De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 38

D

Een landverrader, dàt was het !

We schrijven maart 2014, rondreis Vietnam. We reisden met een Nederlands gezelschap en een Vlaamse Gids. Het is te zeggen: tot zijn pensioenleeftijd was hij paracommando – nadien is hij als gids gaan werken. Hij deed het met vuur, want was zeer gepassioneerd, georganiseerd en voorbereid. De militaire discipline zat er echter in, iets wat hij niet kon verstoppen.

Die eerste dag bezochten we een stukje van Hanoi. Enkele ‘verplichte’ musea waar elke toerist zijn opwachting maakt. Het regende en het was behoorlijk koud voor de tijd van het jaar. Aan de tweede tussenstop maakten we halt in een parkje. Bedoeling was om te wachten tot iedereen van de groep weer samen was, waarna we te voet naar de bus konden trekken.

Wij stonden ruim een kwartier voor tijd aan de afgesproken plaats. Stipt zijn we altijd, want we willen een groep nooit ophouden. De gids stond ook al klaar, samen met de plaatselijke gids, een dametje van amper anderhalve meter hoog. Wachten, wachten, wachten. Enkele mensen van de groep waren blijkbaar niet van plan zich te laten opjagen op reis.

Toen het maar bleef duren, zijn we een paar postkaartjes gaan kopen op een stalletje dat pal op de afgesproken plaats stond. Er waren twee mensen voor ons. Toen we afgerekend hadden, keerden we ons om en zagen… dat de hele groep was verdwenen, twee gidsen inclusief. Lang konden ze nog niet weg zijn. Er was een kruispunt waar drie straten samenkwamen. We keken naar alle drie, maar zagen geen reisgenoten. Niets, werkelijk niks.

“Wacht hier,” zei ik tegen mijn dame, “misschien zijn ze in dit museum, ik ga even informeren en kom direct terug. Als ze ons komen zoeken, komen ze zeker terug naar de afspreekplaats”. Het regende, het was koud. We stonden in een grootstad waar we geen idee hadden van de naam van het hotel waar we logeerden, noch van de gids, de buschauffeur. Geen telefoonnummer, niks, niks.

Aan het museum stond zonder overdrijven een wachtrij van over de honderd meter. In paniek ben ik voor die rij gaan staan, en vroeg een gewapende bewaker of hij geen bende had zien binnengaan, met een korte omschrijving van de gids. De man begreep geen woord Engels. Een dovemansgesprek.  Ik raakte voorbij die bewaker en rende zonder betalen door het immense museum. Veel groepjes begeleide toeristen, maar niet het onze.

Ik ging terug in mijn vrouw, die natuurlijk in lichtelijke paniek was. “We wachten nog vijf minuten”, zei ik haar. Puur paniek-remmerij van me, want wàt na die vijf minuten? Terugwandelen naar Brugge?

Gelukkig kwam het kleine plaatselijke gidsje aangewandeld, die blij was ons te zien en ons terug naar de bus bracht. Eéns binnen de bus, kregen we van die Vlaamse gids een uitbrander van jewelste, terwijl net hij het was die ons vergeten was. Op dat moment ben ik ook serieus uitgevlogen, en heb die man zijn jas eens goed uitgeschud voor de hele bus. Militair of niet, hij mocht nu nog een kop groter zijn dan ikzelf, maar we waren in ons recht en het was niet aan hem om ons uit te maken.

Uiteindelijk heeft hij zich een uurtje later openlijk geëxcuseerd… Niet van harte, dat zag ik aan zijn gezicht, maar het feit dat hij het deed moet voor hem een enorme inspanning gekost hebben.

We hebben onze reis door dit voorval niet laten verpesten. ‘Afstand’ genomen van die man, dat wel, en met de fooi die hij van ons kreeg na de reis zal hij niet veel meer kunnen hebben kopen dan een pakje papieren zakdoekjes…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

28 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 38

  1. Hillechien zegt:

    Dat zou mij nou weerhouden om mee te gaan met van de georganiseerde groepsreizen. Brrr niets voor mij, ik wil zelf uitmaken wat en wanneer ik iets doe. Wens je een fijne dag

  2. perdebytjie zegt:

    Dis darem angswekkend om so agtergelaat te word!Verbasend dat hy nie met sy millitêre presisie “roll call” geneem het nie!!

  3. tinyblogt zegt:

    Papieren zakboekjes! Altijd nuttig. Dat hij daar maar content mee is.
    Ook daarom gaan wij nooit mee met groepsreizen. Het enige wat in de buurt komt, is dat we eens zouden durven een gratis rondleiding meevolgen in een vreemde stad, meestal door jonge gasten gegeven, heel aimabel. Die krijgen dan wel een fooi nadien.

  4. Matroos Beek zegt:

    Eerst in grote gespannen onzekerheid zitten, dan nog op je kop krijgen om iets waar je niets kan aan doen. Een herkenbare reactie… Een mens zou voor minder uit zijn sloffen schieten. Gelukkig hebben jullie het van je kunnen zetten zodat de reis niet werd vergald.

    • Uit min sloffen geschoten, I did !
      Als ik tegen één iets absoluut niet kan, is het tegen ten onrechte onder mijn voeten krijgen.
      We waren er die dag echt niet goed van, maar hebben gereageerd door alle optionele excursies met die man te schrappen en ons toe te leggen op onze papieren reisgids bij de plaatsen die we bezochten.

  5. bentenge zegt:

    Oorlog in de bus op Vietnamees grondgebied, het is eens iets anders.

  6. Marion zegt:

    Om z’n bips mee af te vegen dan wel! Potverdorie!

  7. Koen zegt:

    Een zeer herkenbare ergernis, medereizigers die te laat komen. Bah. En jullie gids, een tweede keer … bah. En zoals wel vaker is gebeurd herinner ik me ook een gids tijdens een reis … ook een verhaal waard. Ik ga d’r vast eens over schrijven.

  8. chrissebie zegt:

    Voor zo’n toestanden ben ik als de dood voor onze eerste groepsreis naar Mexico. Maar ook wij proberen steeds stipt te zijn. Hoewel we op onze laatste Turkije reis ook op het nippertje aankwam, omdat we op de markt helemaal de weg kwijt waren. De gids had ons gewaarschuwd, blijf op de hoofdweg, maar euh, Chrissebietje loopt niet graag in een rechte lijn.

  9. Rob Alberts zegt:

    Wat een verhaal, wat een belevenis.

    Vriendelijke groet,

  10. Marianne zegt:

    Bizar zo in de steek gelaten in een vreemd en ver van huis. Zou zeven kleuren stront schijten. Gelukkig was er nog een plaatselijk gidsje die jullie terug hebben gebracht naar je reisgroep. Ja zo’n vent moet je zeker een pak rammel geven. Nog een fooi gegeven ook, al was het niet veel. Van mij had niks gekregen dan alleen blik die genoeg zegt.

  11. beaunino zegt:

    Eind goed al goed gelukkig. Maar leuk is het natuurlijk niet. Rare kwast!

  12. De Fruitberg zegt:

    Dat is voor mij een reden om niet in groep te reizen, ik haat wachten en ben altijd op tijd…

  13. Brubeck zegt:

    Geen fijne ervaring, maar wel goed dat je je gedacht hebt gezegd. Zelf zijn we (nog) niet voor de groepsreizen, maar wie weet komt dat ooit nog wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s