Afscheid van een nummerplaat

Vijfendertig jaar heb ik ermee gereden, met onze eerste nummerplaat. Het was er nog eentje van het Belgische type met zes karakters. Drie letters, drie cijfers. Beginnend met D en eindigend op 4.

Aan zeven auto’s heeft hij gehangen, beginnend met onze knaloranje Simca 1100.

a1

Helemaal identiek aan het exemplaar van hierboven, inclusief de donkere streep middenin. Het beestje was bij aankoop acht jaar oud. Kostte iets minder dan duizend Euro. We waren jong gehuwd en net ouders geworden, meer konden we ons financieel echt niet permitteren.

We hebben er drie jaar mee gereden, tot de carrosserie zo rot was als wat. Een neef van me werkte in een Simca-garage, en had zelfs een hobby-garage in zijn tuin gebouwd waar hij na zijn werkuren nog eens ‘garagistje’ speelde. Hij had een mooi exemplaar op de kop kunnen tikken van een Simca 1100 stationcar, die dus onze volgende auto werd. Het was een wit exemplaar als hieronder. Zeer ruim, en handig met het tweede zoontje dat in onze schoot was komen vallen. Voor ongeveer 700 Euro was het de onze.

a1

Als je die modelletjes bekijkt, krijg je zo’n idee van mijn gezegende leeftijd.
Vorige week nog had ik zo’n momentje waar ik het bloggen niet meer zag zitten, waar ik me afvroeg wat ik eigenlijk op deze site zit te doen, als achtenvijftiger tussen al die ‘jongere’ mensen. Geen paniek, dit moment van twijfel heeft elke blogger wel eens en was even snel weer voorbij.

Die tweede Simca 1100 was veel vlugger moe dan de eerste. Na twee jaar mochten we hem afschrijven en inwisselen voor een klein modelletje Seat. Dit automerk maakte toen in onze contreien publiciteit voor het feit dat ze een nieuwe auto  verkochten aan minder dan honderdduizend frank (ongeveer twee en een half duizend Euro).  We telden welgeteld de prijs neer van 99.999 Belgische Frank, en kregen nog 1.500 Frank als overname voor de Simca.

a1

Onze eerste nieuwe auto, dus. Het modelletje was ongeveer gelijk aan dat van de toenmalige Fiat Panda, maar werd geconstrueerd door de Spaanse dochter van Volkswagen. Je ziet aan onze autokeuze dat we nooit gekozen hebben (tot vandaag zelfs) voor de meeste chichi modellen. Waarom niet? Vanaf onze eerste huwelijksjaren hebben we gekozen voor ‘levenskwaliteit’ in plaats van ‘statussymbolen’.

Liever met ons budget twee keer per jaar op reis, dan te rijden met een middenklas auto die mooi oogt op de oprit. Er waren collega’s, zelfs af en toe een familielid, die zich zeer denigrerend uitlieten over ons vervoer, maar daar trokken we ons geen snars van aan.

Onlangs vond ik in oude papieren nog een brief terug die ik schreef naar de invoerder van Seat in verband met de problemen die we hadden met dit autootje. Wat was het geval? Toen lagen in Brugge nog veel meer oude kasseien dan vandaag. Telkens we door zo’n straat reden, sprong de vernellingsbak op neutraal en ging de motor aan het loeien. Vervelend was ook dat de auto weigerde te starten als het regende. Daarnaast nog kleine mankementjes, maar die eerste twee waren zeer ergerlijk.

De auto was niet meer in garantieperiode, de problemen waren al meerdere keren nagezien maar nog nooit echt verholpen. Ik schreef een brief met het nodige sarcasme naar de invoerder en gaf een dubbel ervan aan de verkoper/garagist. Ik herinner me nog dat hij de brief onmiddellijk las en zijn ogen begonnen te tranen van het lachen. ‘Sarcasme’ à la Thomas Pannenkoek, dus. Resultaat was wel dat mijn garantieperiode per direct werd verlengd met een jaar.

Ongelooflijk hoeveel kilometer we met dit karretje hebben gereden. We hebben er mee gereisd door de bergen van Normandië, we hebben er met ons vieren mee naar een Ikea vestiging gereden op honderd kilometer van onze deur, en zijn met ons vieren teruggekeerd, inclusief een salon met een driezit en twee éénzits. Niet mogelijk? Try us!!

Toen we bouwden heb ik er een bagagedrager op gemonteerd, en vervoerde ik onder andere de waterafstotende platen om onze zoldervloer te beslaan. Eén van die ritjes was er teveel aan. De schokdempers begaven het. Ons budget zat er door het bouwen (en de daarmee horende financiële tegenslagen/negatieve verrassingen) helemaal door. Onze garagist bood ons een tweedehands Seat Toledo aan, de grootste auto waar we ooit mee reden. Zo één als hieronder. Kostprijs: op de kop honderdduizend frank, voor een model dat net twee jaar oud was. Klinkt verdacht?

a1

Ja, en dat was het ook. Wij hadden, zoals we het zo kleurrijk uitdrukken in Brugge, ‘beter in onze broek gescheten’. Het bleek een geaccidenteerde auto te zijn met heel wat mankementen. De grootte ervan stond me ook niet aan, ik voelde me er niet goed in. Thomas Pannenkoek = bescheiden autootje. Na heel wat onkosten en dapper sparen werd die auto geruild voor een nieuw exemplaar, weer één die paste binnen ons gevoel. Een nieuwe Daewoo Lanos. Het merk bestaat ondertussen niet meer, en klinkt meer chique als ‘Chevrolet’.

a1

Die auto deed het behoorlijk, maar na een zestal jaar had R. toch liever overgeschakeld naar een automaat. Gezien we maar één keer leven deden we de sprong, maar ik ben nogal een ‘schakelaar’ met de versnellingen en wou toch eerst proberen met een tweedehands exemplaar.

a1

Het werd de Hyundai Accent als hierboven. Heel mooi model, reed als een naaimachine, maar was té aantrekkelijk voor andere auto’s. Zo fel dat ik er in een paar jaar tijd drie ongevallen mee had. Twee keer in geparkeerde toestand (de eerste keer zei de tegenpartij: “Tiens, op deze plaats staat anders geen auto, dus ik reed er per ongeluk tegen” (euh??), de tweede keer was het spekglad en reed een man van 87 er ‘glad’ tegen). Een derde keer stond ik te wachten aan de verkeerslichten, toen een jongedame recht in het achterwerk stoof. Ze was een koffiekoek aan het eten na een nachtshift en was ‘een beetje verstrooid’. Right, yeah.

Tja, en toen kochten we het modelletje waarmee we nu nog rijden.

a1

Onze Hyundai i20, dus. Bescheiden maar trots autootje, met ondertussen ook alweer 85000 km. op de teller.

Doordat het kofferdeksel na zes jaar begon te roesten en ik onze garagist kon overtuigend dat dit toch geen publiciteit was, werd dit in waarborg hersteld en vond ik dit hét moment om te kijken voor een nieuwe nummerplaat. De oude was al enkele keren doorboord om te passen op één van de zeven modellen hierboven en de inkt was aan het verteren. Bij de laatste twee autokeuringen had ik er met een rood stiftje over gegaan en kreeg ik geen opmerking, maar lang zou het niet duren vooraleer ik bij een politiecontrole ‘prijs’ zou hebben.

Met een raar gevoel deponeerde ik de oude nummerplaat in de postbus, netjes bekleed met de klever die ik kreeg van de DIV. Ik trok mijn hand even terug, sloot mijn ogen en voelde nog één keer goed aan het ding, dat mede heeft bijgedragen tot 35 jaar van ons leven.

Aan onze auto hangt nu een nummerplaat 1 – R.. – ..3. Over 35 jaar, als hij nog eens zo lang meegaat, ben ik 93 jaar oud. Zal ik dan nog… ???

a1

 (benieuwd of jullie ook zo’n ‘palmares’ kunnen voorleggen, zou een leuk ‘stokje’ zijn om door te geven, maar wil wil niemand in het gat steken…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

75 reacties op Afscheid van een nummerplaat

  1. Rob Alberts zegt:

    Met auto’s ben je mij de baas.
    Met foto’s ben je trouwens ook de baas.

    Voor fietsen zou ik zo’n zelfde verhaal graag willen schrijven.
    Alleen ben ik niet zo’n geweldige schrijver.
    Hierin ben je mij dus ook al weer de baas ..l…

    Vrolijke groet,

  2. Zoals Rob: geen autoverhaal maar een leven vol fietsen. Ook geen nummerplaat voor mij. Een ‘fietsplakke’ moet een mens hier ook al jaren niet meer kopen. De belastingen haalt die wel op een andere manier bij de bevolking. 😉
    Prettige zondag

    • Die fietsplaten zijn nog een kwestie van tijd, denk ik. Nu ook de bromfietsen er moeten aan geloven is het nog een kleine stap voor de andere tweewielers. Dan hoop ik wel dat ze hetzelfde formaat zullen voorzien als voor de auto 🙂 – dat wordt een zeer mooi zicht op onze wegen!

      • Naar mijn bescheiden mening zijn ‘fietsen’ die dankzij een elektrisch motortje 50 km/uur halen eigenlijk geen fietsen maar eerder motorfietsen (of brommers ware het niet dat die motor praktisch geen lawaai maakt) op te smalle banden. Gevaarlijk dus. Dat is mijn persoonlijke mening uiteraard. Wie snel vooruit wil op een elektrische motor kan beter een elektrische motorfiets kopen met ditto brede banden. Ik zie er elke zaterdag ééntje passeren naar en van de Colruyt. (Dit geheel terzijde.) Hetzelfde formaat nummerplaat op de fiets als op de auto? Bij het minste wind waait de helft van de fietsers gewoon weg. Gelukkig heb ik daar, met mijn 150 kg, weinig last van.

        • Dat is niet alleen jouw bescheiden mening, maar ook die van mij. Fietsen die 50 km./uur kunnen halen zijn gevaarlijk. Alleen het feit dat ze op een gewoon fietspad mogen rijden zorgt ervoor dat de andere fietsers niet meer veilig zijn.

  3. bentenge zegt:

    Stokje stokje in jouw hand, wie neemt het over in blogland ?

  4. tinyblogt zegt:

    Haha, ik heb ook een nummerplaat die begint met 1-R… en eindigt op een 6. Om de vier jaar “moet” ik een nieuwe kiezen, voor de firma. Mij maakt het niet zoveel uit, als de koffer maar handig is in gebruik, want we moeten altijd zoveel meesleuren.
    Zo’n stokje lijkt me wel iets, dit is een onderwerp waar ik ook al eens over na had zitten denken. Misschien…

  5. Matroos Beek zegt:

    Hier ook een waslijstje van auto’s… De eerste was een knaloranje peugeootje, zo oranje als die Simca van jou. Daarna een witte Simca… daarna ben ik het een beetje kwijt. Het zijn er teveel geweest…

  6. Mrs. Brubeck zegt:

    Thx, mijn inspiratie voor een volgend logje is er, al is het niet zulk fraai verhaal.

  7. Koen zegt:

    Het stokje … goed. Maar dan in ’t kort. Ik ben niet zo’n auto-man. Een geit (Citroen 2PK) – dan een paar jaar niks. Een oranje Renault 4. Een blauwe Renault 4. Een grijze Volkswagen Golf (gestolen). Een witte Volkswagen Golf (gestolen). Een rode Toyota Avensis. Een grijsgroene Toyota Avensis. Een tijd niks. Een Toyota Auris Hybrid. En een Nissan Xtrail in Mozambique.

  8. Marion zegt:

    De oudste en de nieuwste zijn de mooiste! Wat een prachtige bakkies. Ik weet het niet meer precies. Mijn allereerste auto was een Seat Ibiza. Die reed uit zichzelf. Iets met verkeerde afstellingen. Was wel handig. In een een woonwijk hoefde je alleen maar af te remmen. Daarna een Diahatsu Cuore. Die had nog een choke. Daarna een Suzuki Alto. Daar lekte het dak van. Serieus, ik had een pan in de auto staan en als er iemand meereed zat die met een pan op schoot. Waaahahaha dit was ik alweer vergeten. Daarna een Opel Astra. Daar vielen de ramen er iedere keer uit. Ook geen grap. Man man, wat was dat een ellende. Daarna kreeg ik gelukkig de auto van mijn ouders. Dat gaat een stuk beter.

  9. Samaja zegt:

    Ik heb nog maar 1 nummerplaat gehad, die op mijn eerste autootje zat. Ik heb hem vorig jaar weggedaan, wegens hoogbejaard, en dat vond ik best moeilijk. Ik snap volledig dat je ook even bij je auto-verleden stilstaat nu je vertrouwde nummerplaat weg is :-). Net als jij vind ik dat een auto dient om mee te rijden, niet om mee te pronken, met een dure auto zal je mij dan ook niet zien rondrijden. Ik vind het net verfrissend dat er ook mensen in blogland zijn die niet in mijn leeftijdscategorie zitten en soms een andere kijk op de dingen hebben. Je hoort hier net zoveel thuis als wie dan ook :-)!

  10. Rimpelingen zegt:

    Mijn eerste auto was een DAF Variomatic. Reed even snel vooruit als achteruit. Hij was knaloranje, zodat iedereen me goed zag rijden. Was ook nodig, mijn rijkunsten waren niet geweldig. Als ik er nu op terugkijk: ze zijn eigenlijk ook nooit fel verbeterd…

  11. Micheline zegt:

    TT825 was de nummerplaat die in de loop van 45 jaar 4 zeer bescheiden auto’s sierde. De laatste auto, een Renault 19, ging 20 jaar mee 🙂

  12. Menck zegt:

    Die Simca’s waren (en zijn) echt toffe autootjes. Jammer dat er zoveel aan stuk ging.
    Mijn eerste auto was een 2cv en mijn huidige een camionette. Daartussenin zit een hele lange waslijst. Wellicht neem ik het stokje van je over. Altijd fun, zo’n beetje nostalgie.

    • Ik ben geen autofreak (zie je wel aan de modellen die we kochten), maar had toch altijd graag eens met een ‘geit’ (de 2CV, even opmerken vooraleer je rare gedachten krijgt) gereden.
      Veel stuk aan die Simca’s? Zwijg ervan, elke maand stond ik wel voor iets in de garage.

  13. djaktief zegt:

    Leuk onderwerp. Ik zal het in het nieuwe jaar eens overnemen dat stokje.

    Groetjes,

    Dorothé

  14. Harrij Smit zegt:

    Wat voor jou auto’s zijn, zijn voor mij huizen. Wij bewoonden in 23 jaar tijd 16 verschillende woningen, maar als ik eerlijk ben: het aantal auto’s zal dat getal ruim overtreffen en dat lijkt mij wat teveel om in één blog te vangen… maar toch… ik hou de uitdaging in gedachten, want het is natuurlijk wel erg leuk om op zo’n manier terug te kijken naar het verleden.
    Wat jouw dip vanwege je zeer bejaarde leeftijd betreft: troost je met de gedachte dat ik zeer intiem ben met een blogger van zeventig jaren jong. Ik noem geen namen, maar hij zit op het moment dat deze reactie hier geschreven wordt, als een jonge god op mijn laptop te rammen…
    Behalve met je nieuwe nummerplaat, kan je dus ook nog een flink aantal vooruit met je weblog!

  15. Hillechien zegt:

    heb ook al een behoorlijk aantal auto’s versleten, en ik had een ex die echt een auto als status symbool zag, man man daar kan ik nog mooie verhalen over opschrijven

  16. Kathleen zegt:

    En, is het waar wat ze zeggen van de Simca’s? 😉

  17. Eilish zegt:

    Hela, hela, je moet me nu wel copyright betalen voor dit stokje hé. Ik deed het je al voor in 2012 (toen ik mijn huidige wagen kocht)
    https://secondpartofmylife.wordpress.com/2012/03/30/mijn-autokerkhof/
    Net zoals bij jou is een wagen voor mij ook geen statussymbool. Vier wielen hebben en rijden is de basis, weinig verbruiken en zuinig zijn qua belastingen een graag genomen optie!

  18. Sanne zegt:

    Ik heb nu pas mijn eerste autotje gekocht, ook een tweedehandse wagentje. Ik geef je helemaal gelijk. Ik geef ook liever geld uit aan een vakantie dan aan een auto. 🙂 35 jaar met de zelfde nummerplaat? Dat gaat hier niet. Als wij een nieuwe wagen kopen of tweedehands moeten we de oude plaat op sturen en de nieuwe krijgen we dan aan. Ook als we verhuizen is dit zo.

  19. chrissebie zegt:

    Voor mijn hoeft een auto vooral te starten en ten tweede te rijden. Ik koop wel het liefst een nieuwtje. Mijn laatste is een witte peugeot 207. De meest basis, goedkoopste versie. En na vier jaar rijden, zitten er krassen, en kleine deuken in. Enfin ik vind ze klein. 😉 Ik ben een paatjesterrorist.! Mijne vent rijdt wel met een groter model peugeot, een stockmodel. En ik verkies het ook om op reis te gaan , boven een luxewagen. Zeker weten.

    • Starten, rijden en op tijd remmen – dit zijn inderdaad de drie belangrijkste eigenschappen van een auto!
      ‘Nieuw’ heeft inderdaad zijn voordelen. Tegenwoordig krijgt je meestal drie tot zes jaar waarborg op een nieuwe auto…

  20. Wat een leuk logje over jullie auto’s! En ja dat in België de nummerplaat echt een persoonlijke is vind ik zo leuk! Zou leuk zijn als ze dat in Nederland ook hadden.
    Ik kon de verschillende kentekens van onze auto’s altijd goed onthouden, maar tegenwoordig doe ik er mijn best niet meer voor. Ik heb ook eens een logje over onze auto’s geschreven. Toch leuk om weer eens terug te zien.. https://geldorpjes.wordpress.com/2012/04/02/onze-autos/
    Inmiddels is de laatste auto (oranje Panda) die te zien is op mijn slide-show ingeruild. Ik heb nu een witte Panda…met een brommergeluid 😉

  21. Villasappho zegt:

    Een nummerplaat is hier in Nederland per auto maar ik wist van het systeem in België. Prachtige instelling meneer Pannenkoek dat een auto geen statussymbool is het kost allemaal genoeg.

  22. beaunino zegt:

    Wat een leuk systeem bij jullie. Ja, ik heb ook al heel wat auto’s gehad. De fijnste vond ik (toen ik rond 23 was en nog 5x pw helemaal zelf naar Amsterdam durfde te rijden) een lichtblauwe Siërra, de lantra station die we rond 2003 kochten vond ik ook een super fijne auto. De Jeep Grand Cherokee pick up paste mij ook als een oude jas, wat een gave auto was dat, en nu rijden we in een Megane. Deze laatste is tevens ook de deftigste en nieuwste auto die ik ooit kocht. Nu twee jaar oud. En we hebben er zo’n plezier van en hopen er nog zeker tien jaar mee te kunnen rijden.

  23. Flavie zegt:

    Hier heeft een ‘auto’ een andere betekenis, voor Zoetie dan… hij heeft zijn goesting gekregen en nu wil ik hem de komende 10 jaar niet meer horen…
    ps: vandaag mochten we de nieuwe auto gaan ophalen, een vroeg Kerstcadeautje 😉

  24. De Fruitberg zegt:

    Sinds kort verander ik bij iedere wagen van nummerplaat wegens leasewagen. En zo’n simca hadden mijn ouders ook.

  25. sandravda zegt:

    Ik rijd ook nog met zo een oude nummerplaat met 3 letters en 3 cijfers. Ze is van mijn man zijn eerste wagen (bijna 40 jaar oud!). In de D is in het midden een gaatje (van bevestiging op een oudere wagen), dat lijkt nu een B, handig…

  26. Pingback: Thomas’ tag: cars à gogo | Menck Weserhütte

  27. Pingback: De rijdende huiskamer | djaktief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s