij dat zeker!!!!

    ps. Je had zeker geen camera bij je op een selfiestick hè! 😉

    • Ik, een heldendaad 🙂 ? Laat me niet lachen… (maar je doet me wél lachen, dank daarvoor).
      Ik had wel een camera bij, maar het zou echt van onrespect getuigd hebben tegenover die mensen om een foto te nemen van hun situatie op die boot. Vond ik toch…

  24. Rob Alberts zegt:

    Ik wens jou veel, heel veel lezers toe!
    Dit verhaal moet door meer Westerlingen gelezen worden.

    Misschien wil jij zelfs een reisburo voor vreemdelingen- en vluchtelingenhaters beginnen?

    Vriendelijke groet,

    • Wel Rob, ik hoop ook dat veel mensen dit berichtje lezen. Er kunnen lessen uit worden getrokken.
      Een reisburo voor vreemdelingen- en vluchtelingenhaters zal ik niet beginnen, misschien wel eentje voor mensen die openstaan om wat meer begrip te tonen voor die bevolkingsgroepen. Hoewel, aan mijn leeftijd zal ik de ‘entrepreneur’ niet meer uithangen, het is de moeite niet meer…

  25. Welkom in Afrika. Ik wil niets afdoen aan je grote ongemak en de wil om bij je vrouw te blijven. Toch heb je het jullie zelf ook ‘moeilijker’ gemaakt door niet mee te gaan met de omstandigheden. Vrouwen in de de boot, mannen op de randen. Dan lijkt het me ‘iets gemakkelijker’ om een praatje te maken met je buurman / buurvrouw. En ondertussen oogcontact met elkaar houden natuurlijk. Wedden dat je dan vanzelf meer ‘ontspant’? Nu voel je steeds afkeurende blikken. Waarschijnlijk vinden zij jouw keuze om beneden te zitten ‘respectloos’. Ga mee met de stroom … dan laat je blijken dat je de ‘regels’ begrijpt en de gewoontes respecteert.
    Ik kan me trouwens je associaties met de bootvluchtelingen goed voorstellen. Een mooie bijdrage / nuance aan je hachelijke Gambia avontuur.

    • Zelf al zoiets meegemaakt, Korn? Twee mensen bijeen zullen minder makkelijk overvallen of aangevallen worden dan twee mensen apart. En wees eerlijk: als koppel ga je elkaar maximaal beschermen…

      • Ja en nee. Zo’n extreme situatie heb ik niet zelf meegemaakt. En daar kijk ook niet naar uit. Wel mindere versies van hetzelfde in bootjes, auto’s en bussen. En met dat grote verschil dat mijn vrouw een Afrikaanse is …

  26. Samaja zegt:

    Wat een verhaal! Ik weet niet of ik de oversteek had durven wagen op die boot… Het stemt eveneens tot nadenken, we beseffen inderdaad niet altijd hoe goed we het hier wel hebben.

  27. Jeetje wat een ervaren, mooi dat je dit zo in zijn geheel kunt zien.
    We hebben het inderdaad meer dan goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s