De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – aflevering 44

D vergitsis

Kreta, 2009 of zoiets.

We hadden veel te lang in de zon gewandeld, die zaterdag op onze reis in Kreta. Voelden ons lui en loom, hadden geen zin om nog grote maneuvers te doen. Hadden we honger? Neen, ‘honger’ is een luxeprobleem. Ik hoorde het een Hollandse vader die dag nog zeggen tegen zijn dochtertje.

“Rientje,” zo zei hij, “honger heb je niet, want je hebt vanmorgen pas ontbeten. ‘Trek’ heb je misschien wel, maar dat is iets helemaal anders.”

Toen vond ik dit een zeer filosofische benadering, zelfs al ging het in een conversatie tussen een papa van dertig en zijn dochtertje van pakweg zes. Ik heb in mijn leven nog nooit honger gehad, en weet dat er mensen zijn op andere plaatsen van onze planeet die dit wel hebben. Maar wat kunnen wij, kleine garnalen, hieraan verhelpen?

Ik wijk af. We hadden dus geen honger, maar wel geweldige trek. Zeker toen we dat overdekte terras voorbij stapten, waar het heerlijk rook naar geroosterde octopus. Velen halen hiervoor hun neus op, maar wij zijn er stapelgek op. Dan heb ik het niet over die calorierijke en vettige gefrituurde inktvisringen (die vaak met octopus worden verward), maar effectief over de geroosterde poten van de octopus met van die kleine ringetjes op. Toch als alle afval er zorgvuldig is van verwijderd, als ze goed zijn bereid, maar is dit niet zo met elk soort voedsel?

“Wat drink je erbij?” had de kelner ons gevraagd, maar dan in het Engels. Dit omdat wij, zowel kelner als klant, deze taal min of meer beheersten. Had hij bijvoorbeeld Grieks of Zweeds gesproken, dan zou ik er de fouten niet hebben kunnen uithalen.

“Wat stel je voor?” kaatste ik de vraag terug, want er lag nergens een prijslijst met de mogelijke opties.

“Octopus en een Grieks slaatje vooraf? Dan zou ik jullie een wit wijntje durven aanraden. Elk een glas, of heb je liever een fles?”

Zijn correcte commerciële en pragmatische benadering stond me wel aan, en ja, waarom niet direct een hele fles? Onze auto stond tenslotte in Brugge, op meer dan tweeduizend kilometer. Je denkt toch niet dat ik speciaal naar huis zou stappen om mijn dame naar het hotel te voeren? Zou nogal belachelijk zijn. Bovendien was de prijs zo goedkoop dat we in België slechts elk een glas zouden krijgen voor die hele fles.

Hij bracht ons het bestelde, zoals je ziet op de foto hierboven. ‘Vergitsis’ als merk. Een plastic-fles dan nog, van diezelfde soort waar ze bij ons azijn in doen. Mijn idee: zoiets serveer je niet, en als je die dan toch op tafel zet, giet ze dan in een karaf…

De naam bleek echt gekozen van een West-Vlaming. ‘Vergit’ is bij ons dialect voor ‘vergeet’. Vergeet dus maar dat dit lekkere wijn zou zijn. Ze smaakte echt als rioolwater met alcohol. We dronken die uit, meer uit beleefdheid (en omwille van onze dorst, sorry, omwille van onze ‘trek’ in wijn), maar hebben er geen grote souvenir aan overgehouden. Behalve misschien dan die koppijn ’s anderendaags. De octopus zelf was wel fantastisch lekker, dat maakte één en ander toch goed.

(de foto is heel flou, mijn excuses hiervoor, maar het lag aan het nuttigen van de wijn…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge 2016 – aflevering 44

  1. tinyblogt zegt:

    ’t Was toch geen retsina? Dat heeft ook een typische smaak, maar ik lust het echt niet. In sommige kleine Griekse restaurantjes mag je zelf de wijn gaan uitkiezen, en ach, da’s gelijk spelen op de Lotto hé?

    • Retsina heeft die typische harssmaak. Zelf vind ik (en R.) die héél lekker, maar vreemd genoeg enkel in Griekenland zelf. Je kunt die ook bij ons in de Colruyt kopen, zelfs hetzelfde merk als wat je daar bestelt in een taverna, maar het smaakt precies anders.
      Raar, hé. Ik heb dat ook met badkledij. Aan het strand, geen probleem, maar als ik in de Steenstraat loop in mijn monokini voel ik me constant bekeken.

    • Maar, om op je vraag te antwoorden: het was geen retsina die keer.

  2. Matroos Beek zegt:

    De dag nadien een kop als een vergiet, vol gaten. Is dat ook geen ‘vergit?’ in het West-Vlaams? Dan deed de wijn dan toch zijn naam eer aan…
    Wij dronken ook ooit Retsina uit een plastic-fles op Samos. Moet zeggen, die was zeker niet verkeerd.
    Na het lezen krijg ik weer zin in Griekenland…

  3. Samaja zegt:

    Wij maakten iets gelijkaardigs mee in Athene. Het was niet te zuipen 😉

  4. Koen zegt:

    En net zoals Matroos Beek zegt …”Ik krijg weer zin in Griekenland”.

  5. djaktief zegt:

    De wijnnaam lijkt ook een beetje op “vergis eens” 😉

  6. Heerlijk stukje schrijven, ik krijg zin in zon en in wijn ;-))

    Fijn weekend…

  7. Menck zegt:

    Allez vooruit, zelfs op verplaatsing is er nog ‘bucht van dunaldi’ te verkrijgen. 😀 Geen wonder dat je ’s anderendaags koppijn had. En dat je alles van de avond voordien vergeten was. Vergitsis, dus.

  8. beaunino zegt:

    Je moet toch ook geen vergifsis drinken? Zelfs niet uit beleefdheid.

  9. De Fruitberg zegt:

    Je had Chateau migraine moeten bestellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s