De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 12

AAA1

(nog ééntje van onze laatste reis in Zuid Thailand, om het af te leren…)

Ik was een zandweggetje ingewandeld van het piepkleine centrum van het dorp. Het was op één van die vroege ochtenden dat ik profiteerde van een momentje me-time met als enig gezelschap Jerome Nikon. Pas na enkele tientallen meter had ik door dat dit afslagje misschien niet de bedoeling had er gebruik van te maken. De wandelstrook was niets meer dan platgestampte aarde in een voor de rest wilde omgeving. Mijn ogen dronken gulzig van de impressies van diverse soorten palmen en wilde tropische begroeiing  Hier en daar natuurgeluiden die mijn hart ontroerden, mooier dan om het even welk muziekspektakel.

Bijna keerde ik terug, tot ik tussen het groen een soort woning ontwaarde, van waaruit ik precies een echo hoorde.

“Wiaaaaaat, pukpuk, wiaaaaaaat, pukpuk…”

Het huisje was een houten constructie, waar op het eerste zicht geen leven te bespeuren viel. Omdat ik toch een camera bij had, nam ik instinctief een foto. Uit nieuwsgierigheid bleef ik kijken naar dit houten huisje, en zag, een beetje verstopt in het halfduister, een oud vrouwtje zitten. Het gevoel een gluurder te zijn in haar bestaan overviel me een beetje. Slungelig wuifde ik haar een goeiendag toe, ik kreeg er één terug. Ze leek het absoluut niet erg te vinden dat een domme toerist met een grote neus op zijn voorgevel haar zomaar stond te beloeren en een foto nam. Meer nog, ze vond het wel fijn dat iemand haar eenzaamheid even verstoorde.

Ik kwam dichter en gaf haar aan hand. Ze gaf me een brede glimlach terug, waarbij haar resterende tanden zich van hun beste kant lieten zien. Nadat een Engelstalig vraagje van me onbeantwoord bleef, beperkte onze conversatie zich tot wat  gebarentaal waarmee we een een small talk-momentje vulden..

Daarna keek ze voor zich en riep luid:

“Waaaaaat pukpuk, wiaaaaaaat, pukpuk…”,

waarop ik op twee meter van me vandaan dezelfde roep hoorde. Nu werd duidelijk dat de echo veroorzaakt werd door een zwarte vogel met een grappige kuif die in een kooit zat, naast de simpele woning van het dametje. Bleek dat het eenzame dametje toch een gezel had, met wie ze een paar woorden kon uitwisselen.

Ik ben naar het kooitje gestapt en probeerde de vogel de mooie woorden: ‘Vette derms’ aan te leren, maar na een paar pogingen gaf ik het op. Het vrouwtje kreeg nog een handdruk en een vriendelijke lach, en weg was Pannenkoek…

(als je de foto twee keer aanklikt, kun je het dametje zien zitten in de open benedenverdieping / doe haar de groeten, als je wil, en geef haar vogel (in de kooi met het groene dakje) een wiaaaaat pukpuk!)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

40 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 12

  1. Hillechien zegt:

    Wat een geinig verhaal en Jerome heeft goed zijn best gedaan.

  2. Rob Alberts zegt:

    Waaaaaat pukpuk, wiaaaaaaat, pukpuk…, klinkt als de naam van een nieuwe exotische vogel.
    Hier in Nederland heten veel vogels naar het geluid dat zij maken.
    Heb je al kunnen ontdekken hoe deze vogel heet?

    Vogelvriendelijke groet,

  3. Ach wat leuk zo’n ontmoeting. Ze zit echt wel verscholen, lekker in de schaduw. De vogel geb ik niet gespot. Hij was vast in een andere kamer in zijn kooi. Wat een riant onderkomen voor zo’n vogel zeg. Leuke herinnering.

  4. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Wat een prachtige ervaring die jij je ganse leven zal blijven herinneren.
    Ik zal deze belevenis doorgeven aan mijn dochter, die over enkele maanden er een vakantie gaat vieren.

  5. Jaixy zegt:

    Hihi leuk verhaal!!

  6. Bijzonder zo’n ontmoeting. 🙂

  7. Brubeck zegt:

    Dat maakt een vakantie net dat ietsje meer, zo’n ontmoetingen, zelfs al is het in gebarentaal 🙂

  8. Flavie zegt:

    Wellicht dacht ze… alweer een verdwaalde toerist 😉
    Het ziet er inderdaad een heel eenzaam bestaan uit in haar hutje… gelukkig is de ‘wiaaaaaat pukpuk, wiaaaaaaat pukpuk’ er.

  9. Marion zegt:

    Mooi zijn dat soort ontmoetingen. En nog mooier dat je ze niet uit de weg gaat. 🙂

  10. joke_dev zegt:

    Wat een curieuzeneuze ben je maar knap hoor. Ze heeft wel de nodige bezems hangen, haar koertje zal proper zijn…

  11. Sabine zegt:

    Mooie foto en herinnering daarbij. Zo zie je maar wat het kan opleveren als je je even buiten de route begeeft 🙂

  12. bentenge zegt:

    Zalig als je de foto op groot formaat laat staan. Zo merk ik dat de dame in kwestie in haar jonge jaren nog model geweest is. Vergane glorie weliswaar.

  13. De mooiste dingen beleef je door buiten de gestroomlijnde paadjes te wandelen… Ik ga dat ook weer doen!! Mooie ontmoeting weer, en dat doe je allemaal zelf.

  14. Haha! Heerlijk zoals je me iedere keer weer
    weet te vangen in verbazing, een mooi ont-moeten!

  15. Yvonne zegt:

    Haha, heerlijk dit soort echte reismomenten. Het zijn niet de highlights die ’t ‘m doen, maar juist dit soort onverwachte ervaringen. Je nam me helemaal mee en ik zag dat dametje en haar vogel precies voor me. THX!

  16. Billy zegt:

    dat je het aandurfde om deze riante villa te benaderen, Thomas!
    De vrouw is wellicht een grote fan van een van haar dochters, getuige het grote aantal foto’s ervan aan de buitenmuur… 😉

  17. Morgaine zegt:

    Een prachtig verhaal en inderdaad, even twee keer klikken doet zoveel meer met deze foto, geweldig! Hoe ze erbij zit ook met teenslippers 😀

    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s