Moeders Koekjestrommel

k1

Van de foto van vorige week zul je hebben onthouden dat ik niet afstam van de familie Pannenkoek de Tremerie de la Chapelle Brunoise Chicon Brulé.  Van adel ben ik niet, eerder het product van de liefdesgymnastiek tussen zeer eenvoudige ‘werkmensen’.

Net als mijn grootvader V. zijn lief is komen zoeken in een (toen nog zelfstandige) deelgemeente van Brugge, is ook mijn vader A. de zijne hier komen vinden.

Papa A. had zijn jeugd doorgebracht in het landelijke dorp Zarren bij Kortemark, ver van de ‘beschaving’. Zarren stelde niets voor. Er waren veel boeren, er was een ambachtelijke bakker, er was een slager en er waren vooral veel café’s, waar de plaatselijke mannen de welverdiende centjes besteedden die ze thuis niet altijd even gul achterlieten bij de vrouw die moest instaan voor het huishouden en de tien kinderen die ‘voadre’ uit zijn pantoffels had geschoten.  Kinderen gingen er school tot hun veertiende, en dan kregen ze een ‘bazas’ op hun rug met ‘een pulle’ koude koffie en een paar schellen handgesneden brood om te gaan werken, om toch wat eten op het schap te krijgen thuis. Je leest het goed, kinderen van veertien werden de hort opgestuurd zonder scholing… Resultaat? Die gastjes kregen jobjes waarvoor mensen die wat dichter bij de stad woonden hun neus optrokken.

Mijn pa werd geboren als oudste van zes, zoon van een vader die wegens ziekte vroegtijdig moest stoppen met werken. Bovendien was hij adolescent toen de oorlog in volle gang was. Ook in de streek van Kortemark vielen bommen –  de Westhoek kreeg meer dan zijn deel.

Vader A. ging metsers dienen, deed het seizoen bij landbouwers in Zarren, maar vaak ook in het verre Noord Frankrijk. Hij deed gewoon alles waar maar een centje mee kon verdiend worden, want de zeven hongerig mondjes thuis (die van mijn grootouders en de vijf andere kinderen) moesten worden gevuld.

Op de foto van hierboven staat mijn vader bij het olijke zestal. Waar hou ik even voor mezelf, want er wordt beweerd dat ik er fysiek zeer goed op lijk. Fysiek misschien dan wel, maar qua karakter en interessesfeer konden we geen grotere tegenpolen zijn.

Waar ik mijn strenge opvoeding aan heb verdiend is voor een groot stuk te wijten aan wat je hierboven leest. Als kind begrijp je zulks niet. Hoe ouder je wordt, hoe meer de teerling begint te rollen…

(er mag worden aangenomen dat iedereen op deze foto ondertussen is overleden)

Toemaatje…

Eilish merkte vorige week op dat de foto die ik vorige week plaatste erop leek dat de familie van mijn moeder welstellend leek. Ik herhaal de foto nog eens hieronder…

k10

Nu moet je weten dat de vier zussen en de ene zoon hier hun ‘zundagsche’ kledij droeg. Het was nu éénmaal zo in die tijd dat mensen zich serieus opmaakten om op zondag naar de kerk te gaan. Ze gingen desnoods het brood uit hun mond sparen om toch maar netjes voor de dag te komen.

Hieronder een foto van hoe de kinderen door de week gekleed waren. Ook netjes, vanzelfsprekend. Weet wel dat de kleren werden gemaakt door mijn oma herself. Je ziet dat ze duidelijk hetzelfde patroon heeft gebruikt en hetzelfde stofje. Zelfs broertje moest meedelen met (ongeveer) hetzelfde bloesje.

k1

Deze moet een drietal jaar voor de vorige foto genomen zijn in de achtertuin van hun woning. Het grappige is dat ze identiek dezelfde positie innamen als op de andere foto. Lijkt wel opgelegd door mijn pepe, die zeer gebrand was op orde en discipline.

Op de foto lijkt het ook alsof zoontje aan zijn achterwerk aan het krabben was.
Zoontje had nogal een rare houding op deze foto.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Het maakt nogal wat los zo door die trommel te kijken en het in het perspectief van die tijd te plaatsen.

    Verder respect voor wat je niet kwijt wil.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Hillechien zegt:

    Leuk om te lezen, wat weet je nog veel uit die tijd. Ik heb wel de foto’s maar niet de verhalen die erbij horen😐

  3. tinyblogt zegt:

    Toen ik afgelopen jaar bij mijn familie was, om meer te horen over de jeugd van mijn vader, ben ik ook veel zaken te weten gekomen. Veel foto’s waren er niet, oorlog, armoede, veel kinders, veel verloren gegaan, maar ergens dit jaar zal ik nog wel iets in de groep gooien. 🙂
    Mooi verhaal over je roots.

  4. Matroos Beek zegt:

    De mannen zien er inderdaad gelukkig uit. Lachende gezichten. Toch was het in die tijd niet altijd een pretje te horen aan de verhalen van mijn moeder. Zij moest ook op haar veertiende gaan werken. Dienstmeisje bij rijke mensen. Daar werd ze vaak ondermaats behandeld… Het is goed naar het verleden van onze voorouders te kijken, alleen al om te zien dat wij het al bij al niet zo slecht hebben.

  5. Rob Alberts zegt:

    Mooi, hoe je een tijdsbeeld schetst.

    Vrolijke groet,

  6. De Fruitberg zegt:

    Dat is een grote trommel,zoveel fotos

  7. Koen zegt:

    Heb je (vroeger) “Het leven en dood in den Ast” van Stijn Streuvels gelezen? Of “Suiker” van Hugo Claus? Daar moet ik aan denken als ik je stukje lees. West Vlaamse jongens die hard moeten zwoegen om wat centjes te verdienen in begin 20e eeuw.

  8. zinderen zegt:

    Ik smul van deze blogpost, Mister Pannenkoek, dat er aub nog vele mogen volgen! Ook mijn grootvader kwam uit een groot West-Vlaamsch boerengezin. Er zijn veel herkenbare dingen. Ik ben in het proces van opzoekingen te doen voor het verhaal van mijn grootmoeder (en dus ook van mijn grootvader uiteraard, vermits ze een lang huwelijk kenden).
    En over de mooie positionering van de foto: die pépé van jullie had gewoon gevoel voor compositie! ❤

  9. Morgaine zegt:

    Van die welgesteldheid wist ik dan weer wel, en zeker in die tijd sowieso als er foto’s werden gemaakt was al kostbaar dus in je beste goed, zulke foto’s heb ik ook van de Indische kant, alleen uhm… toen men daar nog zat, wat ik ervan weet, waren die ook welgesteld, hahaha

    Van je vader, ja gelijkenis kan er zijn, maar de tegen gesteldheid is meer dan herkenbaar, de mijne leeft nog, lijk op hem juist, maar hij zegt dat ik zijn dochter niet ben, kortom… dat is dan ook mijn bio vader, al sinds mijn 15de ofzo geen contact meer mee, al 30 jaar dus niet meer.

    X

  10. Menck zegt:

    De levensloop van je vader is zowat 99 procent die van mijn vader. Sign of the times, vermoed ik, toch zeker als je niet uit een welstellend nest kwam. Je schetst het mooi, P.
    En, o ja: Zarren is nog steeds een boerengat. 😉

  11. Kathleen zegt:

    Je begrijpt inderdaad maar pas de problemen in je eigen opvoeding wanneer je naar de jeugd van je ouders en grootouders kijkt…

  12. beaunino zegt:

    Wij hebben het dan toch maar makkelijk. Best sneu voor zo’n jongen die je vader was. Een hard leven. Het verleden van een mens verklaart vaak een hoop van zijn gedrag in het heden.
    Mijn vader was ook de oudste zoon van negen kinderen, en moest ook al Jing werken. Daar was hij best zuur om, want hij had graag de kans gehad om door te leren. Later had hij wel eens het gevoel dat de broers die wel gestudeerd hadden een beetje op hem neerkeken. Voor zijn gevoel had hij voor die studie betaald.
    Mooi Paul, op naar volgende week.

  13. Samaja zegt:

    Ha, dan zit er een verborgen link tussen ons. Ik heb ook (weliswaar verre) familie in Zarren 🙂

  14. Herkenbaar, ik had ook hetzelfde bloesje aan als mijn zusjes.

  15. Marianne zegt:

    Wow wat heb je dat toch weer mooi voor elkaar gekregen, zo’n passende titel voor een serie logjes met familie geschiedenis. Heel leuk om mee te reizen in je stamboom, hoewel je andere reizen ook pakkend waren 🙂

  16. vivapo zegt:

    ik blijf jouw familiegeschiedenis op de voet volgen!

  17. Marion zegt:

    Het zet me aan het denken, dit soort verhalen. Het is prachtig om te lezen, maar het drukt me ook met de neus op de feiten. Hoe anders het leven vroeger was. Zwaarder, maar wellicht ook eenvoudiger en daardoor weer lichter. Anders. Laten we het zo noemen. Ik knijp mijn handen dicht dat ik die verrekte oorlog niet meegemaakt heb. Ik knijp mijn handen sowieso dicht.

    Mooi artikel weer. Ik heb het expres bewaard om het even in alles rust te kunnen lezen. Ik geniet echt van deze blogjes van je.

  18. Dat harde werken in die tijd was voor een arbeidersgezin heel normaal hè. Ook in Nederland. Meisjes gingen in een ‘dienstje’, soms echt voor dag en nacht. Jongens moesten financieel hun steentje bijdragen in het gezin. Sommigen moesten echt al hun verdiende centjes afgeven.
    Mooie foto uit die tijd, heel herkenbaar. Ik ga als ik weer thuis ben ook eens even spitten in de ‘koektrommel’.. Mooi logje!
    Trouwens.. volgens mij herken ik je vader aan zijn oor… hetzelfde als dat van jou 😉

  19. Ja, de zondagse Tenue daar hoorde ik ook vaak wat van!
    Bij mijn moeder waren ze boeren en héél erg katholiek, die zondagse kleding, dat was wat!

  20. Flavie zegt:

    De harde tijden van toen!
    Ik hoop dat het een grote koekjestrommel is, zodat er nog vele verhalen volgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s