Het licht uitdoen

a1

Er zat een oudere dame voor me die al één en ander heeft meegemaakt in haar leven. Drie gehuwde kinderen, waarvan ondertussen al twee (v)echtgescheiden. Een drukke carrière achter de rug, en dan ineens ‘leren samenwonen’ met haar man, wie ze al die jaren voorheen veel te weinig had gezien.

Ze is blij dat ze kan vertrouwen op een kleine groep mensen om zich heen. Dat ze mij die dag ontmoette was eerder toeval. Toch voelde ze zich op haar gemak, zei ze, was ze blij haar hart te kunnen luchten.

Het luisteren naar levensverhalen staat niet in mijn functiebeschrijving, hoezeer dit mij ook boeit. Hoe graag ik liever wél alle tijd nam om dit te doen, en zo mensen het gevoel te geven dat iemand om hen geeft. Misschien een idee ééns ik over vier en een half jaar stop met mijn actief werk. Nu staat de spreuk ‘Time Is Money’ op mijn voorhoofd gebeiteld door wie elke maand trouw mijn wedde op onze rekening boekt. Begrijpelijk, zeker de laatste weken, waar in ons landje duizenden banen sneuvelden en nog zullen sneuvelen door ‘herstructureringen’. Het lijkt alsof een aantal bedrijven hebben gewacht om massaal personeel te dumpen tot anderen het voorbeeld gaven. Cateripllar, ING en consoorten…

“Heb jij dat nooit?” vroeg ze.

“Je hebt nu wel een gelukkig leven, bent gelukkig getrouwd, bent trots op je kinderen. Morgen kan het tij keren. Kan één van die kinderen ‘met z’n kop beginnen spelen’, ziek worden, relatieproblemen krijgen. Kan je eigen gezondheid beginnen kwakkelen, én die van een naaste. Kun je problemen krijgen op je werk, of met stress. Kun je dat alles niet meer aan. Kan ook je relatie rimpels beginnen vertonen. Dat en nog veel meer. Is het dan onmogelijk dat je zegt: “Het kanaal is niet veraf, ik spring erin, ik maak er een eind aan”? Geloof me, op zo’n moment vergeet je alle redelijkheid, vergeet je dat mensen om je geven, denk je van jezelf dat je een loser bent, een stuk stront, een nietsnut, en denk je dat er maar één uitweg bestaat om de wereld eindelijk af te helpen van je aanwezigheid.”

De veelzeggende stilte duurde niet lang.

“Maar dat doe je dan meestal niet, want je voelt dat zoiets ‘laf’ is, dat de mensen die achterblijven met de gevolgen blijven zitten, dat…” De dame zweeg en keek diep in mijn ogen.

Ogen die waarschijnlijk heel star stonden maar in een paar seconden werden gevuld met wat vocht. Ik slikte iets denkbeeldigs door mijn krop. Haar woorden hadden me gepakt, herinnerden me aan…

Wie heeft nooit eens een moment waarop hij/zijn flipt. Vergelijk het met een zekeringkast, waarvan één na één, met een korte tussenperiode, de zekeringen springen en uiteindelijk enkel nog de hoofdschakelaar blijft overeind staan. Dan denk je dat ook die hoofdschakelaar geen enkele zin meer heeft en duw je die zelf naar beneden en hoop je dat daarmee alle miserie is opgekuist.

De vraag van die dame was duidelijk retorisch bedoeld. Ze wachtte niet op mijn antwoord. “Nu voel ik me heel gelukkig hoor, Paul, vrees niets.”

Ik vreesde ook niets wat haar betreft, maar moest toch eens terugdenken aan…, ook aan die duizenden mensen die de laatste weken hun job verloren en voor wie het licht even zal uitgaan.

https://www.zelfmoord1813.be

(de foto nam ik in Malaga / een straatartiest had zichzelf en zijn omgeving helemaal ingepakt in krantenpapier / vond ik mooi en tragisch tegelijk, past perfect in dit logje)

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

39 reacties op Het licht uitdoen

  1. perdebytjie zegt:

    Dis ’n baie hartseer storie wanneer mens jou werk verloor.Jou sekerheid,selfvertroue,sekuriteit,alles daarmee heen!
    Baie goeie bypassende foto vir die onderwerp,Paul.

  2. tinyblogt zegt:

    zucht. Er zijn veel mensen, héél véél, met dergelijke gedachten. Nu. Constant. Die niet weten waarin waaruit. Die geen hoop hebben. Geen toekomst zien. En jij staat er bij als buitenstaander en weet het soms niet eens. En als je het weet, wat kan je doen?

    • Reactie aangepast aan zondagse ogen :).
      Ik weet uit ervaring dat, zelfs al ben je geen buitenstaander, zelfs al zie je het gebeuren en doe je er alles aan om ‘het’ tegen te houden, je iemands drang om te willen sterven niet kunt stoppen.

  3. Appelvrouw zegt:

    Een pakkend schrijven, compleet gemaakt met zeer passende foto en de link maakt (voor mij althans) dat je nog meer gaat door denken.

  4. chrissebie zegt:

    Stemt tot nadenken. Zelfdoding, ik zou het va

  5. chrissebie zegt:

    Zelf heb ik al in diepe krochten gezeten in mijn vroeger leven! En ontsnappen door te sterven leek me dan ook soms een oplossing. Gelukkig zie ik mijn kinderen te graag, leef ik zelf te graag en ik zou het van zijn leven niet durven. Stel je voor mensen, die zichzelf in brand steken, hoe diep moet je daarvoor zitten. Gruwelijk gewoon.

  6. Koen zegt:

    Een zondagse overpeinzing. Dankjewel voor het onder woorden brengen. Ik zal er vast nog een paar keer over nadenken …

    • Het ‘gesprekje’ waarover ik het heb is niet uit mijn duim gezogen.
      Een vreselijke materie vind ik het, zeker in de wetenschap dat wij in Vlaanderen het absolute wereldrecord hebben wat aantal zelfmoorden/inwoners betreft.

  7. djaktief zegt:

    Dat boek waar ik het onlangs in mijn blog over had is geen oplossing hoor maar kan wel helpen. Het leerde mij anders kijken en dan kun je het lichtknopje ook weer aanzetten. Alle respect voor hen die het niet lukt overigens.

    • Ik denk dat verschillende manieren van aanpak een oplossing kunnen bieden, maar de betrokkene moet er op het bewuste moment willen gebruik van maken. Zolang die zelf zoekt naar een licht aan het eind van de tunnel is er hoop…
      Inderdaad, alle respect voor hen die het niet lukt…

  8. Marion zegt:

    Ik hoop dat je het nooit meer van zo dichtbij mee hoeft te maken.

  9. beaunino zegt:

    Past zeker goed.
    Wat een triestheid toch voor sommige mensen. Ik schreef vandaag al eerder op mijn eigen blog dat voor mij mijn brein het allerbelangrijkste is. Omdat ik daarmee kan relativeren, fantaseren, etc.

  10. Menck zegt:

    Die dame zal het beslist goed menen, maar mijns inziens is het toch een beetje doemdenken. Er hangt eenieder sowieso te allen tijde een zwaard boven het hoofd, maar de sterkte van het leven is te focussen op de fijne dingen.

  11. Het is bedroevend hoeveel mensen met deze gedachten rondlopen. Ook heel veel jongeren die net op de middelbare school zitten. 😦

  12. kliefje zegt:

    I know the feeling. Helaas. En heel veel mensen, als je de tijd neemt eens de diepte in te gaan. Gelukkig heb ik veel eelt op mijn ziel en zijn zulke gedachtes alweer lang geleden.
    Mooi blog.

  13. Marianne zegt:

    Een heel sterk logje en goed geschreven. Op het ene moment kun je gelukkig zijn en het andere moment….. Familie van ons heeft ook zelfmoord gepleegd. Niemand had het in de gaten dat ze met een ”sluip moordenaar” in haar kop liep en voor je het wist, was het al gebeurd, echt bizar.

  14. vivapo zegt:

    ‘Het’ zit in ons allemaal, ‘het’ kan ons allemaal overkomen, als betrokkene of als vriend of familielid. Mij daarvan bewust zijn en blijven vind ik belangrijk om niet te oordelen.
    Dank voor dit prachtig geschreven logje én voor jouw sereen commentaar op de reacties hierop.

  15. Matroos Beek zegt:

    Iedereen krijgt of kreeg er al mee te maken in zijn leven. Zelf, of een familielid, of een vriend… Het zet een mens aan het denken… Er zijn geen zekerheden in het leven en het kan inderdaad zomaar omslaan. Het kan ons allen overkomen. Blijven luisteren naar mensen en meeleven. Er zijn. Dat is wat telt. Er zijn niet altijd pasklare oplossingen.
    De hoge zelfmoordcijfers vind ik toch heel verontrustend…

  16. Een superleuk plaatje.. ze bedenken wat die straatartiesten..
    Tja… dit logje geeft weer te denken. Ik ben blij met alles, zoals mijn leven loopt op dit moment, een liefdevolle relatie. Met de kinderen en kleinkinderen gaat het goed.. Maar er zijn ook andere tijden geweest. Ooit, heel veel jaren geleden, gebeurde er iets in mijn leven en toen heb ik ook wel eens gedacht.. ik rijd rechtdoor, zo tegen die boom. Ben ik overal vanaf.. Maar dat is maar een moment geweest en ik ging gewoon bij de T-splitsing linksaf. Maar het moment weet ik nog alsof het gisteren was. Heel erg van geschrokken… want er is altijd iets of iemand om voor te leven… En toch kan ik sommige mensen wel begrijpen. Mensen die eindeloos lijden en weten dat ze niet beter worden, geestelijk of lichamelijk… pffff heftig logje dit Thomas..

  17. annaberg zegt:

    Het dichtst dat zelfmoord in mijn buurt kwam, was toen een oud-leerlinge zich ophing in de kamer van de instelling waar ze was opgenomen. Dat vergeet ik nooit meer.

  18. Zeg nooit nooit over deze dingen… En in hoeverre is zelfmoord een ‘keuze’. Verder sta ik er niet bij stil en probeer zoveel mogelijk in het goede te geloven.

  19. Wederom een prachtig omschrijven van… *er stil van is*

  20. Ik heb twee jaar geleden een nascholing gevolgd rond suïcide preventie (bij jongeren).
    Het waren drie hele zware dagen, waar je met je neus op heel veel feiten werd gedrukt.

    Het is de enige nascholing waar ik verscheidene keren met tranen in mijn ogen heb gezeten…

    Hoe jong sommigen al zijn bij deze soort gedachten, je kan het bijna niet geloven!

    Sterk stukje. (weer)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s