Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 46

1992

1992, zicht op Porec. Een oude, vergeelde dia…

De reisbrochures schreeuwden om het oude, verscheurde Kroatië eens op te nemen in de reisplannen. Er was de uitdovende Balkanoorlog, waardoor de toeristische sector enorme klappen had gekregen. Oorlog – het gebeurt op veel te veel plaatsen, en er vallen veel te veel onschuldige slachtoffers.

De half vergane foto die je hierboven ziet is er eentje die ik nam vanuit een bootje, even buiten het havenstadje Porec. Daar zijn we twee jaar op rij op reis geweest, iets wat we normaalgezien nooit doen – de wereld is groot genoeg zodat we geen twee keer hetzelfde moeten opzoeken. Reden dat we het toch deden was dat die reis spotgoedkoop was, de enige manier van voor de Kroaten om weer toeristen te krijgen na alle oorlogsmiserie. Bovendien hadden de kinderen er zich rotgeamuseerd.

Een paar jaar later zijn we naar Dubrovnik geweest, waar de bommen wel rond de oren hadden gevlogen van de plaatselijke bevolking. Er werd ons in het reisbureau (we boekten toen nog niet online) gegarandeerd dat de regio totaal oorlogsvrij was. Daar toegekomen bleek alles inderdaad zijn rustige gang te gaan, zij het dat de schade die we overal zagen vreselijk was.

Toch een specialleke dat we meemaakten bij onze eerste wandeling op de burcht van Dubrovnik.  Hier en daar zagen we verwoestende gaten in de metersdikke muren. Hier en daar een kratertje in de weg, netjes met kegels omringd om te verhinderen dat iemand er per ongeluk zou in trappen.

Links van het pad was een terreintje dat niet bestemd was om te wandelen. Hier en daar (helaas niet volledig) afgemaakt met hekwerk. Ik zag er een groepje kinderen, op hun knieën kijkend naar de binnenkant van een grotere krater. Hoewel, spelen? Ik concentreerde me op hun doen, en kwam tot een vreselijke ontdekking. Eén van hun maatjes was in de krater gesukkeld, en niemand van de kinderen wist hoe het gastje te redden zonder zelf door het gat verzwolgen te worden.

In een wip liet ik alles vallen, riep mijn vrouw en kinderen dat ze moesten bij elkaar blijven en liep als bezeten door een spleet van het hekwerk naar de bewuste krater. Ik wierp me plat op de grond, en greep het armpje beet van het kereltje dat doodangstig en wenend over de put hing. In een wip trok ik hem naar boven.

Het ventje keek me dankbaar in de ogen. Ondertussen hoorde ik achter ons het gegil van een vrouw. Ze riep de kinderen iets toe in het Kroatisch. Zonder dat ik ook maar iets begreep van de taal wist ik meteen dat ze hen aanmaande dit terreintje te verlaten. Ze wist helemaal niet wat was gebeurd, want het ventje dat werd gered kreeg een ‘gezonde’ oorveeg van zijn moeder.

Ik kreeg een ferme knuffel van mijn vrouw, en we zetten onze wandeling verder.

‘Heldendaad’? Neen, iedereen zou hetzelfde hebben gedaan. Wel enorm blij dat ik er toen was…

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

38 reacties op Reisfotochallenge 2016 – Aflevering 46

  1. Hillechien zegt:

    Goh jij maakt tenminste wat mee als je op vakantie gaat. Heeft de mama je nog wel bedankt of niet?

  2. tinyblogt zegt:

    Da’s in elk geval iets om nooit meer te vergeten. Na-oorlogse herinneringen zou je kunnen zeggen. Toch ferm van je, want volgens mij zouden veel domme toeristen gewoon doorgelopen zijn.

  3. Matroos Beek zegt:

    Ik zie het zo voor me. Het siert je; want dat was allicht gevaarlijk terrein met achtergebleven munitie… Maar op zo’n momenten denk je daar niet aan…

  4. beaunino zegt:

    Wat goed dat jij daar nu net was, en bovendien nog bereid was de situatie nader te onderzoeken. Hoe oud zijn je kinderen nu Thomas? Een jaar of dertig?

  5. Morgaine zegt:

    Jeetje, en die gaten zijn er nog te zien hier en daar. Mijn ouders zijn er een aantal jaren terug geweest voor het eerst, en nog altijd zichtbaar die oorlog.

    En ja, dat jochie, dat had ik ook gedaan, goed van jou!

    X

  6. zinderen zegt:

    Wauw, Thomas,wat goed dat jij er net was! Vervang die ‘Pantoffel’held maar door ‘Pannekoeken’held! Veel lekkerder! 😉

  7. bentenge zegt:

    KIjk eens aan, ben niet helemaal zeker dat eidereen hetzelfde had gedaan. Dus een pluim op je niet-dagelijks-gedragen hoed.

  8. Micheline zegt:

    Niet iedereen zou dit doen hoor, dus toch een beetje een held. Gelukkig kreeg je zelf geen oorvijg van de moeder 🙂

  9. Harrij Smit zegt:

    Goh Thomas, daar ben ik toch maar precies op tijd weer als lezer van je blog aangeschoven, om deze getuigenis te mogen lezen. Wat een geluk voor dat kind dat er toevallig een volwassen mens in de buurt was, en dan nog een die nieuwsgierig genoeg was om zijn ogen echt de kost te geven. Dikke pluim voor je goede daad van die dag…

    Daarnaast was ik blij verrast met de foto van Porec. Mijn vrouw en ik hebben die prachtige oude stad meerdere keren mogen bewonderen omdat we daar dicht in de buurt (in Funtana) vakantie hebben gevierd op de plaatselijke naturistencamping.

    • Funtana is inderdaad niet veraf. De eerste keer vakantie in Porec was voor ons ook de eerste kennismaking van het fenomeen ‘naturisme’. Echte stranden waren daar niet, eerder betonnen plateaus aan het water waar mensen doen wat wij aan onze mooie gouden stranden doen. Mensen in badpak en naakten zaten broeder- en zusterlijk bij elkaar – je zag veel mensen die ‘begonnen’ in badpak, maar dit kledingsstuk vlug aan de kant gooiden.
      ‘Vakantie vieren’ – mooie rijke taal hebben jullie. Wij ‘gaan’ met vakantie, maar de term ‘vieren’ vind ik veel mooier.

      • Harrij Smit zegt:

        Tja, sinds onze pensionering vieren wij nu eigenlijk voortdurend vakantie, hoewel wij, wanneer wij met tent en sinds kort met een compacte caravan door (meestal) Frankrijk en Spanje zwerven – dit jaar in totaal zo’n vier maanden – het woord vakantie meestal vermijden en het onze way of living noemen. Maar ach: whats in a word.
        Wat Funtana betreft: in feite was Istrië het schiereiland waarop ook ik voor het eerst van mijn leven op een naturistische camping (Funtana dus) verzeild raakte. Dat was ergens in de jaren 80 van de vorige eeuw, toen ik met mijn twee nog erg jonge kinderen (10 en 12 jaar) en mijn (ex)vrouw naar de naturistencamping van Funtana ging, omdat de zogeheten textielcampings aan de kust daar erg vervuild waren en toeristen bleken te trekken met luidruchtige kermisattracties e.d. Kamperen in je blootje was daar vanaf het eerste moment voor mij een openbaring en tot de dag van vandaag kan ik voelen hoe het warme water (28+ graden) van de Adriatische zee mijn bevrijde billen en edele delen omsloot als vruchtwater van moeder natuur 🙂

  10. Samaja zegt:

    Nog steeds hangen in de stad borden met meldingen over bommen die er gevallen zijn en de slachtoffers die zo talrijk waren. Jouw ervaring moet best wel aangrijpend zijn geweest!

  11. djaktief zegt:

    Je bent een bescheiden held!

    Wij overwegen komend jaar naar Kroatië te gaan trouwens. Maar onze pubers mogen dit jaar kiezen nadat ze afgelopen jaar een Schotse zomer hebben overleefd.

    Groetjes,

    Dorothé

  12. Rob Alberts zegt:

    Op het juiste moment op de juiste plaats zijn helpt.
    Nu was jij dat.

    Het geeft wel iets aparts aan deze Challenge!

    Vriendelijke groet,

  13. nannonblog zegt:

    Toch wel een beetje een held hoor Thomas! Poreç heel wat meegemaakt daar eerste vakantie-liefde aldaar ruim 30 jaar geleden.

  14. Flavie zegt:

    En toch vind ik je een held! 😉

  15. De Fruitberg zegt:

    Leuk verhaal. Dat kroatisch kind spreekt nog altijd over je neus 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s