De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 11

AAA1

Ik zeg niet dat het ‘niets’ heeft, een wereldstad als Bangkok, maar aan ons is het niet besteed. Noch andere metropolen als New York, Dehli, Shanghai. of Ho Shi Minh City die we twee jaar terug hebben bezocht. Ik gun het anderen. Echt waar. Het zal aan de drukte liggen, het lawaai, het verstikkend gevoel, het mierennest-syndroom.

Ons reisgroepje telde vijftien mensen, één van de kleinste die we al hebben gehad. En heel leuk: stuk voor stuk lieve en interessante mensen. Eén ding hadden we gemeen: we wilden met zijn allen zo vlug mogelijk Bangkok verlaten en het zuiden van Thailand opzoeken, het landsgedeelte dat zo werkt bewierookt in de reisbrochure. Die twee dagen Bangkok was een noodzakelijk kwaad. Uiteraard maakten we er het beste van en volgden trouw het programma, maar ik zag aan de gezichten van onze reisgenoten dat het tijd werd dat we op de nachttrein stapten naar Surat Thani, een onooglijk dorpje gelegen net voor de brousse, als tussenstop naar het vervolg van onze reis.

De nachttrein was een ervaring op zich, niet bepaald voor doetjes. Alleen al een blik op de toiletten (of wat ervoor moest doorgaan) was voldoende om dit te beseffen. Met zijn twintig in een wagon, waar zetels en bagagerek in een wip werden omgetoverd in een krap bedje, waarop je onder de voortdurende cadans van spoorgeluiden moest proberen slaap te vatten. Onze gids had mijn vraag of we daar ook de liefde mochten bedrijven niet echt verwacht. Zijn eerste blik was verbaasd, nadien kon er een lachje af. Hij zou nog wel wennen aan de Pannenkoek-humor (of poging tot).

‘Verwacht niet teveel van het hotel’, had hij ook gewaarschuwd. ‘Het is een eerder gedateerde lodge, wat primitief, het wordt behelpen…’ ging hij verder. Toen we onze sleutel kregen en we binnenstapten in ons ‘hutje’, viel mijn mond open. Niet van ontgoocheling, maar van het waauw-gevoel. Hier zou ik honderd jaar kunnen worden. De houten hutjes lagen letterlijk in de broussebeplanting. We hoorden vogels die we in ons landje enkel in één of andere zoo kunnen horen, als de dieren daar althans hun bek wilden opentrekken. Gekko’s liepen over de muur, binnenin de kamer. Niet erg, ze vreten de muggen op, een meer ecologische bestrijding van deze insecten vind je niet. ‘Als je op vijf uur ’s morgens op je terrasje gaat staan, hoor de de apen roepen in de verte’, had de gids ons ook verteld. Dit wou en zou ik proefondervindelijk vaststellen.

We zijn de hele reis ‘asociaal’ geweest, en hebben ons waar we konden bewust van de groep gedistantieerd. ‘Optionele excursies’ deden we niet mee, behalve dan die ene die niemand anders wou doen. Wij met zijn tweetjes dus, praktisch constant samen op stap. Op die ene plek was er bijvoorbeeld geen geplande uitstap voorzien in de brousse zelf, waar je voor een habbekrats een ticketje voor de jungle kon kopen en je op weg kon begeven in een prachtige natuur tot op de plaats waar wilde olifanten en tijgers voorkomen en je vriendelijk gevraagd wordt rechtsomkeer te maken. Zoiets doe je dan uiteraard, want wie wil geconfronteerd worden met wilde dieren? De dag lieten we de optionele excursie, waar we vooral zwembroek en handdoek moesten meedoen, links liggen en wandelden uren in de jungle, op aangelegde paadjes. Niet echt avontuurlijk, maar prachtig. De bomen en planten, de typische geluiden, onvergetelijk.

We hebben genoten van elke minuut die we op reis doorbrachten, anders dan je te laten overweldigen door emoties en gebeurtenissen en je nadien pas af te vragen wat je nu eigenlijk hebt gezien en gedaan..

Die dag, zo rond zeven uur, was ons ontbijt binnen. Mijn R. was nog even naar de kamer om tot zichzelf te komen (lees: een hazenslaapje te doen). Tijd voor mij om de Nikon over de schouder te hangen en op weg te gaan op zoek naar dat speciale fotootje. Voor ons ‘hotelletje’ lag een brugje boven een verraderlijke riviert. Een simpele betonnen constructie zoals je die in Azië zo vaak ziet. Mooi in zijn eenvoud.  Echt sprookjesachtig om Aziatische mensen over zo’n brug te zien wandelen. Maar het was nog vroeg ’s ochtends, en er was geen volk op de been.

“En, Pannenkoek, mooi brugje, maar zou het niet véél mooier zijn mocht de de complete waterweerspiegeling kunnen meenemen op de foto? Natuurlijk, maar kan dit niet enkel als ik de foto neem vanuit de rivier zelf? Klopt, maar hoe raak ik daar beneden? Een begroeiing vol insecten én (niet gezeverd) mogelijks wilde slangen, waarvan enkele bijzonder giftig. Zeventig procent kans dat ik in een poging naar beneden te klauteren met enige versnelling naar beneden ‘totter’, en behalve mijn camera ook mijn botten breek. En hoe raak ik dan weer boven?
En toch, als ik het aan de positieve kant zie: dertig procent kans dat het me wél lukt zonder naar beneden te totteren, en wie weet schrikken die slangen gewoon van de stank van mijn voeten. Een muggenbeet, behalve wat jeuk, wat zou het me deren? Bovendien: vrouwtjelief was toch niet in de buurt, ze kon het me niet afraden.”

Dus hield ik me vast aan die dertig procent en stapte voorzichtig naar beneden. De eerste twee meter toch, vanaf toen probeerde ik met sprongetjes, en lukte het deze 57 jarige onnozelaar toch om zonder kleer- of andere scheuren zijn doel te bereiken. Een paar mensen van ons groepje zat boven te ontbijten en riepen me toe toch voorzichtig te zijn. Ik zwaaide eens terug, en stond  trots als een gieter tien meter lager op een stuk rots in het water, mijn lens gericht naar het bruggetje. Inclusief de volledige weerspiegeling. Net zoals ik het wou. ‘Klik’.

Het naar boven klimmen ging ietsje moeilijker. Iemand zou daar toch een trapje moeten installeren, of toch tenminste handvatten, zo dacht ik bij mezelf. Nadien ben ik terug op mijn ontbijtstoel gaan zitten, en las ik een paar logjes via de app van WordPress. Internet in de brousse, jawohl, een waar genoegen. Iemand (Keesjan)  had een logje geschreven in wat hij de Pannenkoek-challenge noemt. Hij had het over het feit dat het hem soms een kick gaf om gevaarlijke situaties niet uit de weg te gaan om een mooie foto te nemen.

‘Doe ik ook al eens…’ heb ik gereageerd. Met een brede glimlach, want vijf minuten voordien…

‘Of onze reis misschien niet leuk was, zodat ik mijn tijd in het lezen van logjes stak?’ vroeg Keesjan me ook in zijn reactie. Wees gerust, beste vriend, zoveel tijd heb ik niet in mijn telefoon gestoken. Ik ben een ongelooflijke snellezer- en -reageerder.

Iemand een pilletje tegen jetlag? We hebben het nog nooit zo zwaar te pakken gehad als deze keer…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

52 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 11

  1. Hillechien zegt:

    moet inderdaad leuk zijn zo een met de natuur en ja je foto is zeer geslaagd

  2. Marion zegt:

    Prachtig lijkt het me zo in zo’n hutje en op het terras in de vroege ochtend. De foto is inderdaad erg mooi geworden. Ik heb ‘m even aangeklikt voor de vergrote versie. Knap gedaan!

  3. heleen zegt:

    Wat je allemaal voor ons overhebt! Een prachtige foto en een geweldig verhaal, ik ben je zeer dankbaar! Ik heb het al een keer gezegd: je moet hier je werk van maken!

  4. Jaixy zegt:

    Waaghals!!! Maar een prachtige foto!!!
    Fijn dat jullie zo genoten hebben!!

  5. Morgaine zegt:

    Ongelooflijk prachtig en zo’n blog las ik ook ergens maar bij iemand anders over een stapje verder gaan om foto’s te maken, zelf doe ik dat niet, of vind ik een heuveltje van gras al een klim, whahahaha

    Maar de foto is prachtig geworden, wat je zegt over die grote Aziatische steden, dat vraag ik mij dus ook af… waarom zou je daarheen willen gaan als de natuur even verderop zo prachtig mooi is, dat gaan we vast nog zien! 😀

    X

  6. Samaja zegt:

    De reflectie komt inderdaad heel mooi tot zijn recht, knappe foto! Dat mag ook wel, na zo je leven te wagen ;-).

  7. tinyblogt zegt:

    Ik heb dit logje van begin tot einde met een grote glimlach gelezen, wat een heerlijke reis hebben jullie achter de rug. Ik zou het meteen ook willen meemaken. Blij dat jullie je zo geamuseerd hebben en ook blij dat je veilig terug bent. 🙂

  8. Eerlijk: dit is geen brug waar ik risico’s voor zou nemen om op foto te krijgen. Fototechnisch is de foto in orde maar het plaatje heeft storende elementen dat door sommigen al rap met behulp van Photoshop verwijderd zou zijn (zoals die elektriciteitskabels). Een mens hoeft ook zelden echt risico’s te nemen om een goeie foto te hebben. Timing lijkt me veel belangrijker.

  9. Een prachtig verhaal weer, heerlijk dat je weer terug bent!! Waaghals, maar ik snap het ook wel, en het is uiteindelijk ook gelukt he? prachtige foto…

  10. Het trekt me niet, maar… ik heb wel ooit gezegd, als ik ooit naar Azië zou gaan op vakantie ik dan in een hutje of klein huisje zou willen verblijven. Niet in een luxe resort of hotelgebouw. Ik snap dus goed dat jullie dit geweldig vonden.
    En lekker samen dingen doen is ook wat ik voor ogen heb met vakanties. Niemand nodig dan wij twee!
    Wat een mooi verslag heb je geschreven en zeker de tocht naar beneden om die prachtige foto te maken, heldhaftig hoor…
    Uit het Oosten terugkomen is erger dan andersom heb ik me wel eens laten vertellen, of was het juist anders? Andersom? ;-). Een vriend van mij reist veel voor zaken naar Thailand, aan die jetlag went hij nooit.
    Fijne Paasdagen voor jou en mevrouw Pannenkoek!
    Groetjesss

  11. Mrs. Brubeck zegt:

    We zullen mss toch ook eens moeten overwegen om onze “tegenzin” voor het Midden-Oosten opzij te zetten. Je verslag is aanstekelijk!
    En Keesjan zal zeker heel bezorgd geweest zijn om jou 🙂 🙂

  12. Klinkt heel bekend wat je schrijft. Zelf ben ik wel erg gecharmeerd van Bangkok en vooral van de handige taxi longtailboten over de Chao Praia. Ja, Bangkok mag er voor mij echt zijn.
    Ik zie die trein voor me, zelfs de geur komt bij me boven. Ik ben vanaf Bangkok met de nachttrein naar Chiang Mai gegaan, en terug. Het is vervoer en voor de rest heb ik geprobeerd er niet teveel over na te denken. Wat vond je van Koh Samui en waar gaat je volgende reis naar toe?
    Voor ons wordt het juli misschien weer Thailand als de ticketprijs in ieder geval mee zit en dat doet ‘ie tot dusver niet. Helaas.
    Groeten, Marianne

  13. De foto is geslaagd! Het klinkt echt als een geweldig mooie reis. 🙂

  14. Rob Alberts zegt:

    Buiten jouw reisverslag en mooie foto is het vooral fijn te weten dat jullie veilig weer terug gekomen zijn.
    Met een jetlag in het lijf kunnen jullie toch een rustige Paas gaan vieren.

    Vrolijke groet,

  15. evavertelt zegt:

    Wat een heerlijk stukje alweer… Ik zou heel graag nog eens op reis gaan met Grote Kadee, zoals we vroeger deden., maar we weten dat dat niet kan.
    Ik geniet dus stiekem even mee van jouw reisplezier! Zaaaalig…

  16. Jij bent even a-sociaal als ik,…..heerlijk,..maar je maakt wel beter foto’s als ik, heb er geen oog voor,..en ik tel af voor wanneer wij aan deze soort reizen kunnen beginnen, alleen die trein en wc wil ik overslaan 🙂

  17. De Fruitberg zegt:

    Een geslaagde vakantie dus. Mooie foto

  18. beaunino zegt:

    Het was zeker de moeite waard (als je het hele verhaal tenminste niet uit die grote neus van je gepeuterd hebt, terwijl je op R zat te wachten. Nou???)

    • Die neus van me bevat niet veel inhoud om in te grabbelen. Hooguit wat opgedroogde snoep, maar die hou ik als reserve voor oorlogsituaties. De reis was heel zeker de moeite waard, een echte aanrader!

  19. chrissebie zegt:

    Wij zouden just hetzelfde doen, zoveel mogelijk weg van de groep en vooral dingen doen die ze ten stelligste afraden. We blijven stoute kindertjes 😉

  20. Brubeck zegt:

    Proficiat, prachtige foto. En blij dat mijn blogje de connectie gemaakt heeft met de allesbehalve levensgevaarlijke onderneming die je gedaan hebt. Soms moet je gewoon de stap zetten en doen. Ik merk aan je schrijfsel dat je het plezant vond.
    Maar wat me wel deed nadenken: als jullie zo’n reis boeken met een gezelschap én je houdt je tijdens de reis afzijdig van het gezelschap (wat jij “asociaal” noemt, maar wat ik niet zo zou omschrijven), waarom boeken jullie dan geen volledig zelf uitgestippelde reis ? Ik heb onze Amerika-reis zelf uitgedokterd en dat was al een groot stuk vakantie voor mij. Vraagje dus.

    • Heel terechte vraag! Antwoord: puur om het gemak. Door het boeken van een georganiseerde rondreis weet je dat je sowieso de belangrijkste highlights zult zien, dat je er naartoe wordt gebracht zonder kopzorgen,… Ik hoor volgende week een jonge collega die het wel zelf heeft geregeld en er met de rugzak is op uit getrokken – ben benieuwd om zijn verhaal te horen…

  21. Billy zegt:

    je avontuurlijke wandelingetje heeft je dan toch een super foto opgeleverd, Thomas.
    Ik hou ook niet zo van die supersteden, New York bvb. kan me gestolen worden. Geef mij maar een prachtig uitzicht op een mooie vallei of een stukje natuur.

  22. Flavie zegt:

    Een echte avonturier… maar het was de moeite waard zo te zien! 🙂

  23. Yvonne zegt:

    Dat hutje klinkt fantastisch! Goed dat je je gevoel achterna ging en toch naar beneden bent gegaan. 🙂 Mooie foto.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s