De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 45

a1

Nog eentje uit onze Gambia-reis 2013.

Ik vertelde al dat we logeerden in het enige hotel van de (oude) hoofdstad Banjul. Aan de ingang van het hotel stonden enkele ‘gidsen’, die een officiële badge droegen. Hun voornaamste taak bestond erin om blanke toeristen te begeleiden in hun wandeling door de oude stad. Met zo’n gids ernaast zouden we niet lastiggevallen worden door Gambianen die ‘business’ wilden doen of geld zouden bedelen.

Voor zo’n stadswandeling hadden we nooit gebruikt gemaakt van die gidsen. Ja, we werden af en toe lastiggevallen, maar konden ons uit de slag werken. Ons enige wapen was luisteren naar die mensen, respect tonen en af en toe wat humor gebruiken. Mijn humor bleek redelijk te matchen met wat die mensen grappig vonden.

Er was één groot probleem, en dat was het feit dat we niet echt excursies konden boeken. De dag van onze aankomst hadden we bezoek gekregen van een host van de reisorganisatie, maar de prijs die ze vroegen voor zo’n uitstap was zodanig duur dat we hem lieten vertrekken zonder iets te hebben verkocht.

Ik schreef al over de trip die we hadden gemaakt naar het Slaveneiland. Herinner u de gammele boot waar we als vluchtelingen werden ingepropt. Die excursie hadden we ‘geboekt’ via één van de gidsen aan de ingang van het hotel. Een tweede uitstap was die naar een natuurpark.

De gids liet een ‘taxi’ voorrijden. Op de parking naast het hotel stonden tientallen (in Europa afgedankte) oude Mercedessen, waarvan elke chauffeur de hoop had toch minstens één ritje per dag te mogen doen om toch iets van inkomen te hebben. Het tragische is dat zeker drie vierden van die mensen niet aan de bak raakten. We stapten in de taxi, waar meteen opviel dat van het dashboard niet veel meer overschoot. In de zetels was duidelijk gesneden met een mes – de vulling kwam eruit. De banden waren zo kaal als mijn kletskop, en elke keer dat de chauffeur een andere versnelling nam kraakte het enorm. Na tweehonderd meter stopten we aan een zeer primitief tankstation, waarbij de chauffeur eiste dat ik meteen een aantal Dalasi uit mijn zak toverde om zijn tank een beetje bij te vullen.

We reden tot een paar honderd meter voor de ingang van het Bijilo Forest Park. Daar stond politie, en de taxichauffeur wist maar al te goed dat hij een bekeuring zou krijgen voor zijn voertuig. Een taxilicentie had hij allicht ook niet. Voor ons geen probleem…

De ‘gids’ hield zich serieus op de achtergrond, want bij ons twijfels begon te doen krijgen over de badge die hij droeg. Zijn uitleg bij het park was indrukwekkend. Zinnen als ‘dit daar is een hoge boom’, ‘op die tak zie je aan aap zitten’, ‘honderd meter verder zie je een bocht’ waren schering en inslag. Veel bijgeleerd hebben we niet, maar uiteraard hebben we wel genoten van het uitzicht en de sfeer.

En ja, af en toe eens een aap die in mijn nek sprong. Gelukkig deponeerde hij er geen excreties (ik checkte mijn rugzak – niets daarvan terug te vinden!).

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

35 reacties op De Thomas Pannenkoek Reisfotochallenge – aflevering 45

  1. Hillechien zegt:

    Maar goed dat dat aapje niets heeft achter gelaten want je moest nog door de douane. Sappig verhaaltje weer 😉

  2. tinyblogt zegt:

    Met al je griezelverhalen over gidsen… ik denk niet dat ik er ooit eentje zal gebruiken, tenzij het ergens echt niet anders kan. Lang leve mond-aan-mond reclame en het internet. Denk ik. 😉

    • Die gids heb ik ook af en toe beleefd op zijn plaats gezet, maar toch hadden we er medelijden mee. Gambia is een zeer arm land, waar weinigen kansen krijgen. Gisteren kwam het goede nieuws dat de huidige dictator van zijn troon is gestoten bij de nieuwe verkiezingen. Hopelijk komt geen volgende dictator in de plaats.

  3. Ik hoop toch echt om zelf ook nog een paar van de verre reizen te kunnen maken.
    De ‘avonturen’ die je meemaakt en de ervaringen die je deelt … bijzonder toch.

    Erg voor die mensen die daar zitten te wachten of er iemand in hun taxi zou kunnen stappen.

    • Je bent nog jong, Ilse :), die reizen komen er wel!
      Die wachtende ‘taxi’-chauffeurs die van ’s morgens vroeg op het braakliggende stuk grond naast het hotel kwamen posten waren echt een triest zicht. Er stonden er tientallen, waarvan drie vierden wisten dat ze op het eind van de dag geen Dalasi zouden hebben verdiend.
      Vaak echt wrakken van auto’s. De gids zei dat we gerust ‘neen’ mochten zeggen als iemand kwam voorgereden met een auto die naar onze normen niet goed genoeg was. Eéns heb ik dit ook effectief gedaan. Een auto zonder ruiten, met krakende remmen, banden waarop geen spoor meer was te zien,… Het gezicht van de man toen hij hoorde dat zijn auto niet goed genoeg was, was echt schrijnend. Die blik vergeet ik nooit meer, ik had de man beter iets van geld in zijn hand gestopt, maar hij was al weggeschuurd met zijn ‘auto’.

  4. chrissebie zegt:

    Ach ja, het blijft een leuk avontuur en achteraf kan je lachen met de situatie. En je hebt iemand een groot plezier, en dat maakt een mens gelukkig!

  5. Matroos Beek zegt:

    Toch niet alles voor die mensen daar…
    Voor jullie in ieder geval een bijzondere herinnering!

  6. djaktief zegt:

    Sommige reizen veranderen je blik. Ik denk dat dit er zo een was bij jullie.

    Groetjes,

    Dorothé

  7. Marianne zegt:

    Een indrukwekkend en toch schrijnend verhaal wederom. Zo treffend je de armoede omschrijft op je reizen met hier en daar een klinkslag van humor. Je bent een geweldige schrijver die de lezers mee neemt op je reizen.

  8. Hahaha, zo kan ik ook wel iemand rondleiden! Wel tof hoor dat je daar bent geweest. 🙂

  9. Samaja zegt:

    Zo van die valse gidsen die eigenlijk weinig te vertellen hebben, dat komt precies veel voor. Ik zag het een tijdje geleden ook in het programma Axel opgelicht. Wel schrijnend hoe men daar in zijn levensonderhoud probeert te voorzien…

  10. zinderen zegt:

    Lieve Thomas, fijn jouw ervaringen te kunnen lezen. De armoede zal daar écht een probleem zijn. Toeval wil dat ik deze ochtend bij de buurvrouw op de koffie was voor een babbeltje over Afrika en Gambia. Zij is gehuwd met een Gambiaan en studeert als vrije student Afrikaanse literatuur. Ze doet onderzoek naar een bepaalde Gambiaanse (krijgers)stam. Het was écht een heerlijke koffie-afspraak waar ze vertelde over de periode waar de Afrikanen, onder invloed van kolonialisatie en islamisering hun eigen cultuur een beetje verloren zijn. Een ontwrichtte samenleving. Eén van de redenen waarom ze allemaal hierheen willen komen?

  11. beaunino zegt:

    O gut ja, die enge boottocht! Toch heeft het allemaal wel zijn charmes op deze manier. De bijzonderheden zoek je thuis wel weer op.

  12. De Fruitberg zegt:

    Misschien wist die gids niet dat wij ook bomen in Europa hebben?

  13. Rob Alberts zegt:

    Toch vraag ik mij af of jij niet een lucratieve toeristenhandel met die apensouvenirs kunt beginnen.
    De juiste verkoper weet alles voor een zacht prijsje aan de man of vrouw te brengen ….

    Vrolijke groet,

  14. bentenge zegt:

    Misschien waren de dingen die hij opnoemde net voor hem wel indrukwekkend he ! Als gids in een natuurpark begin je te geeuwen bij de zesendertigste neushoorn.

  15. Flavie zegt:

    De taxi…OMG! Nog maar te zwijgen over de gids… gelukkig hebben jullie er van genoten 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s