Deze is alleen voor jou, Jaix !

a10

Jaixy of Jaike, of misschien Jaix zoals ik je naam vaak afkortte, je hebt de hele dag in mijn gedachten gezeten. Vanmorgen las ik in een logje dat je een hevige strijd hebt verloren. Ik was en ben er nog steeds het hart van in.

Zo’n mooie, spontane, meelevende, bloeiende, talentvolle, positieve, slimme, bewonderendswaardige ‘meid’ (in Vlaanderen gebruiken we dit woord niet vaak voor een meisje) was je. Ik volg je al een heel tijdje op WordPress. Las vol bewondering hoe je hevig streed tegen de demonen van die stomme K-ziekte. Hoe je die ook overwon, en hoe je vol moed een ‘normaal’ leven begon op te bouwen.

Ik was fan van de stukjes op je weblog, maar las ook met veel bewondering de reacties die je naliet bij anderen. Sterk hoe je jezelf steeds op de achtergrond plaatste, en een stevige riem onder het hart stak van mensen die het even wat moeilijker hadden. Bij mijn stukjes viel je onvermoeibaar gevoel voor humor op. Als ik iets postte met een komische ondertoon deed jij er steevast nog een schepje bovenop.

Je zag je vriend, sinds kort je echtgenoot, super graag. Jaix. Ik word er warm van als ik iemand met vuur en passie over haar/zijn relatie hoor/lees vertellen. Bij jou vlamde de liefde uit je pen.

Dan hoopte ik dat je na je herstel eindelijk een gelukkig en normaal leven zou kunnen opbouwen, je normale werk weer zou kunnen opnemen en de dingen zou mogen meemaken die iedereen in zijn/haar jonge leven mag meemaken.

En dan kwam het nieuws van dat kleine knobbeltje dat je had ontdekt in de kleedkamer. Vertelde je open over de onderzoeken en behandelingen die je kreeg en nog mocht verwachten. Vertelde je ook  dat je morfine kreeg toegediend.

‘Morfine’ schrijft men niet voor als iemand een snotvalling (om eens een Vlaamse uitdrukking te gebruiken) heeft. Toch kon je je lezers overtuigen dat dit maar tijdelijk was, een normale medicatie bij je hernieuwde behandeling.

Het laatste nieuws dat ik van je hoorde, was een logje waar werd verteld dat je was gehuwd. Een wakker blogmaatje van je had daar eerder ongerust op gereageerd. Ze had het bij het juiste eind…

Ik moest niet te ver zoeken naar de laatste reactie die je plaatste op een logje van me. Eén van mijn gebruikelijke onnozele stukjes, waarbij je ook voor jezelf hoopte op herstel. Als ik die reactie vandaag herlees, heb ik spijt dat ik er toen niet verder op ben ingegaan.  Toen moet je wat hoop hebben opgegeven.

Vandaag nog zag ik het rouwregister van een collega van me die vorige week is gestorven. “Dood ben je pas wanneer je bent vergeten”, was één van de reacties. Zelf heb ik het wat moeilijk met die uitspraak, want voor je man en de mensen die je omringden is dit slechts een zeer magere troost. Natuurlijk word je niet vergeten, maar toch zul je een leegte achterlaten die niet zomaar kan worden gedicht.

Jouw weblog was één van mijn favorieten. Ik kwam er zeer graag, en kon genieten van je positivisme. Omgekeerd vond ik het heel fijn dat je bij de mijne op bezoek kwam, en steeds een positieve noot achterliet. Ik denk zelfs dat in de periode dat je nog gezond was er bijna geen logje van me werd gepubliceerd zonder dat jij er een krabbeltje onder zette. Mag ik dan zeggen dat je een ‘blogmaatje’ van me was? Misschien wel. Je had de leeftijd waarop je een zusje voor mijn zonen kon zijn. En zo’n zusje zouden ze zeker hebben verwelkomd…

(als iemand van de familie van Jaike dit zou lezen: héél veel sterkte met dit grote verlies!)

Geen reacties mogelijk bij dit logje, want deze is alleen voor jou, Jaix !

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.