Het mooie meisje met de stralende glimlach en de gitaar

a1

Eén november vandaag. Ik neem jullie even mee naar het kerkhof van mijn woonplaats. ‘Koolkerke’ ligt ten noorden van Brugge, en was tot voor twintig jaar één van de dunst bevolkte deelgemeenten van onze stad. Sindsdien zijn de verkavelingen als paddenstoelen uit de grond gekomen en kunnen we alleen nog maar dromen van de tijd dat de koetjes erachteraan onze tuin stonden te grazen.

Er is de Sint Niklaaskerk met ervoor een klein kerkhof, dat binnenkort ook uit zijn voegen zal barsten. Op een dag als vandaag denken we nog eens extra aan onze doden. ‘Extra’, omdat de mensen die er niet meer zijn en aan wie ik goede herinneringen over hou niet alleen op één november door mijn hersenpan passeren.

Tussen oude leibomen die zuchten onder het gewicht van hun takken liggen zerken die de tand des tijds hebben doorstaan.

a1

Ik wandel graag langs de zerken, lees de namen af en reken uit hoe oud die mensen zijn geworden. De oudste zerken zijn van de negentiende eeuw. Velen nog goed bewaard, met foto’s die terug doen denken aan een ver verleden.

a1

Zoals bovenstaande foto van een schatbewaarder en zijn echtgenote, druk doende met schatten bewaren, zo fantaseer ik dan.

Zerken ook waarvan de inwoners langs een spleet aan de buitenkant zijn ontsnapt. Hoe zou je zelf zijn?

a1

Een enorme grafkelder ‘siert’ ook de plaats. Even een foto nemen om thuis op te zoeken op Hoehhel om te zien wie die persoon wel mag wezen die meer dan tien procent van het hele grondgebied van dit kerkhof inneemt.

a1

Blijkt een burgemeester geweest te zijn van Koolkerke (heel lang voor de fusie met Brugge), een grootgrondbezitter waarvan familie zelfs aan de oorsprong zit van het ontstaan van België. Hier vind je wat documentatie over de man. Weer iets bijgeleerd vandaag.

Er is ook het graf van mijn schoonzusje A., veel te vroeg overleden. Net 34, moeder van twee kleine kinderen (het jongste, mijn petekind, was toen net één jaar geworden).

a1

Toen ze stierf woonden we nog niet in Koolkerke, pas een paar jaar nadien hebben we er gebouwd.
Ze werd geveld door de vreselijke K-ziekte. Daarnet moest ik nog even denken aan medeblogster Jaike die ons een dikke week geleden heeft verlaten. Ongeveer dezelfde leeftijd, dezelfde smerige K-ziekte. Het doet wat met een mens (en met diegenen die achterblijven).

En hierbij komen we aan het eind van het korte wandelingetje op het kerkhof van Koolkerke. Als ik er kom, ben ik telkens geraakt door de foto die ik er zie van de figuur in de titel van dit logje: het mooie meisje met de stralende glimlach en de gitaar.

a1

‘Bieke’, of ‘Bietje’. Zeventien is ze geworden. Haar optimistisch ogende foto straalt tussen de andere zerken door. Wanneer je er ook komt, altijd staan er bloemen bij haar, altijd voel je dat ze graag werd gezien en dat ze enorm wordt gemist. Nu ligt er zelfs een Bounty tussen de keitjes die haar bedekken.

a1

Hoe onrechtvaardig kan het leven zijn dat meisjes als zij worden meegerukt naar de dood. Wat is het verhaal achter haar overlijden? Hierbij durf ik zelfs niet fantaseren, màg ik sowieso niets fantaseren. Wat er ook is gebeurd, het is en blijft vreselijk.

In een andere deelgemeente van Brugge (St.Michiels) ligt mijn vader al bijna 35 jaar begraven. Onder zijn naam staat de naam van mijn moeder al even veel jaren klaar, mét haar geboortejaar. We weten dat het niet zo heel lang meer zal duren of… Elke dag dat dit nog niet het geval is, en dat de pijn voor haar draagbaar blijft is een cadeau.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

51 reacties op Het mooie meisje met de stralende glimlach en de gitaar

  1. tinyblogt zegt:

    Raar. Voor mijn gevoel woon jij gewoon in Sint-Jozef, de parochie waar ik groot geworden ben. En de kerk daar is de lelijke Sint-Jozefskerk. Koolkerke is voor mij een parochie verder, met de twee kilometer lange Brugsesteenweg ertussen. Waar ik naar toe moest fietsen als er een fuifje was in de parochiezaal naast de kerk. De fuiven in Koolkerke waren toffer dan die in Sint-Jozef (waar ook een parochiezaal is) want daar konden ouders moeilijker binnenvallen.
    Ik ben nog nooit op het kerkhof in Koolkerke geweest. En in Sint-Jozef is er geen kerkhof. Misschien moet ik binnenkort toch eens Koolkerke gaan verkennen…

  2. tinyblogt zegt:

    Ik was curieus en heb het eens opgezocht: “De grens tussen Sint-Jozef en Koolkerke loopt vanaf de Noorweegse Kaai in een rechte lijn over de splitsing van de Jules van Praetstraat en de Koolkerkse Steenweg en verder langs de Bommelbeek tot aan de Dudzeelse Steenweg, het deel ten westen van de Dudzeelse Steenweg tot en met de zuidkant van de Krusiabelestraat”. Moh! Weer wat bijgeleerd. Sorry voor het spammen van je mooi logje. Verwijder gerust! 🙂

  3. Samaja zegt:

    Heel mooi geschreven, het ontroerde me.

  4. Marion zegt:

    Ja, ik kom er ook graag, begraafplaatsen. De rust. En zo’n meisje toch… zo verdrietig.

    • Weet ik van jou, ook jij hebt die plek gevonden waar je kunt bezinnen.
      Heel verdrietig van dat meisje. Ik kon het niet laten om toch eens verder te gaan opzoeken wat gebeurd kon zijn – het maakt het verhaal alleen maar triester.

  5. Mrs. Brubeck zegt:

    Wij “houden” ook van kerkhoven, hoe ouder hoe knapper, de sfeer doet ons altijd nadenken. Ik heb wel altijd problemen gehad om het graf van mijn mama te bezoeken, blijf het luguber vinden en niet alle mensen begrijpen dat!

  6. Hilde zegt:

    Ontoerend mooi en in stilte komen lezen.

  7. perdebytjie zegt:

    Die einde van so ’n jong lewe,stem mens altyd hartseer.Mooi inskrywing,Paul.

    • Zo is dat, Dina. Op begraafplaatsen word ik steeds aangetrokken door de zerkjes van overleden kinderen. Zondag wandelden we op het groot kerkhof van Brugge, en zagen we het zerkje van een overleden drieling, gestorven op fe dag van hun geboorte. Vreselijk voor de oudets…

  8. Marianne zegt:

    Kerkhoven bezoeken, prachtig en serene rust die men daar kan vinden. Zou gerust een hele dag kunnen verblijven op zo een prachtige plek. Heel mooi en toepasselijk blogje voor een dag zoals vandaag met Allerzielen..

  9. Menck zegt:

    Mooi, sereen en respectvol logje, Thomas. Het maakt me wat melancholisch. Maar op dagen als deze ben ik, sinds de dood van mijn moeder, wel vaker droef ten moede.

  10. Kathleen zegt:

    Wat een mooie en ontroerende 1 november post.

  11. Villasappho zegt:

    Ik word er stil van mooi geschreven

  12. Hillechien zegt:

    Mooi opgeschreven Paul, word er stil van. Je gaat door jouw blog vanzelf wel bezinnen.

  13. Falderie zegt:

    zo triestig, zo’n jong meisje. Ik vind het soms moeilijk te vatten. Onlangs is ook een vriend van me gestorven. Zo jong nog… Voor mij geen kerkhoven op 1 november. Ik koester de doden wel, maar dat kan ik vanop elke locatie. x

  14. djaktief zegt:

    Mooi blog….

    brengt me terug bij de wandeling die ik er maakte met mijn vader om een plekje te zoeken voor mijn moeder die de dag ervoor overleed. ‘ach’ zei mijn vader ‘ mij maakt het niet zoveel uit; ik zal het toch het meeste van onder de steen zien’. En die Bounty is zo gek nog niet. Mijn vader had de pest aan bloemen. ‘Wat moet je met zo’n struik’ zei hij altijd. Als ik nu naar het graf van mijn ouders ga (juni rond hun verjaardagen) dan zet ik voor mij moeder bloemen of een plant neer. Voor mijn vader staat er een kopje en daar leg ik altijd koekjes bij. De vogels zullen er zich tegoed aan doen denk ik. Toen de kinderen klein waren legden ze altijd kastanjes neer en vormden zo opa hartje oma. En als ik het graf schoonmaak met water dan zeg ik altijd tegen ze: ‘even een puts water om de gangboorden te schrobben’. Mijn ouders waren schippers…..

    Als je bedenkt hoeveel droeve én prachtige verhalen er leven op kerkhoven dan is het een mooie plaats om te vertoeven.

    Groetjes,

    Dorothé

    • Mooi verhaal van dat kopje.
      Inderdaad, veel verhalen op een kerkhof. Zondag waren we op wandel in het grote kerkhof van Brugge Assebroek. Een dame met naast zich een rolwagen vroeg me een vuurtje. “Sorry, mevrouw, ik rook niet…” “Geeft niet, mijnheer, dan vraag ik het wel aan iemand anders.” We stapten verder, en hoorden het vrouwtje luid praten tegen de grafzerk. Een geanimeerd verhaal, een grappige anekdote, want ze had serieus pret. We keken niet meer achterop, om haar discretie te behouden.

  15. els zegt:

    Kerken en kerkhoven, ja ik kom er graag. Vooral op oude kerkhoven of kerkhoven in het buitenland. Elk land heeft toch zijn eigen gewoonten m.b.t. het begraven van zijn dierbaren.
    En dan die stilte…je gaat er vanzelf door fluisteren. En door de vele grafstenen heerst er ook een soort kilte.
    Maar er naartoe gaan om overleden familieleden te bezoeken doe ik niet. Een grafsteen is maar een aanduiding van de plaats waar iemand begraven is. Wat niet wegneemt dat ik hen gedenk. Gewoon in mijn gedachten, en niet alleen op die ene dag, een kaarsje bij een foto in de huiskamer vind ik veel meer waard.

    • Mijn overleden geliefdrn zitten ook in mijn hart, maar op 1 novrmber sta ik er toch eens extra bij stil.
      Kerkhoven geven bij mij altijd een speciaal gevoel. Het mooiste dst we ooit zagen was in de hoofdstad van Cuba.

  16. chrissebie zegt:

    Ik ben ook geen kerkhofganger, maar ik ben er uiteraard wel geweest, samen met mijn moeder. Hier in de tuin heb ik een hoekje gemaakt met wat stenen, een vogeltje, en een steentje met een opschrift. Hier kom ik praten met mijn vader als ik daar behoefte aan heb. Ik ben er zelf nog niet uit wat er met mijn as moet gebeuren na mijn dood. Ik heb wel een donorcodicil getekend. Ze mogen alles gebruiken wat nog bruikbaar is.

  17. nannonblog zegt:

    Mooi en meeslepend geschreven ja dit neemt ons mee op een bijzondere soms trieste reis over jullie kerkhof.

  18. beaunino zegt:

    Ik ben er even stil van. Om je mooie blogje, maar ook om je schoonzus, het meisje met de gitaar, Jaix…
    Alles waar we ons druk om maken lijkt dan zo onbelangrijk dat ik mij er bijna voor schaam.
    Heb nog veel mooie dagen met je moeder Thomas, ik gun het je zo.

  19. Mij ga je niet vlug zien op het kerkhof. Ik heb er ook gelukkig slechts mijn opa te bezoeken. Maar dat doe ik dus niet. Dat zal wel veranderen als er mensen zullen overlijden die dichter bij me staan. Ik hoop dus nog lang te mogen wegblijven.

  20. Liese zegt:

    het ene kerkhof is ook het andere niet hé. Maar inderdaad, zo jonge mensen hun graf daar word ik ook altijd mistroostig van

  21. Op een kerkhof wandelen vind ik wel rustgevend, maar dat is het dan wel.
    Net als Mrs B kom ik niet graag bij graven van geliefden. Mijn vader’s graf is al lang geruimd. Mijn moeder’s graf zal sowieso nog 10 jaar blijven, daarna kan de termijn verlengd worden. Ik vind haar er niet. Ik vind het net zo luguber als Mrs B. Ik ben alleen maar bezig met het idee wat er nog van haar over zou kunnen zijn. Dus dan denk ik altijd maar snel.. maar ze heeft wel een mooi plekje in de zon, dat is fijn want daar hield ze van.
    Je hebt er een prachtig logje van gemaakt… Dat meisje van 17 moet zeker geliefd zijn geweest..

  22. Sanne zegt:

    Prachtig geschreven. Erg dat jonge mensen zo vroeg sterven. 😦 Ik word er altijd verdrietig om. Ik ben altijd enorm stil als ik een kerkhof passeer uit respect.

  23. Flavie zegt:

    Eventjes een krop in mijn keel en een momentje van stilte…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s