Ze zat te tekenen op het voetpad

AAA1

Hoe lang? Goh, het is zeker zeven jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag.

Een heel sterke dame, echt waar. Super intelligent. Een volbloed Engelse. Voltooide met gemak haar universitaire studies in Londen, en deed nadien nog een specialisatiejaar in Leuven, waar ze haar huidige man leerde kennen. De laatste keer dat ik haar zag was ze net tachtig geworden. Ze ging die zomer nog op reis met haar man naar Amerika. “De laatste reis, dan is het gedaan…” zei ze toen. Ik gaf er geen aandacht aan, want elk jaar zei ze dat het de laatste reis zou worden. Ze sprak nog steeds met een licht Engels accent, wat ik charmant vond. Het heeft zeer lang geduurd voordat ze me niet meer met ‘mijnheer’ aansprak. Ik, die qua opleiding, talenten en indrukwekkendheid nog niet aan haar enkels kwam. Vanaf toen mocht ik haar ‘Lisa’ noemen. ‘Laajza‘, op z’n Engels, uiteraard.

Indertijd had ze wel iets met mijn werksfeer te maken, maar dat deed er al lang niet meer toe. Met de jaren was zij, die toch ongeveer dertig jaar ouder is dan ik, een soort ‘tante’ geworden. Als ze me al eens op het werk opzocht, was het meer voor een babbel dan voor ernstige zaken. Ze heeft ongeveer de leeftijd van mijn moeder, en had door de jaren heen al veel zaken ontfutseld over haar. Hoe ze het redt als weduwe, of ze trots is op haar kinderen,… Vooral die ‘kinderen’ interesseerden haar enorm. Zelf had Lisa er negen, die stuk voor stuk de kans kregen universitaire studies te doen. Zeven ervan slaagden met glans, twee hadden niet echt het talent of de ambitie om dit te doen.

Zo’n diploma is niet alles in het leven, dat vertelde ze me heel vaak. Zelf had ze nooit iets gedaan ermee. Negen kinderen, weet je wel. Ook wat helpen in de praktijk van haar man, en de jaren vlogen voorbij.

Ik werk al een tijdje niet meer in het dorp van Lisa, meer dan elf jaar om precies te zijn. Toch heb ik haar een zevental jaar geleden nog eens ontmoet. Heel kort, terwijl ik met mijn vrouw aan het wandelen was in Brugge. Ze zat op een bank voor de kathedraal te wachten op de bus die haar naar het station zou brengen. Haar ogen schoten vuur toen ze mij herkende. Hartelijk werden handen geschud. Of ik een koffietje mocht trakteren? “Neen, geen tijd, want ik moet nog eten maken voor mijn man…”. Nog steeds dezelfde bezorgdheid als vroeger, ik had ook niet anders verwacht.

Nadien niets meer gehoord, tot woensdag. Haar schoondochter herkende me op straat, en zei me ‘dat het niet goed gaat met meme’. Ze is dementerend, wordt incontinent en is nergens meer in geïnteresseerd. Zelfs haar familie ontwijkt ze, precies alsof ze niet meer wil leven.

Het heeft me geraakt. De laatste maanden worden wij privé overdonderd met mensen die overlijden, ernstig ziek worden, het niet meer zien zitten. Er zijn culturen waar ‘de dood’ een centrale plaats krijgt in het leven, en waar men de kunst verstaat dit fenomeen een plaats te geven. Ik vrees dat ik die plaats nooit zal vinden…

Ondertussen tekende het meisje naarstig voort, daar midden op het voetpad in het centrum van Bangkok… Haar rug mooi rechtop, zoals ik het niet kan. Zou ze zeventien zijn? Met moeite, denk ik. Ze heeft nog een hele toekomst voor zich. Niet als kunstenares, want die tekenles is maar een onderdeeltje van haar studie. Economie, wil ze studeren. Ze wil er iets mee doen, tonen dat het niet is omdat ze als meisje geboren is dat ze geen carrière kan maken. Huwen wil ze ook, natuurlijk, als ze de juiste jongen leert kennen. Misschien zelfs een buitenlander, wie weet. En dan wil ze ook kindjes. Twee, drie, misschien wel vier. En alle vier mogen ze universiteit doen, want dat is haar droom. Haar kinderen die een mooie toekomst krijgen.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

58 reacties op Ze zat te tekenen op het voetpad

  1. Maar dat meisje gaat vast wel wat met haar diploma doen. De tijden zijn veranderd… Mooi verhaal.

  2. De Fruitberg zegt:

    Dat is één van de nadelen van lang leven, je moet van heel veel mensen afscheid nemen. Ik zie dat ook bij mijn vader, die nu 90 is. Bijna alle collega’s van zijn ouderdom, al zijn vrienden , broers, zussen….

  3. Niet meer willen leven, dat moet moeilijk zijn voor iedereen rond haar…. En dan anderen zien die soortgelijke dromen koesteren. De wereld draait door…

  4. tinyblogt zegt:

    Vorig weekend was er ook een begrafenis van een vriendin van mijn ouders. Net vijfenzestig, net veertig jaar getrouwd met de man van haar leven, die nu vreselijk eenzaam achterblijft. De leeftijd doet er vaak niet toe, het is makkelijker te zeggen dat ze “een mooi leven hebben gehad” als iemand over de tachtig is.
    De verhalen die schuil gaan achter dat doorleefde gezicht, het boeit me enorm. Dat jij hier zo mee bezig bent, met deze dame, dat siert je weer. Maar daar schrik ik al lang niet meer van.

  5. Falderie zegt:

    De dood ga ik, vrees ik, ook nooit een echte plaats kunnen geven.
    Mooi hoe je over jullie contacten vertelt…

  6. bentenge zegt:

    Ai, dit is een postje dat er in hakt hoor. Aand e ene kant zo prachtig mooi over mogelijkheden, kansen en ze wel of niet benutten (uit vrije wil). Dat meisje zit daar zo mooi te tekenen, ik wens haar het uitkomen van haar dromen toe.
    Heden ten dage kijk ik af en toe met een ander oog naar mijn vader, die nu alleen zijn weg verder zet. Het is niet evident.

    • Het is absoluut niet evident. Ik kijk al jaren met dit ‘andere oog’ naar mijn moeder, die ondertussen al 35 jaar alleen is. De laatste jaren serieus op de sukkel, we weten in de familie met zijn allen dat de dag van het afscheid geen jaren meer zal duren.

  7. Mooi verhaal. De dood hier met mijn kleine kinderen krijgt voor mij een heel andere lading. Ik vond het er wel bij horen, maar nu ik mijn kinderen moet uitleggen wat het is, vind ik het gruwelijker dan ooit. De oudste heeft er noties bij maar denkt nog dat het omkeerbaar is, de jongste weet nog van niets – die leeft nog in het hier en nu en denkt dat het leven oneindig zo zal zijn – hier met ons drietjes.

  8. Rob Alberts zegt:

    Liefdevol geschreven.
    Bij geboorte krijgen wij maar een zekerheid, soms is de weg naar onze dood gelukkig, soms geplaveid met tegenslag.

    Genieten leer ik nu van het aflopen van mijn weg, bijvoorbeeld door het lezen van jouw blogs.

    Opmonterende groet,

  9. chrissebie zegt:

    Mooi verhaal Pannenkoekje, ik ben er een beetje stil van. We worden ouder als we zien dat de generatie boven ons wegvalt en wij de volgende in de rij worden. Brrr snel nog een beetje van het leven genieten!

  10. Samaja zegt:

    Mooi… Ook ik heb moeite om zo’n zaken te plaatsen, vooral omdat er al zoveel mensen weggevallen zijn in mijn omgeving die veel te jong waren of waarvan ik nog lang geen afscheid had genomen. Ik probeer dan ook niet te ver vooruit te kijken en zoveel mogelijk te genieten van het moment.

  11. Wat een mooi liefdevol logje, ja, soms kun je zomaar gaan geven om mensen waar je verder geen band mee hebt.
    Ach ja, ze is er klaar mee lijkt het wel. En zeker op die leeftijd en na zo’n intensief en druk leven, moet dat ook mogen. Maar voor achterblijvers, zeker voor kinderen, blijft het hard. Ouders zouden er altijd moeten zijn hè.. mogen niet weggaan.. of doodgaan.. 😦

    • Jullie Nederlanders kunnen zo’n situatie zo mooi verwoorden: ‘Ze is er klaar mee, lijkt het wel’. Die term wordt bij ons niet gebruikt, maar verwoordt perfect wat er aan de hand is met die dame…

      • Ja, zo is het gewoon, mijn moeder was ook ‘klaar met leven’. Is gewoon gestopt met eten en drinken. En 10 dagen later overleed ze. Maar Thomas, zo denken Nederlanders weer over het Vlaams hè. Jullie gebruiken soms zulke mooie woorden, die duidelijker kunnen zijn dan die wij voor dezelfde betekenis gebruiken. Heb zo snel ff geen voorbeeld voorhanden, kom ik nog wel op.. 😉

  12. Hillechien zegt:

    ik snap haar ergens wel, ze heeft waarschijnlijk bereikt in het leven wat ze wou en aftakelen wil ze denk ik niet nou dan heb je inderdaad waarschijnlijk geen ‘zin’ meer. Jammer dat haar leven zo moet eindigen

  13. Morgaine zegt:

    Ik snap haar, ik ben mijn oma kwijt geraakt aan agressieve alzheimer, en dat was niet leuk, ik heb dan ook een fmailielid die gezegd heeft, als ik zo wordt, dan wil ik euthenasie….. of hoe je dat ook schrijft, ik wil het niet kunnen spellen zelfs…. En jij bent iets ouder dan ik ben, het zal je doen schrikken hoeveel oude school genoten ik al tegenkom waarvan ik NU hoor, dat ze al overleden zijn, tussen de 40 en 45 jaar oud Thomas… het zet je aan het denken, waarom en hoe dan… Of ze zijn ziek en zitten midden in kuren, dan ben ik nog goed af met wat ik heb!

    Dat meisje daar, ze tekent prachtig! Mooi als ze dit kan blijven doen om stoom af te blazen later, ze is echt goed, ja dat zie ik gewoon 😉

    X

    • Ik had zes schoonzussen, en drie ervan zijn al overleden (37 jaar, 55 en 57)…
      Ik vond ook dat dat meisje prachtig tekende. Op mijn vraag of ze mij wou tekenen antwoordde ze negatief. Haar blad was niet groot genoeg om mijn immense neus erop te krijgen.

  14. terrebel zegt:

    Een prachtig leven, zo te lezen. Maar aan alles komt een eind. En dat is helemaal niet erg. Maar natuurlijk. En lang niet altijd fijn.

  15. annaberg zegt:

    jong naast oud en leven naast dood… We kunnen er niet aan ontsnappen maar ik ben er ook wel bang voor, eerlijk gezegd

  16. Liese zegt:

    ja, we hopen het allemaal dat onze kinderen een mooi beroep kunnen uitoefenen, iets dat ze echt graag doen. Daar kan het papiertje wel iets aan helpen, maar papier verandert gevoel niet denk ik.

  17. Sinds mama overleden is ervaar ik de dood totaal anders,….en maakt het me beetje bang om naasten te verliezen. En eerlijk om ook zelf te sterven,…het is echt het eindpunt en je vertrekt zonder echt afscheid te kunnen nemen,….

  18. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik heb moeten leren aanvaarden op 18jarige leeftijd dat mensen om je heen weg vallen, dat heeft van mij op korte tijd iemand anders gemaakt! Ook B zijn verhaal heeft me opnieuw doen beseffen hoe vergankelijk we zijn. Van mijn “eigen dood” ben ik niet bang, maar wel om wat het zal teweeg brengen bij mijn geliefden, want dat is het harde deel.
    Knappe en beklijvende blog mr P, mijn complimenten!

    • Ik was 23 toen mijn vader stierf, en net een jaar gehuwd. Was een heel andere situatie dan die van jou, natuurlijk.
      Met een beetje fantasie kon je qua leeftijd mijn dochter zijn 🙂 – voor mij nadert de pensioenleeftijd (als ik ‘my pension’ mag geloven nog een jaartje of vijf werken). Plots overviel me het idee dat ik het laatste station aan het inrijden ben. Het gevoel daarbij was niet echt gezellig.

  19. Billy zegt:

    ik heb het ook zo moeilijk met het aanvaarden van de dood. Zou er nu echt niets meer zijn na ons overlijden?

    • Het is een beetje te zien waar je sterft. In Amerika zijn er de ‘eeuwige jachtvelden’, bij ons is er hemel/vagevuur/hel en bij sommige groepen van de Islam krijg je een prinsenleven na de dood als je jezelf laat opblazen in Zaventem.

  20. Brubeck zegt:

    De 2 enige zekerheden in het leven: belastingen betalen en de dood. Gelukkig is dat laatste voor iedereen hetzelfde einddoel (dat eerste, daar zijn sommige creatiever mee). Af en toe hoor ik nog wel eens iemand zeggen: “later” of “als ik op pensioen ben, dan..” Ik kijk dan meewarig en weet nu wel beter. Enjoy life to the maximum (met mijn geliefde).

    • Met belastingen betalen heb ik geen moeite. Mijn bedrijfje in Panama verkoopt enkel pannenkoeken, en daar betaal ik belastingen op :). Leven in het ‘nu’ doen we al jaren, zeker sinds de kinderen het huis zijn uitgevlogen.

  21. Jaixy zegt:

    Wat verdrietig dat het niet goed gaat met Lisa….
    Raar ook dat er ineens zoveel mensen in je directe omgeving ziek worden, slechter ter been, komen te overlijden…
    Dat ze er ineens niet meer zijn… Een lege plek…
    En dat terwijl er nog zoveel dromen waren… Voor anderen… Voor zichzelf… Voor iedereen…

    1 ding weten we zeker. We zijn hier maar te gast… En het is aan jezelf hoe je die tijd die je hebt het beste benut…

  22. Flavie zegt:

    Mooi verhaal… tja, zo is het leven…

  23. beaunino zegt:

    De dood laat ons beseffen hoe nietig we zijn. De dood laat ons voelen hoe kostbaar het leven is. De dood laat ons het leven relativeren en waarderen.
    De dood biedt hoop, op een leven ná, en soms een uitweg waar de pijn ondraaglijk is geworden. De dood maakt plaats voor nieuw leven. Dood geeft kracht, verbind mensen in hun rouw, in hun angst. De dood discrimineert niet, allen komen we aan de beurt.
    De dood is degene die ons het leven leert.
    Nee, ik ben (niet meer) bang voor de dood. Niet bang om oud te worden, integendeel: ik hoop heel oud te worden, en uiteindelijk ‘uitgeleefd’ dood te gaan.

    Mooi geschreven Thomas

  24. Meer en meer beseffen dat het allemaal eens stopt, dat alles eindig is. Je kan daar wakker van liggen, je slecht bij voelen, maar je kan beter nog meer gaan genieten van de dingen des levens.

    Zoals ik laatst hoorde: Het leven is zoals een curryworst, je moet het zelf speciaal maken!

  25. Yvonne zegt:

    Dat komt even hard aan als je dat zo op straat verteld wordt… gek hoe mensen die je al zo lang niet hebt gezien toch zo’n onderdeel van je eigen leven kunnen zijn. Ik was dagen van slag toen ik er achter kwam dat de eigenaresse van een guesthouse waar we geslapen hadden en kort maar intensief contact mee hadden gehad overleden was bij een wandeltocht in de bergen. Je hele herinnering lijkt te veranderen. Mooi geschreven!

  26. Zo een diploma en dan thuis blijven om voor de kinderen te zorgen. Straf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s