Twi keuns in een pot

DSC_0603

Ik ben een dikke week geleden achtenvijftig geworden. Jawel, de tijd tikt onverbiddelijk en de kunst is om ondertussen iets te maken van mijn leven.

Af en toe eten we iets tussenin. Moet wel, want moesten we niet eten of drinken zou bij de bouw van onze woning destijds onze investering in twee toiletten zinloos zijn geweest. Wat het klaarmaken van het eten betreft is dit een beetje gelijk verdeeld tussen mijn schat en ikzelf. Met dat verschil dat R. de ‘speciallekes’ klaarmaakt, en ik me beperk tot de meer dagelijkse (boeren)kost.

We eten niet vaak vlees ten huize Pannenkoek. Hooguit één, maximaal twee keer per week. En als we dit doen, is het meestal een eenvoudige steak of de magerste stukjes van een kip. Vis en vegetarische alternatieven komen hier meer op tafel.

Gisteren stond ‘parkkonijn’ in reclame in de Lidl. Ongeveer vijf Euro voor een konijn, spotgoedkoop. In Brugge (én de rest van West Vlaanderen) heet dit dier een ‘keun’. Prachtig woord, als je het mij vraagt. Het was zeker al twee jaar geleden dat ik nog eens keun had gegeten, vandaar dat ik even stilstond met mijn wandelkarretje toen ik de aanbieding zag liggen.

“Wa peis je?” vroeg ik mijn lieve dame, die naast me wandelde. “Meepakken!” antwoordde ze, en in al mijn enthousiasme nam ik twee konijnen beet. Waarom, als we dan toch zo weinig vlees eten? Het klaarmaken ervan is nogal arbeidsintensief, en als we twee stuks doen pruttelen in de potten kunnen we onze diepvries vullen.

Aan mijn goddelijke leeftijd van meer dan een halve eeuw heb ik tot mijn schande nog nooit ‘keun’ klaargemaakt. Daar moest dringend iets aan worden gedaan. Even opgezocht op Hoehhel hoe ik aan de slag moest. De handen werden gewassen, de pot op het vuur gezet. Niet in boter werden de stukken een eerste keer ‘gekleurd’, maar in olijfolie. Eén voor één werden de onderdelen uit de verpakking gehaald. Nu weet ik ook dat konijnen niet aan een boom groeien, maar één en ander was toch redelijk confronterend. Zo nam ik sexy billetjes vast, waarbij mijn brein die onmiddellijk weer liet begroeien met van dat donzig vel. Huppeldehup poezelige pootjes die aan het schattig dier moeten hebben gehangen toen dit met grote zielige oogjes naar de slachter keek die zijn werk ging doen.

En het was nog niet genoeg, want onder die twee achterpoten zat het karkas van het hoofd van het diertje. De schattige lange oren waren er niet meer, de oogkassen waren leeg, en in de mondholte zag ik twee konijnentandjes (welke anders?) die gisteren nog in het park kauwden op wat groen.

Noem mij een pussy, maar, eerlijk gezegd, het deed mij toch wel iets. Potverdikke, welke wreedaard steekt nu het hoofd van die diertjes bij de rest van het vlees?

Opeens moest ik denken aan de grappige foto die je bovenaan dit logje ziet en die werd genomen op één september in Malaga, daags na de laatste dag van de solden. Hoe gruwelijk wreed zijn die Spanjaarden? Net als die schattige konijntjes zijn de dames in stukken gehakt. Billetjes om apart te braden, een lekker borststuk. De armen lagen allicht al te pruttelen in de pot toen ik die foto nam.

Het klaarmaken van de twee keuns is prima gelukt. Lekker mals, absoluut niet aangebrand (wat denken jullie wel van Thomas Pannenkoek?), het vlees valt van de beentjes. Mijn schat heeft al voorgeproefd, en ik zag meteen aan haar gezicht dat het zeer lekker was.

Maar toch… vandaag geen ‘keun’ op het menu. De twee diertjes zitten in enkele plastieken dozen in de diepvries met vermelding ‘keun – 17/09/2016″ op. We zullen die verorberen als de gedachte aan de schedels van die diertjes naar de achtergrond van onze gedachten in verdrongen…

(eerlijk: we eten vandaag geen konijn omdat al iets anders was voorzien…)

 

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

73 reacties op Twi keuns in een pot

  1. Hillechien zegt:

    En weet je nu al waarom dat koppetje erbij is ….. Ik wel ….. Konijn of een poes verschillen niet als ZE dood zijn behalve bij de kop. En aangezien er in het verleden geknoeid is geweest met dit vlees zit er nu altijd het koppetje bij, smakelijk

      • Dat is een verhaal dat zo oud is als Brugge. Het schijnt vooral tijdens de oorlog het geval te zijn dat men effectief kat serveerde onder de naam konijn (of keun al zegt men ook wel eens konien of kennien). In hoeverre dit nu nog kan, is me niet duidelijk. De controle op het voedsel is tegenwoordig heel streng.

        • Was geen verhaal, maar effectief een gebruik. Mijn grootmoeder heeft dit ook nog verteld.

          • Tja, vorige week gehoord in het programma ‘Interne keuken’ van een Indische wat er waar is van het verhaal over de heilige koe en het zogenaamde kastensysteem daar. Beiden zijn mythes die het gevolg zijn van het onbegrip waarmee de Britse Kolonist midden 19de eeuw het zeer verscheiden Indië in kaart probeerde te zetten. Ze hebben domweg het klassensysteem zoals het toen in Brittanië bestond geprojecteerd op de Indische samenleving. Helaas blijven dat soort mythes heel lang bestaan en blijken haast niet uit te roeien. Ik ben tegenwoordig nogal kritisch met verhalen uit de oude tijd. Mijn grootouders hebben dat ook nog verteld al was er een variant: ipv de kop, werd aan de achterpoten de pels niet verwijderd. Het is mogelijk want in bepaalde streken van China eet men nog steeds hond. (Tussen haakjes: een waar verhaal is ook een verhaal. 😛 )

  2. @matroosbeek zegt:

    Proficiat met je verjaardag! En met dit prachtige verhaal en het het geslaagd gerecht. Over het eten en bereiden van konijn schreef ik ook ooit een stukje. Vooral dan over de kop van het konijn…

  3. tinyblogt zegt:

    Ja lekker, een keuntje! Ik heb dat ook nog maar een paar jaar geleden voor de eerste keer zelf klaar gemaakt. Gewoon gebeld naar mama en gevraagd hoe zij dat ook al weer deed.
    Mààr: niet gans West-Vlaanderen zegt ‘keun’ tegen konijn. Hier (in het Kortrijkse) keken ze nogal raar toen ik zei: ‘Gaan we keuntje eten?”. Hier noemen ze een konijn dus (hou je vast): een ‘konien’. Onnozel hé??

  4. Rob Alberts zegt:

    Zelf met de hand gevangen schijnt een konijn het lekkerste te zijn …..

    Maar alsnog proficiat met je verjaardag!

    Zonnige groet,

  5. Misee zegt:

    Het lekkerste aan de konijnen kop is het tongentje

  6. Morgaine zegt:

    Konijn, at ik voor het eerst in mijn tienertijd, mijn familie is niet zo van het wild, maar toen ontmoette ik mijn ex schoonfamilie en daar werd wel heel af en toe konijn gegeten, was best lekker, ware het niet dat het konijn eigenlijk droop in de kruiden, knoflookpoeder, paprikapoeder, zout, peper etc… hahahaha dus of ik het goed gegeten heb ooit, dat betwijfel ik nu 😉

    X

  7. Samaja zegt:

    Dat is nu iets dat ik nog nooit gegeten heb, al kan ik niet verklaren waarom. Het lijkt me veel peuzelwerk, niet?

  8. liebest zegt:

    Ons knuffel konijn werd ondersteboven in de serre gehangen om te villen en de ingewanden eruit te halen. Konijn, kip, een keer zelfs een kalkoen.. het was de gewoonste zaak van de wereld. Nu ik volwassen ben .. kan ik me niet voorstellen zo’n karkas te moeten klaarmaken. Jakkes zeg..

  9. liebest zegt:

    Vergeet ik al bijna je een gelukkige verjaardag te wensen !

  10. Menck zegt:

    Vooreerst proficiat met je meer dan honderdjarig bestaan! (Citaat: “Aan mijn goddelijke leeftijd van meer dan een eeuw…” 😀 )
    Het allerlekkerste aan een konijn vind ik de lever. Helaas vind je die in de supermarkt niet altijd tussen de verpakte konijnenonderdelen. Ik wend me tot iemand die zelf konijnen kweekt/slacht en dit succulente orgaan eveneens mee verkoopt.

  11. bentenge zegt:

    You softy pussy !
    Enfin, kijk, ik keek als kleine toe hoe mijn pa de keuns de keel oversneed na ze uit het kot gesleurd te hebben. En doorgaans ook net de keun die ik leuk vond.

  12. Mrs. Brubeck zegt:

    Mijn vader deed onze konijnen en duiven altijd zelf dood en vilde ze in de garage tegen de muur, die vlekken krijg je er nooit meer af…
    Die beesten gilden ook altijd als ze de genadeslag kregen, één van de redenen waarom ik het niet meer eet.

  13. chrissebie zegt:

    Ik eet ook geen konijn meer! Al niet meer sinds ik zo’n jaar of 8 was. Van school kwam en mijn lievelingskeun dat ik van mijn dooppeter had gekregen tegen de garagemuur zag hangen. Ik was net op tijd om de ingewanden er te zien uitkomen die als een dikke blub in de emmer onder het konijn belanden. Ik ben nog steeds trouw aan Loeloe en ik kijk altijd weg als ik konijn ergens in den vleesvitrine zie liggen.

  14. Marianne zegt:

    Ben 20 jaar vegetatiër geweest, 5 jaar weer vlees gegeten en nu weer geen vlees meer. Verhalen over slachten van konijntjes en/of diertjes raken me enorm. Mijn man heeft in een slachthuis gewerkt en heb daar genoeg gezien en gehoord, amai. Wel leuk gekoppeld logje, konijn met etalage poppen 😀

  15. Liese zegt:

    Oh,daar zou,je mij echt geen plezier mee knn doen. Keun is,niet mijn ding…

  16. Villasappho zegt:

    Ik eet nu al maanden geen vlees meer en als ik hoor van een konijnenkontje dan weet ik ook weer waarom.

  17. Flavie zegt:

    Ik lust geen konijn… wellicht om de reden dat het te lieve beestjes zijn om op te eten. Ook ben ik geen grote vleeseter.. liever kip of vis en dit met heel veel groentjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s