Moeders Koekjestrommel

k2

‘Petje’ Robert Pannenkoek was een duivenmelker. Niet zomaar één, maar zonder twijfel de beste die je in Zarren en omstreken kon vinden.

Hoe het gebeurd is lijkt wel een familiegeheim, maar op een dag kon hij niet meer werken. Iets met zijn longen en een schouderblad. In ieder geval, vanaf toen zat petje Robert bijna constant in zijn zetel en was de enige missie in zijn leven om duiven te melken.

Voor jongeren die nog nooit van die ‘sport’ gehoord hebben: beeld je bij dit ‘melken’ geen liters gepasteuriseerde melk in die in tonnen langs de gevel van hun kleine huisje in Zarren stonden. Neen, het gaat puur om wedstrijden met duiven, die ergens worden gelost en dan om het vlugst het hok van hun woonplaats terug moeten bereiken, waarna hun ring in het café wordt binnengebracht en de resultaten werden bijgehouden. Duiven die niet meer presteerden kwamen in de pot terecht. Duiventillen moesten worden gekuist, want die dieren gaan niet op het toilet.

De jaren veertig-vijftig van de vorige eeuw. Er kwam niks technologie aan die sport te pas. Alles werd op café geregeld en daarbij vloeiden de nodige liters bier, vaak tot ergernis van ‘moeder de vrouw’ die thuis de touwtjes moest aaneen binden met de karige beschikbare middelen.

Toen we met het hele gezin op bezoek kwamen bij petje Robert herinner ik me vooral dat we allemaal stil op een stoel moesten zitten, terwijl petje een heel stil gesprek voerde met mijn vader. Ongelooflijk hoe eerbiedig mijn vader toen tegen zijn pa sprak. Petje kon moeilijk spreken en horen. De lampenradio die op de kast stond mocht enkel spelen voor het nieuwsbericht. Het electriciteitsverbruik werd toen sterk overschat. De muziek laten spelen zou, zo werd gedacht, de electriciteitsrekening hebben doen ontploffen.

Een televisietoestel was er niet. Wel bij mijn grootouders uit Sint-Michiels, niet bij die van Zarren. Te duur. En stel je voor: voor het bezit van een TV moest kijk- en luistergeld worden betaald, en dat kon er echt niet van af.

Het gesprek bij ons bezoek was telkens een dialoog tussen mijn vader en de zijne, waarbij wij niet te pas kwamen. Behalve met nieuwjaar dan, toen mijn twee oudere broers hun mond mochten opendoen en hun nieuwjaarsbrief moesten opzeggen.

Mijn ‘metje’ stond dan steeds in de hoek van de kleine woonkamer, net naast het raam. Een bijbel in de hand, de tekst stilletjes lezend waarbij haar lippen bewogen. Van haar kregen we altijd een zeer hartelijke ‘goeiendag’, maar om één of andere manier leek het alsof ze zelf niets mocht zeggen tijdens de dialoog vader/grootvader.

Aan de muur hingen rondom de kamer kadertjes met trofeeën die petje gewonnen had. Bijna al die prijzen werden gewonnen bij vluchten vanuit Arras, een stadje in Frankrijk.Hier en daar een beker ook op een plank. En een heel oude foto, met een half vergane foto van hun huwelijk. In een grote ronde kader met glas voor. Mijn grootouders leken er heel jong op, eigenlijk onherkenbaar met de oudjes bij wie we op bezoek kwamen.

Ik heb mijn ‘metje’ en ‘petje’ veel te weinig gekend. De bezoekjes aan Zarren (ongeveer 35 km van bij ons thuis) werden aanzien als een ‘reis’ en gebeurden eerder zeldzaam. Voor ons was het stilzitten en zwijgen altijd een gesel. Achteraf gezien jammer dat we als kind niet inzagen hoe belangrijk die mensen zijn geweest, wat ze hebben afgezien (in twee wereldoorlogen) om hun gezin recht te houden, hoe ze met zeer weinig middelen er mede voor hebben gezorgd dat ik ben wie ik vandaag ben.

Het fotootje toont het ‘koertje’ van het geboortehuis van mijn vader. Inclusief de scheefgezakte poort die ik me nog levendig herinner. De twee (jonge?)mannen die erop staan zijn me onbekend, het hondje ken ik wel. Het was het diertje dat op meerdere foto’s voorkomt van mijn vaders jeugd. Wie die foto indertijd heeft geschoten en met welk toestel is me ook een groot raadsel.

Kon ik maar eens zeventig jaar terugkeren in de tijd…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Hillechien zegt:

    Kijk en luister geld bestond toen al, zo’n onnozele taxe vind ik. Wat een leuk verhaal, ja wat zouden we graag eens terug gaan naar die tijd. Moet een moeilijke tijd zijn geweest maar ze waren snel tevreden denk ik

  2. tinyblogt zegt:

    Mooi. Ik deel je gevoel, vind ook dat ik te weinig met mijn grootouders heb kunnen praten. Hoe oud was jij toen ze stierven?

  3. Koen zegt:

    Ken je Pol Jacquemyns nog? De eerste voetbal-commentator van de BRT. De Frank Raes van de jaren zestig. En hij speelde met de duiven en deed daar soms verslag van op tv. Hij woonde in Boechout en was de buurman van mijn oma. Een ‘Twee onder één kap woning’. Hun achtertuin was 1 tuin met bloemenperken en een groot grasveld. Ik moest dat gras maaien. Maar dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want het duivenkot van Pol Jacquemyns stond in dezelfde tuin en hij was duivenmelker. In die tijd de beroemdste melker van Vlaanderen. De Pol werd WOEST als ik het gras afreed terwijl een van duiven nog niet op ’t kot gevallen was. Dan moest ik wachten en wachten.

  4. ellymay47 zegt:

    Vind het super geschreven…..voor de uitleg van duivenmelker….

  5. Matroos Beek zegt:

    Schitterend verhaal. De duivenmelkers… ze bestaan nog in het dorpje waar mijn moeder woont. Onze buurman leed door te lang verblijf in zijn duiventil aan duivenmelkers long. Zou jouw Petje dat ook gehad hebben? Ik dacht er meteen aan… ja, kon je maar eens zeventig jaar terug om met hen te praten. Dat zou ik ook wel willen…

  6. Samaja zegt:

    Fascinerend he, de generaties voor ons. Je kan alleszins heel boeiend over hen schrijven :-).

  7. Eilish zegt:

    Ik heb een duivenmelker als achterbuur en een dak/terras/soms ook vensters dat/die vol gescheten is/zijn.
    Maar alweer een mooi verhaal hoor uit de trommel!

  8. zinderen zegt:

    Diene rechtse op de foto zag er niet gelukkig uit.
    En we kennen onze grootouders niet. We zagen slechts een stukje uit hun leven, op een moment dat het grootste deel van hun leven al geleefd was…

  9. Myriam zegt:

    Ik begrijp absoluut dat je terug zou willen om de mensen die je lief had terug te zien maar echt, als ik lees hoe enkel vader het gesprek voerde en moeder met de bijbel in een hoekje stond word ik onwel. Terugkeren om nog eens te kunnen praten met ouders en grootouders, maar naar die tijd, nóóit

  10. Mrs. Brubeck zegt:

    Haha, mijn vader was een rasechte, doorwinterde duivenmelker, hij zat altijd in zijn kot!
    Ging nooit mee op verlof omdat hij zijn duiven niet wilde achterlaten en op zondag mocht de was niet buiten hangen. Bij mij dus maar 1 generatie geleden.
    Mooie blog Paul!

  11. Rob Alberts zegt:

    Of er nu nog duivenmelkers zijn.
    Ik weet wel dat er in Amsterdam heel veel zijn geweest.

    Nu komen de toeristen naar de Dam om duiven te voeren.

    Een tijdmachine wat zou dat een uitvinding zijn.

    Nostalgische groet,

  12. Menck zegt:

    Vlamingen waren destijds een volk van duivenmelkers. Mijn ex-schoonvader, wijlen mijn achterbuur, mijn grootvader en zelfs een leeftijdsgenoot van me: allemaal into duiven.
    Vandaag zijn duivenmelkers veeleer een zeldzaam ras, of vergis ik me daarin?

  13. perdebytjie zegt:

    Interessante stukkie uit jou verlede.By ons was dit altyd kinders mag gesien word,maar nie gehoor word nie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s