Een stukje vlees…

aaa1

Foto van een mooie muurschildering in het centrum van Malaga

Bovenstaande illustratie heeft niks met de inhoud van dit logje te maken. Het is gewoon een muurschildering in het toeristische hart van Malaga. Eén waar honderden mensen dagelijks voorbijlopen, en waar amper iemand naar op kijkt.

Waar het wel over gaat is onze woning. Eénentwintig jaar geleden ‘sleutel op de deur’ gebouwd. Een grote bouwonderneming uit Kortemark had het grootste deel van onze verkaveling opgekocht. We waren één van de laatste kopers van ons stukje grond. Een beetje afgelegen in een hoekje, op het eind van wat wij noemen een ‘pijpenkop’.

We bouwden heel bescheiden, een beetje naar onze financiële toestand van toen. Als je kiest voor kinderen is er zo’n periode waar de kosten de pan uit swingen. Dit in combinatie met de zware aflossing voor een woningkrediet was aan ons niet besteed.  Geen kast van een villa dus, maar een eerder klein handig huisje met alles erop en eraan.

Na 21 jaar begint één en ander te slijten. Onze CV-ketel kreunt onder zijn leeftijd, onze sanitaire stoelen 🙂 zijn aan vervanging toe, onze keuken moet worden opgefrist. Mijn handen staan niet beide links, maar toch, ik heb niet de kennis in huis om dit allemaal zelf af te werken.

Een aannemer gebeld, dus. Zomaar, gevonden op het Internet. Hij had een familienaam die bij mij een belletje deed rinkelen.  Van…aerde.  Ik had ooit zo’n jongen in mijn klas, het laatste jaar van mijn middelbaar. Dirk noemde hij. Hij was niet van de meest intelligente, want had ooit in de klas van een bijna drie jaar oudere broer van me gezeten. Een meervoudige zittenblijver, dus. Hij had me als vriend ‘gekozen’. Ik was zo’n strevertje dat me enkel goed voelde toen ik in de top 3 van mijn klas zat bij het uitdelen van de punten. Dan kwam Dirk regelmatig bij me thuis aanbellen als hij weer eens een huistaak niet begreep. Hij kon het zeer goed uitleggen. Als kind van een gekend zaakvoerder in Sint Michiels Brugge (waar ik toen woonde) was hij grootsprakerig, en vond mijn vader het interessant eerst een kwartiertje met hem te spreken voordat ik op het toneel werd geroepen. Vervelend vond ik dit…

Ergerlijk ook dat hij letterlijk mijn taken wou afschrijven, hij zelfs wou dat ik opstellen en verhandelingen voor hem schreef, want ‘dat kun jij zo goed’. Op den duur maakte ik kladjes voor hem waar opzettelijk een paar fouten in werden gezet, zodat zijn huiswerk niet te veel op dat van mij leek.

Dit laatste jaar van de middelbare school was hij alweer niet geslaagd. Ik ben hem nog één keer thuis gaan opzoeken om aan te dringen dat hij toch herexamens zou doen zodat hij niet wéér zou blijven zitten. “We zien wel…” zei hij toen. Al wat ik weet is dat hij later via de ‘middenjury’ (bestaat dit nog?) een laatste keer zou proberen een diploma te halen.

De aannemer die ik had binnengelaten voor die kleine verbouwingen thuis was een jongere kerel. Zo rond de dertig, met licht golvend haar. Net als bij Dirk Van….aerde destijds.

“Ben jij familie van de Van…aerdes van Sint Michiels?”

“Jawel…”

Ik dacht misschien een zoon van Dirk voor me te zien staan. Was perfect mogelijk geweest.

“Je kent Dirk Van…aerde toch?”

“Ja, dat is mijn nonkel. Maar je weet toch…?”

“Wat bedoel je?”

“Twee weken terug is hij gestorven. Hij woonde de laatste paar jaar in Gent, in een complex voor begeleid wonen. Twee weken terug is hij gestikt in een stukje vlees…”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

40 reacties op Een stukje vlees…

  1. Morgaine zegt:

    Yikes, dat moet even schrikken zijn, te weten dat je even oud bent ongeveer… dat is wat ik wel doe als ik weer hoor dat een mede schoolgenoot is overleden, dat zijn er al zoveel ondertussen, ook al had ik geen contact meer, gewoon eng…

    X

    • Toen ik 18 was is mijn eerste klasgenoot overleden. Hij was een autofreak en wou eens meedoen aan Parijs Dakar…

      • Morgaine zegt:

        Ik lees net bij Natasja, wij hebben er op school toen wij er nog op zaten ook al heel veel verloren destijds… daar is zij zelf zelfs onderdeel van geworden in het verhaal van haar broer, ze vertelt niet alles namelijk. ivm privacy. En nu vertelt ze ook na ons examen is er een meisje ook neer gestoken nog, vaag weet ik het weer nu ze het vertelt… zoveel… teveel.

  2. Rob Alberts zegt:

    Ah, dat is een vervelende mededeling.

    Meelevende groet,

  3. djaktief zegt:

    Volgende week ga ik voor het eerst naar een reünie van het middelbaar na 35 jaar. Ben benieuwd.

  4. Menck zegt:

    Op die manier het loodje moeten leggen, is verschrikkelijk.

  5. beaunino zegt:

    Wat een bizar toeval dat dit nu net een paar weken terug gebeurd is.
    Triest verhaal.

  6. @matroosbeek zegt:

    Ach… dit had ik niet verwacht. Jammer…

  7. Marianne zegt:

    Zo zie je maar weer hoe klein de wereld is..

  8. Myriam zegt:

    Wat erg, de wereld is klein toch

  9. Mrs. Brubeck zegt:

    Kleine wereld, en ongelukken zitten meestal in een heel klein hoekje 😦

  10. els zegt:

    Zulke voorvallen doen je nog maar eens beseffen dat je van elke dag moet proberen te genieten…

  11. De Fruitberg zegt:

    Duidelijk iemand die minder geluk in ’t leven heeft gehad. jammer toch.

  12. annaberg zegt:

    Wat een domme manier om aan je eind te komen. Niet iedereen heeft geluk in dit leven.

  13. sandravda zegt:

    Wat is de wereld klein…
    Ons huis staat er ook een dikke 20 jaar en is ook aan vernieuwing toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s