Moeders Koekjestrommel

k24

Het gezin waar mijn grootmoeder uit Sint Michiels werd geboren is letterlijk uiteen gevallen. In één van mijn volgende stukjes zal ik het hebben over een zus van haar, vandaag komt haar broer Théophiel aan bod. Een prachtige naam toch, ‘Théophiel’??

Enfin, daar gaat het nu niet over, maar wel over wat met die man is gebeurd. Geboren rond de wissel van de negentiende naar de twintigste eeuw heeft ook hij de eerste wereldoorlog meegemaakt met de daarbij horende armoede, kommer en kwel.

De crisis was enorm, ons land lag in puin. Hoe verleidelijk was het dan niet om in te gaan op de avances van de Canadese overheid om als Belg in Canada te komen werken? Vlamingen hadden de reputatie harde werkers te zijn die niet zo veeleisend waren qua loon. De ogen van ‘nonkel’ Théophiel werden verblind door wat hem werd voorgespiegeld. Hij nam zijn vrouw onder de ene arm, een valies onder de andere en stapte op de boot richting het beloofde land.

Mijn grootmoeder bleef met haar broer corresponderen, maar vertelde nooit hoe het hem in de beginjaren echt is vergaan. Als ik het lied ‘Moeder Cordula’ van de schitterende West-Vlaamse bard Willem Vermandere hoor, kan ik me ongeveer voorstellen hoe het de eerste jaren is verlopen (jammer dat dit lied niet op het Internet te vinden is, anders had ik het in dit logje geplakt).

Feit is dat meme J. haar broer decennia niet heeft gezien, tot ze op een bepaalde dag een brief in de bus kreeg via de luchtpost. Théophiel nam een hele maand verlof, en kwam over naar zijn familie in Brugge. Hij en zijn vrouw werden opgewacht op de luchthaven van Zaventem. Hij met een grote cowboyhoed op, want hij moest bewijzen dat ze ‘het’ hadden gemaakt in hun nieuwe thuisland. Zij gekleed als ‘de sjieke madame’. Hij sprak West-Vlaams met een Engels-Canadees accent om zijn ‘exotische nieuwe ik’ te accentueren.

Mijn grootvader had gratis ‘coupons’ (treinbiljetten) van de Belgische Spoorwegen, waarmee ze het ganse land konden afdweilen met de ‘toeristen’ en hun de mooiste plekjes konden laten herbeleven.

Bovenstaande foto is genomen aan wat een zeer mooie kerk moet zijn. Ik heb me suf gezocht op het Internet om de bewuste kathedraal of ander bouwwerk terug te vinden.

Het zicht van de onderste foto (kathedraal Dinant) lijkt nog meest op de plaats delict.
“Wa peis je, meme, ek’t juuste? Kriege’k nu een spekke?”

a1

(boven links op de foto een totaal onbekende, in het midden de vrouw van nonkel Théophiel en rechts mijn mémé – de drie dames zullen ondertussen het tijdelijke met het eeuwige hebben gewisseld – Nonkel Théophiel had enkele kinderen, die elk hun weg gevonden hebben in Canada en ondertussen zijn gehuwd met een Canadese partner. De oervlaamse maar eerdere zeldzame familienaam T. blijkt, bij verdere opzoeking, zijn weg gevonden te hebben in Toronto en omstreken)

 

Toemaatje:

Moeder Cordula (Willem Vermandere)

Acht kloeke zeuns had moeder Cordula
En zeven zijn der noar de vrimde gegoan
Zo wijd over zee daar lag Canada
Moeder Maria lat dat schip nie vergaan
Lat dat schip nie vergaan

Moeder Cordula moest ’s nachts altijd dromen
En ook overdag keek ze dikwijls deur ’t raam
Mijn zeven jongens gaan wel rap were komen
Gezond en wel en met goud belaan
Ze komen wel were met goud beloan

Lieve moeder we zijn goed aangekomen
W’ hen brood en beuter en van alles genoeg
’t Is hier een groot land veel water en veel bomen
En we meugen vele werken van ’s nuchtens vroeg
We meugen vele werken van s nuchtens vroeg

Ze stak de brieven in een doze al thope
Bie de portretten van ’t verre schoon land
Ze wist lijk heur jongens deur de kamer lopen
Als ze brieven herlas met bevenden hand
Herlas ze de brieven met bevenden hand

Twee broers zijn gestorven daar in d’ eerste jaren
En de vijf andre zijn al ginder getrouwd
Voor vrouw en kinders menaege vergaren
Moeder ik kom wel als mijn huis is gebouwd
Moeder ik kom wel als mijn huis is gebouwd

Der kwamen nog brieven gebrekkig geschreven
En moeder cordula zag al lange nie meer klaar
Waar zijn mijn zeven jongens gebleven
’t Is avond en ik wacht nu al dertig jaar
Wacht ik nu al dertig jaar

Ze zat stokoud aan ’t raam in heur zetel
Als endlijk eene zeune kwam na veertig jaar
U kenne’k ik nie vent je zijt oud en versleten
Mijn kind is jong en he schoon zwart haar
Mijn kind he schoon zwart haar

Acht kloeke zeune, had moeder Cordula
En zeven zijn der naar t vreemde gegaan
Zo wijd over zee daar lag canada
Moeder Maria lat dat schip nie vergaan
Lat dat schip nie vergaan

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

52 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Hillechien zegt:

    ja je krijgt je spekkie zo te zien inderdaad Dinant. Heerlijk verhaal weer

  2. djaktief zegt:

    Prachtige tekst van dat lied. Nederlanders emigreerden naar Australië. Zo ook 3 broers van mijn moeder. Dat sloeg inderdaad hele gaten in dat gezin want contact houden was zo makkelijk nog niet.

  3. beaunino zegt:

    Toen was de wereld zoveel ‘groter’ dan in deze dagen, en waren de mensen tegelijkertijd zoveel ‘kleiner’.
    Wat zal er veel verdriet zijn geweest die dagen. Mijn zoon gaat snel naar Aus nu, maar als de nood aan de man is kan ik er gelukkig binnen een etmaal zijn. Ontroerend mooie liedtekst ook.

    • De wereld is letterlijk een dorp geworden. We hebben een nichtje die met een Australiër is getrouwd. Ze heeft al gezegd dat, als het slechter gaat met oma, ze komt overvliegen.
      Het lied is ‘gezongen’ nog veel mooier, maar ik vond het echt niet op Joetjoep. Jammer.

  4. Koen zegt:

    Mooi. En leuk om iets van Willem Vermandere te lezen. Als jonge beeldhouwer werkte Willem in het beeldhouw-atelier atelier van ‘Nonkel Gustaaf’, de oudste broer van mijn Oma in Menen.

  5. Matroos Beek zegt:

    Weer een prachtverhaal! En deels herkenbaar, want mijn moeder haar oom en tante vertrokken ook naar Canada in die jaren… ook een apart verhaal. De schone liedjestekst van Willem Vermandere maakt dit logje helemaal af. Genieten op zaterdagochtend.

  6. Samaja zegt:

    Wat een interessante familie heb jij toch. Ik kende het lied niet, maar wat een mooie tekst.

  7. Kathleen zegt:

    Wat een hartverscheurend lied. Dat doet je toch even stilstaan bij wat emigratie in die tijd moet betekend hebben. Man, man.

  8. Falderie zegt:

    Hoe schoon, jammer dat het niet te vinden is inderdaad!

  9. zinderen zegt:

    zeer ontroerend lied, ik kende het niet. En ook hier weer herkenning: ook bij mijn voorouders West-vlaamse emigranten naar Canada. Toen ik 14 jaar oud was, zijn we ze gaan bezoeken, de emigranten en hun nakomelingen. En via FB is het makkelijk contact houden. Gelukkig dat het beschaafde Canadezen zijn, en geen A(tru)m(p)erikanen.

  10. tinyblogt zegt:

    Wow schitterend! Ik kende dat lied helemaal niet, maar het maakt wel indruk hé. Wat een durver, diene Théophiel. 🙂

  11. Een vreselijke tijd die 1e WO. Dus toen emigreerden er ook al veel mensen. Ik weet wel van de golf na de 2e WO. Mooie foto weer en een mooie geschiedenis.
    Ik kan er slecht tegen als geëmigreerde mensen met een accent praten, zeker als ze in hun eigen gezin hun eigen taal nog spreken. Mijn ex heeft een Duitse vriendin, praat dus alleen Duits, en Spaans want daar woont hij, en dan moet ie soms zoeken naar Nederlandse woorden, of gooit Duitse woorden door een gesprek. Kan ik niet uitstaan…

  12. Rob Alberts zegt:

    Ik heb een handvol Nederlanders leren kennen die uit Canada zijn terug gekomen.

    Ja, dat emigreren heeft altijd nogal wat voeten in de aarde.
    Al zijn het maar de politici die er over heen schreeuwen …..

    Vriendelijke groet,

  13. Morgaine zegt:

    Bij ons is iedereen in het land gebleven, ergens jammer, nu heb ik nul redenen om af te reizen naar Canada of Australië inderdaad, hier ging men twee kanten op 😉

    Mooi verhaal weer!

    X

  14. chrissebie zegt:

    Mijn zoon woont nu zes jaar in Canada en gelukkig skypen wij veel, zodat hij de taal niet verleert, maar al chatten voel ik dat hij al naar bepaalde woorden moet zoeken. Misschien dat zijn dochtertje nog wat vlaamse woordjes zal kennen. Maar de generatie daarna zal er allang niet meer mee bezig zijn dat hun roots in Belgie liggen. Jammer, maar c’est la vie zeker. En een cowboyhoed zal mijn zoon nooit dragen, 😉

  15. sandravda zegt:

    Ik kende dat liedje ook niet. Wat een leuk verhaal trouwens! Vorig jaar ben ik naar het Red Star Line Museum in Antwerpen geweest (heel interessant!)

  16. Marianne zegt:

    Hoe ziek ik ook mag zijn, van dit blog wil ik niets missen.
    Weer zo’n mooi en boeiend blogje met interessante reacties erbij.

  17. Menck zegt:

    Interessant nummer, inderdaad. Ik heb het zonet beluisterd via Spotify:
    https://play.spotify.com/album/1Q20zGtzUK911oTkDeyEt8/1C7sy2BBCoUpkQSW7HxjLE

  18. Flavie zegt:

    Dat moet nogal wat geweest zijn om toen naar Canada te gaan.

  19. Marion zegt:

    Weer een stukje geschiedenis geleerd. De tekst van het lied is prachtig. Ik krijg watere ogen van dat soort dingen. Ik ga maar snel even naar Jan Smit luisteren.

    • Voor jullie zijn de teksten van Willem Vermandere allicht moeilijk begrijpbaar. Jammer, want de man schrijft ongelooflijk mooie teksten, en zijn muziek is heel knap.
      Doe de groeten aan Jan Smit, en excuseer me bij hem dat ik zijn CD’s niet koop :).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s