Kris uit de Maagdenstraat in Brugge

AAA1

Ik kocht ons vorige week een deurstopper bij Action. Om het diertje wat gewoon te laten worden aan zijn (of haar?) nieuwe woonst, zette ik het wat te grazen in onze tuin. Een fotootje hoorde erbij. Alstublieft, dank je wel.

Wat is dat nu ineens met die Kris uit Brugge? Waarom komt die gozer ineens verschijnen op de weblog van T. Pannenkoek, 57-jarige blogger uit de mooiste stede der lage landen? Hewel, het zit zo in elkaar. Vorige week zaterdag was het prima terrasjesweer, en zetten we onze auto aan de Ezelpoort van Brugge. Van daaruit kan een mooie wandeling worden gemaakt langs een stuk van de Brugse Vesten (herinner u de foto-challenge van een paar jaar geleden) en komen we vlotjes terecht in de Smedenstraat, van waaruit we Het Zand bereiken met een rijke keuze aan terrasjes.

Tijdens de wandeling zag ik de schaduw van een huizenrij in de Maagdenstraat. En toen moest ik opeens denken aan Kris, die ginder 42 jaar geleden  woonde. Hij zat bij mij in het Middelbaar. Op een dag hoorden we in klas dat hij ziek was geworden, en een paar maand afwezig ging zijn op school. Of iemand eventueel notities wou nemen voor hem. Kris was een beetje, net als ik, een heel stil figuur die niet opviel in de groep. Hij had altijd wel een grapje klaar, maar dat hield hij meestal voor zichzelf. Hij zat vaak in zichzelf te lachen, iedereen had het raden waarmee.

Dan zou je denken dat tien tot vijftien handen de lucht in gingen toen de vraag werd gesteld om die nota’s te nemen, maar dan denk je verkeerd. Niet één poot ging omhoog, tot blogger Pannenkoek de zijne dan maar opstak. Ik ben die jongen een paar keer gaan opzoeken in het ziekenhuis, kocht een geschenkje met het karige ‘spaargeld’ dat ik had en gaf hem dan de notities, zodat hij wat bij kon blijven. Gaf hem ook het ‘huiswerk’ dat we meekregen én telkens de groeten van de anderen van onze klas, niettegenstaande geen haan naar hem kraaide.

Zelf was ik ook niet bepaald de meest populaire mens in onze klas, zo’n typische ‘jongensschool’ van vroeger. Ik rookte niet, pochte niet met de meisjes die ik op één of ander bal meer naar buiten nam (hoe zou ik erover kunnen meepraten, ik mocht niet uitgaan), ik had (en heb nog steeds) niet de minste interesse in voetbal of pinten drinken. De paar maand afwezigheid van Kris vlogen voorbij, en de jongen kwam terug op zijn schoolbank zitten. Ik kreeg een dankjewel van zijn ouders en de leraren vonden het fijn dat hij niet teveel achterstand had opgelopen. Uiteindelijk is hij dit bewuste jaar geslaagd. Met de hakken over de sloot, maar hij mocht naar het volgende jaar.

Vorige week zag ik dus de schaduw van het huis waar hij ooit heeft gewoond. Wat mocht ik de man eens opzoeken via Facebook? Misschien had hij er wel een account. En wat bleek? Inderdaad, ik vond hem direct. Hij was zelfs nog een beetje herkenbaar, vooral zijn blik dan. Vroeger was hij een rank en slank iemand, nu had hij een beetje opgezwollen gezicht. En wat was hij oud geworden. Bij zijn genoten onderwijs stond de Middelbare school waar we samen hebben les gevolgd. Blijkbaar heeft hij nadien niet verder gestudeerd. Op sommige foto’s op FB droeg hij een fluo hesje, en had hij zo’n bordje in de hand waarmee hij mensen kan laten oversteken op het zebrapad.

Hij heeft ook een ‘relatie’, en het was makkelijk om haar op te zoeken. Een vrouw die op het eerste zicht past met zijn figuur.

Mijn account op Facebook, of laat ik het ‘onze’ account noemen, want mij dame en ikzelf delen dezelfde alias, is ‘geheim’, en wordt enkel gebruikt om contact te houden met enkele familieleden. Ergens had ik zin om hem een berichtje te sturen en te vragen hoe het hem verging na al die jaren dat we samen op de schoolbank hebben gezeten, maar ik durfde het niet. Zou die destijds gesloten figuur nog weten wie destijds bij hem in klas heeft gezeten, en zou die ook maar enige interesse hebben in wat die de rest van hun leven hebben uitgespookt?

Laten rusten dan maar…

(Kris heeft een andere naam, maar om privacyredenen heb ik hem zo gedoopt…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

68 reacties op Kris uit de Maagdenstraat in Brugge

  1. Rob Alberts zegt:

    Herinneringen zijn vooral om te koesteren.
    Met dit blog laat jij werr zien dat je een mooi mens bent.

    Vriendelijke groet,

  2. Myrea zegt:

    Hey Thomas, herlees je blog eens, Kris heeft op een gegeven moment een heel andere naam 😉 dacht dat je die misschien wel zou willen aanpassen als dat zijn echt naam is… x

  3. Moh wat een verhaal,…….ik had wel een berichtje gestuurd,…en ik vind je een topvent, meer is privé 🙂

    • Ik heb lang getwijfeld, en uiteindelijk ook een kort berichtje gestuurd. ‘Probleem’ is dat, gezien we met een nickname Facebooken, hij dit binnenkrijgt van een belachelijke naam, en hij zal denken dat het spam is (zou ik ook doen 🙂 ). Ik heb dan ook geen bericht terug gekregen…

  4. @matroosbeek zegt:

    Wat een mooi verhaal. Je bent een mens met het hart op de juiste plaats. Schoon.

  5. perdebytjie zegt:

    Baie mooi verhaal uit jou verlede.Soms is dit maar beter om nie weer kontak te maak nie.Almal se lewens verander en belangstellings verskuif weg van mekaar.

  6. Hillechien zegt:

    ik weet niet misschien moeten we het verleden wel lekker laten rusten en facebook is al helemaal zo iets waar ik geen raad mee weet, heb wel een account maar ben eerder zo’n “lezer” en geen “schrijfer” of reageerder. Dat doe ik wel op blogs

  7. Jaixy zegt:

    Herinneringen….
    Ineens zijn ze er…
    Lief dat je dat voor Kris gedaan hebt.

  8. Samaja zegt:

    Soms overvallen ze je gewoon die herinneringen. Sowieso ben ik ervan overtuigd dat Kris je dankbaar is voor hetgeen je toen gedaan hebt. Ik heb eigenlijk een gelijkaardig verhaal, al was het bij mij een Jurgen :–)

  9. tinyblogt zegt:

    Toch goed dat je alsnog een berichtje hebt gestuurd. Juist voor zo’n mensen terug te vinden, ben ik destijds ook op FB begonnen. Dat en contact houden met mensen die aan de andere kant van de wereldbol wonen. Je mag altijd eens een poging doen om mij te “vinden”. 🙂

  10. Marion zegt:

    Ah ja, leuk dat soort herinneringen. Ik heb ooit eens zo’niet bericht ontvangen. Vond het erg leuk, maar kwam inderdaad in een andere inbouw waardoor ik he’t in januari gestuurde bericht pas in april las. Je bent een goed mens.

  11. Mrs. Brubeck zegt:

    Vind het zeer herkenbaar, pubers, tieners zijn hard en willen populair zijn. Dat er dan mensen uit de boot vallen zien ze niet en vinden ze niet belangrijk.
    Mooi dat jij hem wel wilde helpen. En dat bericht… dan had je mss beter eens kunnen aanbellen?

  12. Herkenbaar, zoals mrs. B. al schreef. Al ben ik het niet helemaal met haar eens. Ik heb op school pubers gekend die helemaal niet hard waren voor anderen. Anderzijds heb ik op het werk al heel veel het gevoel gehad dat ik met pubers te doen had en waande me meer dan eens terug op de middelbare school ipv het werk. Kliekjes, collega’s aanvallen, bespotten en vernederen op bij momenten ronduit smerige manier en roddelen kan ervoor zorgen dat een werkomgeving alles behalve prettig is.
    Facebook is voor mij eerst en vooral een plek voor spelletjes. Meerdere keren geprobeerd om met mensen van vroeger in contact te komen. Geen goed idee want ik kreeg er danig schuldgevoelens van dat ik depri werd.

    • Ik zou nooit kunnen aarden op een dienst waar veel mensen bijeen zitten. Kliekjes,… ik braak ervan. In een kleinere groep moet je ook rekening houden met soms moeilijke karakters, maar elk moét daar wel water in de wijn doen, anders ontploft de sfeer.

  13. Marianne zegt:

    Een aangrijpend stuk waarin ik mezelf ook in herken als kristel. Je bent een pracht mens, maar dat weet je zelf ook wel. Laten rusten….en dan onbewust toch willen weten hoe het met deze oud klasgenoot gaat toch?….. 😉

  14. chrissebie zegt:

    Als ik ineens zo’n inval heb , net als jij nu, ben ik nogal impulsief en ga prompt die persoon op fb opzoeken en zal ik gegarandeerd een bericht sturen, tenzij het en oud lief is of zo , want je weet nooit hoe die dan zo’n berichtje gaan inschatten! Hopelijk hoor je ooit iets van Kris!

  15. Billy zegt:

    wie niet waagt, niet wint, Thomas!
    Ik zou het gewoon ’s vragen…

  16. De Fruitberg zegt:

    Ik denk dat ik dan ook wel eens contact zou durven leggen met K . Maar ik heb wel geen FB account

  17. Grappig hè, soms krijg je door herinneringen weer behoefte aan verhalen over vroeger.
    Maar hij heeft een Facebookaccount, dus hij wil niet per se anoniem blijven.
    Misschien heeft hij dan ook zijn e-mailadres openbaar.. kun je hem toch mailen.
    Succes!
    Groetjesss

  18. Mooi stukje en als zo vaak maak je herinneringen bij me wakker. Aan een jongen uit mijn klas, derde middelbaar …

  19. yvonnevdlaan zegt:

    Doordat het zo makkelijk is alles van een ander op facebook te vinden heb ik mijn eigen account ook afgeschermd. Dit soort berichtjes doet me dan weer beseffen waarom. Zelf zou ik dan toch heel benieuwd zijn of hij zich jou nog kan herinneren. Wie weet welke andere herinneringen er dan nog boven komen samen.

  20. Brubeck zegt:

    Herinneringen kunnen soms beter herinneringen blijven, en klasgenootjes van vroeger blijven vaak ook beter in die categorie. Zo heb ik vorig jaar gemerkt op de “reunie” van de 6de-jaars lagere school. Allemaal werden we 50 vorig jaar en dat werd gevierd met een samenkomst. Het blijft wat mij betreft bij die ene keer, zelfs voor degene waar ik een toffe vriendschap mee had.

    • Ik heb zo’n reunie nooit geegemaakt, misschien omdat er geen echte vriendschappen in mijn destijdse klassen zaten. Of ik er ooit aan zou meedoen? Ik betwijfel het sterk. Iemand die bij mij in het middelbaar zat werkt bijvoorbeeld in hetzelfde bedrijf als ik. Hij koos indertijd voor carrière in plaats van gezin en heeft het nu ver geschopt. Als hij mij ziet kijkt hij eens vanuit de hoogte (ook al is hij 15 cm kleiner 🙂 ) met zo’n blik van ‘onnozelaartje, wat doe jij hier?’.

  21. Goh geheim, ook daar ga ik dus geen vastleggen van jou vinden?

    Leuk stukje schrijven, ik bedenk me dat ik met bijna al mijn oud-klasgenoten
    nog wel een soort van in contact ben, middels wordfeud en Facebook.
    Scheelt wellicht dat ik veul en veul jonger ben ;-))

  22. Oh nu zou hij toch eens je blog moeten lezen en weten dat hij ‘Kris’ is 🙂
    Fijn dat er zo’n mensen als jij bestaan!

  23. Morgaine zegt:

    Ja, laat maar rusten, zo heb ik ooit de fout gemaakt, nog niet zo heel lang geleden, vorig jaar of zo, om een vriendje van school via Fb eens te zoeken en ja hij zat er! Wij hadden zo’n aantrekkingskracht relatie, iets voelen voor elkaar maar nooit op ingespeeld, niet echt… zeg maar voorspel voor mijn eerste echte vriendje om de hoek kwam kijken.

    Ik vond hem, zocht contact, bleek zijn hele leven 1 grote drama te zijn geworden… en hij belde mij, ja ik had mijn nummer iets te snel gegeven, en vervolgens bleef hij maar bellen en bellen en bla…

    Dat heb ik dus teniet gedaan ook en nu denk ik.. als ze mij vinden prima, maar ik blijf wel terug houdend in eerste instantie.

    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s