“Niet waar!”, zei ik…

AAA1

“Voor mij een koffie graag”, vroeg mijn schat aan de kelner.

“Geef mij dan maar een donkere Leffe”, zei iemand uit mijn mond.

Beiden zaten we dromerig voor ons te kijken. Er werd weinig gezegd. ‘Vermoeidheid’ was één oorzaak. Het is een traditie dat de aanloop naar onze vakantie onmenselijk druk is op het werk. Beiden werken we in een bedrijf waar ‘sluiten’ geen optie is. Collega’s gaan om de beurt met verlof, en de overblijvenden moeten maar zien dat de boel blijft draaien. En, zoals overal tegenwoordig, moeten we steeds maar meer werk verzetten met steeds minder volk.

Een paar jaar geleden besliste R.  dat ze het wat kalmer aan wou doen, en ging vier vijfden werken. Zelf deed ik begin dit jaar hetzelfde. We wisten beiden dat dit zou betekenen dat we dezelfde hoeveelheid werk zouden moeten blijven verzetten, maar dan in tachtig procent van de tijd. We hebben ons daarbij neergelegd, maar in de huidige vakantietijd is dit tempo moordend.

Een andere reden van de stilte was het feit dat R. mij door en door kent. Zij weet dat mijn hersenen de laatste weken, sinds het ‘vonnis’ dat mijn moeder kreeg, in een constant piekerproces zitten. Het is jullie opgevallen dat ik er nog niet veel heb over geblogd. Als ik erover schrijf, weet ik dat er een lawine komt van reacties als ‘veel moed’, ‘hopelijk moet zij niet…’. Allemaal heel warm om te lezen, maar om één of andere reden voelt dit ongemakkelijk aan. Ik kan het niet verklaren. Begrijp me niet verkeerd, jullie medeleven wordt fantastisch geapprecieerd.

Over drie weken, àls we op reis trekken, zitten we in Malaga. De toestand van mijn moeder is dermate dat ze vandaag, met de nodige hulp, nog steeds haar plan kan trekken thuis. Ze weet dat de klok tikt. De pijn die ze heeft is nu nog draagbaar. Ze wil per sé dat we onze reis maken, maar ik zou het mezelf nooit vergeven mocht haar situatie ineens drastisch omkeren en ik er niet bij kan zijn op haar laatste momenten.

Ik heb haar, sinds ons huwelijk bijna zesendertig jaar geleden, wekelijks opgezocht. Was nodig, want sinds het overlijden van mijn vader, vijfendertig jaar geleden, op één dag na een jaar na ons huwelijk, heeft ze zeer lastige momenten gehad. De laatste weken kom ik vaker langs. Is het vreemd dat ik dan telkens afscheid neem als was het de laatste keer dat ik haar zie? Niet in de vorm van knuffelen en kussen, want daar doe ik niet aan mee, is nooit ‘traditie’ geweest bij de Pannenkoeken, maar ik probeer op z’n Thomas Pannenkoeks telkens iets te zeggen waarbij ik mijn erkentelijkheid uit voor welke goede moeder ze voor ons is geweest. Neen, perfect was ze niet, maar dat is niemand van ons, mezelf in de eerste plaats niet.

Haar kanker-vonnis en het feit dat behandeling ervan geen optie is, was voor mij het begin van een rouwproces. Elke dag dat ik haar nog eens kan zien en spreken is een geschenk uit de hemel. En ik weet dat de dag komt, niet eens zo ver in de toekomst, dat ik over haar zal moeten spreken en schrijven in de verleden tijd.

Twee van mijn broers zijn de laatste weken op reis geweest, één ervan is het nog. Mochten wij thuisblijven, zou zij met een schuldgevoel zitten dat we door haar toestand niet vertrekken. Ik zei haar al dat we dit helemaal niet erg zouden vinden, maar zij denkt er anders over.

Gepieker, dus.

Ik dronk een slokje van mijn Leffe, terwijl we tussen het gepieker door ‘mensjes keken’. Af en toe zag ik pretlichtjes verschijnen in de ogen van mijn lieverd en wist ik dat ze weer iets had opgemerkt. Dan keek ik in haar gezichtsveld en had geen woorden nodig om te weten wat ze grappig vond. We zwegen en piekerden elk verder rond zaken die onze hersenmassa bezoedelden.

Toen zag ik het kopje koffie dat voor haar stond. De tekst die erop stond had ze zelf nog niet opgemerkt.

“Het is niet waar…” zei ik haar…

“Wat is er niet waar?” vroeg ze…

“Dat die koffie hotter is dan jij…”

Ik wees naar haar kopje.

Ze keek en lachte.

“Zot!”, zei ze…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

77 reacties op “Niet waar!”, zei ik…

  1. Myriam zegt:

    Die laatste zinnetjes ontroeren me buitengewoon. Voor wat de rest betreft, kan ik je enkel een virtuele knuffel geven.

  2. Falderie zegt:

    Toch nog met een kwinkslag afsluiten, typisch jij… 🙂

  3. Ik herken het dubbel gevoel als geen ander, meer dan genieten van de momenten kan je niet doen. Dat gepieker van jou en de manier waarop, volgens mij hebben wij samen in de rij gestaan 🙂 en waren we eens niet naar het toilet :-). Take care Pannenkoek, je houdt de circle of life niet tegen….hoe hard het ook is.

  4. Morgaine zegt:

    Dit zijn de meest moeilijke beslissingen die je zult maken als je weet dat er iemand thuis ziek is, tegelijk heb je het nodig om te ontspannen. Je weet het nooit, ik heb hier dus ook ervaring mee, niet op vakantie, maar wel het weg gaan terwijl het al zover is, maar het gaat niet nog, sommige mensen willen niet eens dat je erbij bent als zij hun laatste adem uitblazen, anderen wachten weer tot je terug bent….

    En dit is echt zo, heb er helaas meerderen weg mogen brengen en bij de 1 was ik aanwezig, bij de ander dus niemand, terwijl we er allemaal waren voordat…

    Het is mooi dat je elke keer iets zegt of doet waaruit blijkt dat je van haar houdt, want dat is het. Ik wens jullie allen heel veel sterkte toe en kracht in de komende tijd.

    En de afsluiting, die is ook heel mooi, hahaha geweldig!

    X

    • Het is zoals Gitta zegt… De levenscirkel kun je niet tegenhouden, maar het accepteren van zaken gaat niet zo eenvoudig…

      • Morgaine zegt:

        Weet je wat het is Thomas, ik kan ze allemaal op rij zetten, maar dat is helemaal waar, stel dat iemand een hartaanval krijgt waar je niet bij bent, weg… anderen hebben een sterfbed, ja ook mee gemaakt en is maar liefst 3x gezalfd omdat zij voelde dat, vervolgens heeft ze nog maanden goed bij verstand nog het leven mee gedraaid om vervolgens met haar oudste dochter aan haar zijde te gaan, het zalven was genoeg geweest vond de dominee. Wel heb ik haar die dag, overdag, nog een rozenkrans gegeven, welke ze aan haar bed wilde, en die nacht… ging ze, mijn schoonmoeder toen.

        Mijn opa, en 1 van mijn tantes zijn midden in een operatie gegaan… ik bedoel, een moment waar je nooit bij kunt zijn, en mijn opa lag al op intensive care, midden in de nacht spoed…. het accepteren is lastig, maar hier … helaas al teveel mee gemaakt op verschillende tijden en momenten en van verwacht tot onverwacht… het enige wat zij willen, is dat jij doorleeft, een elk heeft dat altijd aangegeven, net als jouw moeder, accepteer die woorden van je moeder ❤

  5. Samaja zegt:

    Afscheid nemen is niet eenvoudig, ik hoop dat je dit op jouw manier, door telkens een klein beetje meer afscheid te nemen, een plaats kan geven.

  6. Villasappho zegt:

    Om stil van te worden Pannenkoekje een knuffel is jou deel en die laatste zin…wat moet mevrouw P. dol op je zijn.

  7. Marion zegt:

    Soms is het leven gewoon… mag ik het even zo zeggen, want dat doe ik niet zo heel snel….. kut. Sorry. Toch sorry, maar een ander woord zou het niet juist omschrijven. Soms is het leven gewoon bagger en klote. Kan een ander roepen wat die wil, daar schiet je geen zak mee op.

  8. bentenge zegt:

    Gelukkig doet zot zijn (in de versie van hierboven) geen zeer, integendeel zou ik denken.

  9. Mrs. Brubeck zegt:

    Volgens mij zitten we in hetzelfde schuitje, ik heb geleerd dat er maar 1 weg is en die is vooruit, pieker je daardoor minder? Nee, maar dat maakt niet uit, het helpt verwerken!
    Geniet samen met je vrouw van je vakantie!

  10. Rob Alberts zegt:

    Liefde en verdriet, het zit zo dicht bij elkaar.

    Ik wens jullie nog veel warme liefde toe.

    Vriendelijke groet,

  11. Koen zegt:

    Een ‘warm’ stukje. De koffie – je moeder. Mooi.

  12. Eilish zegt:

    Het lezen zoals het is zeker?
    Helaas in dit geval…

  13. Die laatste paragraaf – DAT is waarom ik telkens terugkeer om hier te lezen!
    Het hele stuk is mooi, maar dat einde maakt het af.

  14. @matroosbeek zegt:

    Zeer herkenbaar. De situatie met mijn 93-jarige moeder doe ik ook niet uit de doeken via blog, maar het vreet aan me… Ik blijf in haar buurt. Durf en wil geen verre reizen maken. Hoop haar nog enkele jaren te kunnen houden. Ze is me zeer dierbaar. Maar ze is zó broos geworden. Waardoor ik ook bij momenten. Ik begrijp je zorg en gevoel volkomen. Moeilijk en lastig.

  15. Hillechien zegt:

    Wat heb je dat lief gezegd. Knuffelen zit ook niet in mijn aard, zelfs mijn kinderen kan ik op een of andere manier niet knuffelen. Weet ook niet waar het vandaan komt. De ziekte van je moeder en het (hopelijk nog wat langer durend) afscheid is een proces waar een ieder door moet. en de een doet het al wat beter als de ander. ik persoonlijk heb geen afscheid kunnen nemen van mijn vader, werd door de telefoon op de hoogte gesteld van zijn overlijden wat heel onverwachts kwam. Heb ik het nog steeds moeilijk mee maar heb het inmiddels wel een plekje gegeven. Ik kan niet veel meer zeggen dan sterkte en blijf je gevoelens van je af schrijven want ook dat is verwerken.

    • Mij lukt het alleen te knuffelen met mijn vrouw…
      Toen mijn vader stierf was ik er ook niet bij, hoewel ik thuis was. Mijn moeder en twee oudere broers waren er wel bij. Dit heb ik nog steeds niet kunnen plaatsen…

  16. Menck zegt:

    Dat je nooit je humor moge verliezen, beste Thomas. Want humor overwint alles. Zeg dat ik het gezegd heb.

  17. Myrea zegt:

    Wat een mooi stukje weeral. Ik wens je veel liefde toe in deze dagen. En koffie (of leffe)!

  18. Marianne zegt:

    Dat is echte moederliefde die spreekt, luister naar je moeder en geniet je vakantie zoals zij wenst. We weten het van je moeder en indien niet gewenst, hoef je het niet te herhalen, het is jouw verwerking die goed is zo. Soms zijn die stiltes genoeg om elkaar te begrijpen 🙂

  19. De Fruitberg zegt:

    Ik heb enkele weken krek voor hetzelfde dilemma gestaan. Ik zou gewoon proberen genieten van ’t verlof, ook vanuit Malaga kan je snel terug zijn indien dat nodig mocht blijken.
    En geniet van die vakantie!

  20. Jaixy zegt:

    Dikke knuffel Thomas en R.
    De liefde daar draait het om.
    Voor elkaar, voor Ma, voor iedereen om je heen.
    Dat koester je. En doe vooral wat goed voelt voor R, Ma, en juist ook voor jou.

  21. chrissebie zegt:

    Heel zwaar dilemma Paul! Vreselijk. En toch zou ik op reis gaan als je andere broers het even van jou kunnen overnemen. Je hebt ook nood aan vakantie. En je liefste verdient dat ook. Bij onze thuissituatie heb ik ook mijn broers op reis laten vertrekken en even de zorg van hen overgenomen. En we ploeteren verder. Heel veel sterkte samen met je liefste!

  22. Ik las in een reactie dat je ook niet bij het overlijden van je vader was. Dat kan ook niet altijd hè, ook al ben je in het land. Maar ik snap je dilemma. Heb er ook voor gestaan toen mijn schoonvader, die als een vader voor mij was, zo ziek was en zou overlijden. We hebben gewikt en gewogen, zouden met 4 naar Gran Canaria gaan voor de doop van mijn jongste kleindochter, dat in Spanje een groot feest is. We namen al elke keer een soort van afscheid als we bij hem waren, ik 3-4x per week en mijn ex elke dag. Zeker 5 weken. Het verschil is dat hij niet wist of niet wilde weten dat hij dood zou gaan. We hebben het er dus met hem niet over gehad. Jouw moeder weet het en gunt jullie je vakantie. Het was een keuze en we hadden er vrede mee gehad, denk ik tenminste. Maar makkelijk was het niet. Wij zijn uiteindelijk toch gegaan en gelukkig leefde hij nog toen we weer thuiskwamen. 10 dagen na terugkomst stierf hij.
    Die mijmeringen daarover zijn logisch en dan valt je oog op zo’n koffiekopje, geweldig!
    Sterkte voor jullie..

    • Je hebt aandachtig gelezen, waarvoor dank.
      Het feit dat ik er niet bij was toen mijn vader stierf is ook een element dat zwaar doorweegt in mijn gepieker. Anderzijds, ongeveer veertig jaar geleden stierf mijn grootmoeder (ook aan kanker) in haar slaap. Er was niemand bij toen het gebeurde, ik was de laatste die haar in het ziekenhuis een bezoekje heb gebracht.
      Er is niet alleen de aanwezigheid bij het sterven, het is ook de mentale zorg voordien die belangrijk is. Toen mijn schoonvader stierf, heb ik letterlijk gezien wat ‘doodsangst’ is.
      Allemaal mijmeringen en bekommernissen…

  23. Geen dank.. Mijn vader is ook plotseling overleden, ik was 23 en getrouwd en de deur uit. Net zo oud als jij zeker zo ongeveer. Niemand had er iets aan kunnen doen. Zelfs niet als er iemand bij was geweest. Maar het doet pijn. Toen mijn moeder stierf was ik er wel bij en daar was ik heel blij om. We waren toen met allemaal al 11 dagen aan het waken. Ik herinner me de periode rond het overlijden van je schoonvader. En ja, die mentale steun is ook belangrijk. Ik hoop dat je moeder niet hoeft te lijden, tenminste niet meer dan ze nu al doet qua pijn en zo. Het afscheid is voor haar en iedereen al zwaar genoeg. Denk aan jullie hoor!

  24. perdebytjie zegt:

    Dis ’n baie moeilike situasie,Paul.As jou moeder egter wil hê julle moet met vakansie gaan,sou ek dink dis tog die regte ding om te doen.

  25. Billy zegt:

    da’s een eerlijk en teder logje, Thomas/Paul!
    Ik besef heel goed hoe moeilijk je het hebt. Gelukkig is die steun van je liefde er…

  26. tinyblogt zegt:

    Ik heb nooit een goed idee van wat ik op zo’n dingen moet zeggen. Maar nu hoorde ik net een liedje en ik moest aan je denken. Stukje van de tekst:

    Ik weet dat de wijzer blijft draaien
    Ik weet dat ’t nooit anders wordt
    Ik weet dat je tijd niet kunt stoppen
    Maar we doen wat we kunnen

    Ik weet het, we zijn mensen
    En het tikken van de klok maakt mij soms bang
    En ik hoop maar dat het heel lang duurt
    En tot die tijd verlang ik, verlang ik, verlang ik, verlang ik

    En dit is de link naar het liedje: https://www.youtube.com/watch?v=fpZN0I9b83s

    • Kippenvelmoment en iets dat uit mijn oog rolt. Prachtig lied. In essentie een liefdeslied (‘En ’s avonds wil je dansen en de wereld verklaren. En de nacht lijkt lichter als ik met je vrij’), maar het refrein kan op allerlei manieren worden geïnterpreteerd. De wijzer blijft draaien, de tijd kan niet worden gestopt.
      Zelden laat ik een nummer helemaal afspelen op Joetjoep, maar deze…
      Bedankt !

  27. Hopelijk kunnen jullie ondanks de situatie van je moeder toch genieten van jullie vakantie en tot rust komen. Maar ik kan me voorstellen dat het moeilijk is.
    Ik herken het ook wel vanuit de situatie van mijn vriendin (die ook elk moment kan overlijden aan dezelfde ziekte). Zij is er zo slecht aan toe dat ze al weken geen bezoek meer aan kan en bellen of sms’en heel erg moeizaam gaat. Hierdoor ben ik voor mijn gevoel ook al een beetje afscheid aan het nemen van haar en ben ik heel erg blij als ik wel een berichtje van haar krijg, al is het maar een hartje.
    Heel veel sterkte de komende tijd. Ik denk aan jullie.

  28. Geraakt door jouw schrijven, het kan niet anders dan
    dat je zal blijven bedenken dat. Waar je je vakantie ook
    doorbrengt, waar je ook bent of zal zijn, in gedachten.

    Hopelijk kom jullie een beetje tot rust en volgen
    er nog veel momentmomenten met je mams…

    Veel liefs voor jou! *dikke knuffel geeft*

  29. beaunino zegt:

    Jullie zitten zo weer in het vliegtuig mocht dat nodig zijn. Dat zal heus niet zo’n vaart gaan lopen toch?
    Herkenbaar Thomas.
    Probeer maar gewoon heel veel mooie herinneringen met haar te maken.
    Maar óók energie op doen in Malaga, een heerlijke stad vonden wij het.
    Je kunt niet alles voor zijn, plannen en organiseren.
    Hoe graag je het soms ook wilt.

  30. sandravda zegt:

    Ik begrijp je heel goed! Malaga is niet ver hé, als het nodig is ben je snel terug thuis. Mijn moeder is 88 en als enige dochter maak ik ook geen verre reizen meer.

  31. Flavie zegt:

    Om stil van te worden… beetje bij beetje afscheid nemen, het is niet gemakkelijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s