Moeders Koekjestrommel

 k5

Ik herken het eind van de lange tuin waar ‘meme J.’ en ‘pepe V.’ woonden. Erachter lag (en ligt nog steeds) de spoorwegberm. In de oorlogstijd had mijn grootvader iets georganiseerd waarbij ze in het donker de berm beklommen en krijgsgevangenen in het geniep te eten gaven door de smalle tralies van de beestenwagons waarin ze waren opgesloten. Deze treinen stonden vaak heel lang stil – de woning van mijn grootouders was vlakbij het station van Brugge. Heel sterk dat ze in die tijd voeding deelden van het weinige dat ze zelf hadden.

Die tuin van pepe V. was eerder praktisch aangelegd dan wel esthetisch. Hun huis was er typisch één zoals er in Vlaanderen honderdduizenden staan. Men startte met het bouwen van een huis, en naargelang er kinderen bij kwamen, werden stelselmatig ‘koten’ gebouwd. Een kolenkot, een konijnenkot, een varkenskot. Jawel, een varkenskot.

Het was niet ongebruikelijk dat gezinnen in die tijd een eigen varken hielden, vest mestten met afval om bij gelegenheid te slachten. Diepvriezers bestonden niet. Vlees werd bewaard in de pekel, hammen werden gedroogd op zolder. Paté werd zelf gebakken. Niets van het dier ging verloren.

Drie vierden van de vrije grond achter de woning werd gebruikt voor eigen kweek van groenten.  Een stuk ervan was met draad afgemaakt, daar werden kippen gekweekt.

Toen ‘pepe V.’ was gestorven (op zijn zevenenzestigste) wou mijn grootmoeder eindelijk eens zelf genieten van de tuin. Haar zoon werd ‘in het gat gestoken’ om de tuin volledig om te spitten en gras te zaaien.  De kippen verdwenen en de groenten werden gekocht bij de plaatselijke kruidenier.

Gelegenheid van de foto was allicht een feestje. Ik vond in de koekjestrommel een foto die hoogstwaarschijnlijk op dezelfde dag werd genomen. Daar stond mijn vader pontificaal in het midden, mijn moeder dicht bij hem en verder omringd door haar drie andere zussen.

Wie op de foto staat spookte een hele tijd door mijn hersenen. De linkse jongedame lijkt fysiek de knapste, en heeft trekken van de dame die later mijn meter is geworden. Geen familie, wel de dochter van een zeer goede kennis van mijn grootouders in die tijd.

Het verhaal gaat dat op het doopsel van mijn moeder de dame die voorzien was haar meter te worden gewoon niet is komen opdagen. De pastoor stond voor de kerk en was zeer verveeld met de situatie. Toen is de moeder van mijn meter rechtgestaan in de kerk en heeft ze geroepen: “Menèèr de paster, hin probleem, ‘k gonne kik meter worden!” Ze is kordaat naar voor gestapt en nam de doopkaars aan die de priester haar aanreikte.  Een betere meter kon ze zich niet voorstellen, ook ik niet toen haar dochter uiteindelijk die rol opnam voor mij.

De meter van mijn moeder is een eind in de negentig jaar oud geworden, wat eerder uitzonderlijk was in haar tijd…

Samen met mijn moeder heb ik de jongere zus van mijn meter (allicht de kleinste dame op de foto) opgezocht toen ze in haar bejaardenhuisje palliatieve zorg kreeg. Ze was nog een zwakke schaduw van de sterke vrouw die ze ooit was geweest. Herkende niemand meer, ademde heel moeilijk en snakte naar haar afscheid…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

35 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Hillechien zegt:

    mooie herinneringen dus voor jou aan je meter.

  2. perdebytjie zegt:

    Verduidelik asseblief vir my wat ’n meter is,Paul.

  3. Rob Alberts zegt:

    Sterke vrouwen in jouw leven.
    Het heeft jou vast goed gedaan.

    Vriendelijke groet,

  4. Samaja zegt:

    Alweer een mooi verhaal. Heerlijk, die nostalgie

  5. chrissebie zegt:

    Mooie tradities, een meter of peter hebben. Ik heb ook heel goeie herinneringen aan mijn meter en peter. allee, ze leven nog alletwee. Jammer dat ze in Canada voor Ellie geen meter en peter hebben gekozen. Ze is niet gedoopt en mijn zoon vond dat ze dan ook maar geen meter en peter moest hebben. Vooral mijn dochter, zijn enige zus is diep ontgoocheld.

    • Ons kleinkind is ook niet gedoopt, maar toch kozen de ouders voor een peter en een peter. Als je er diep over nadenkt is dit een beetje contradictorisch, maar toch is het fijn voor de kinderen dat ze iemand hebben waarop ze kunnen leunen.

      • chrissebie zegt:

        idd, maar de reden voor hen is , wij wonen in Belgie en als er met hen iets gebeurt willen ze niet dat we Ellie naar Belgie halen. Daar nemen ze meter en peter zodanig serieus, die krijgen een grote verantwoordelijkheid. En om niemand te kwetsen hebben ze dan maar geen meter en peter genomen. Jammer voor het kind inderdaad. Want op die manier ontzeggen ze haar iets.

  6. tinyblogt zegt:

    Ondertussen heb ik nog een keer gekeken, het huis lag nog veel dichter bij mijn huis in die straat dan ik dacht. Dus die ‘talud’ ken ik, want alle huizen daar grenzen aan de spoorwegbedding. Weet je mama eigenlijk van jouw blog? Hoe is ’t met haar ondertussen?

    • Ik heb ‘talud’ moeten opzoeken :).
      De meeste van die huizen hebben een lange tuin die inderdaad uitgeven op de spoorweg. Dan zou je denken dat die bewoners echt last hebben van het lawaai van voorbij denderende treinen, maar dat went zeer vlug.
      Mijn moeder weet niet dat ik af en toe eens met mijn pen goochel op het Internet. Ik spreek er gewoon niet over omdat ze het toch niet kan volgen.
      Hoe het met haar is? Triest, eigenlijk. Een heel langzame aftakeling, waarbij ze ‘recht gehouden’ wordt door pijnstillers. Je wil zoiets niet meemaken met je ouders, maar hebt het niet altijd voor het kiezen…

  7. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik herken toch wel veel in je blog, groentetuinen, een varken en een koe om te slachten, altijd buiten zijn…heb genoten van je schrijfsel!

  8. nannonblog zegt:

    Mooi familieverhaal wat een vondst in die koektrommel 😊

  9. Menck zegt:

    Als kind heb ik tot in den treure beenhesp moeten eten. Móéten, jawel, want zo’n hesp kon ook niet tot in de eeuwigheid aan de balk blijven hangen zonder slecht te worden. Het resultaat is dat ik heden nog steeds geen beenhesp kan zien, ruiken noch smaken.
    Om maar te zeggen dat je relaas ook hier tal van herinneringen oproept. Zelfs de tuin die je beschrijft, was een exacte kopie van mijn grootouders’ tuin, allerhande koterijen incluis.

  10. beaunino zegt:

    Onvoorstelbaar hoeveel naastenliefde sommige mensen nog tonen in oorlogstijd. Intrigerend vind ik dat: pas dàn komt de ware aard van het beestje naar voren denk ik. Heerlijk verhaal weer Thomas. Weer klinkt de zin in mijn achterhoofd: ‘En al wat blijft is een foto en een vage herinnering’.

  11. Marianne zegt:

    Wat een voorrecht om je familie geschiedenis zo goed te mogen kennen en het allemaal zo goed kan (na)vertellen. Niet iedereen heeft zoveel informatie over familieleden, tenminste…mij is weinig verteld, was misschien niet interessant genoeg 😀

    • Jammer dat je die kennis over het leven van je voorouders hebt gemist. Van mij had ik het gevoel dat ik er eerder weinig van weet, maar hoe meer ik die foto’s bekijk, hoe meer informatie uit mijn hersenarchief naar boven komt.

      • Marianne zegt:

        Inderdaad jammer, misschien wel teveel geheimen wat ik niet mocht weten.

        Vind dat je best wel veel weet over je familie geschiedenis. Het mooiste is, je kunt het nog vragen aan je moeder of de levende oude garde voor meer informatie.

  12. Matroos Beek zegt:

    Genieten… mooie verhalen… de herkenbaarheid… van de varkenskoten en de andere koterij… het meterschap… ik kijkt al uit naar het volgende verhaal. Zalig gewoon.

  13. djaktief zegt:

    Er zit veel in je verhaal Thomas… mooi om te lezen.

    Van oorsprong ben ik katholiek en heb ook een peter en meter. Onze kinderen zijn niet religieus/spiritueel opgevoed. Wij hebben wel gezorgd dat ze een “knuffeloom” en “knuffeltante” hebben in plaats van de klassieke peter en meter.

    Groetjes,

    Dorothé

  14. Flavie zegt:

    Alweer een heerlijk verhaal om te lezen…

  15. Marion zegt:

    Weer zo’n mooi verhaal. Het stukje over het eten delen, terwijl ze zelf zo weinig hadden, raakt me weer. Het staat in zo’n contrast lijkt het met de huidige ieder-voor-zich-mentaliteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s