Een oude pé van negentig jaar

 

a1

Tot u spreekt een oude pé van negentig jaar.

Enfin, dat laatste zou ik gaan denken als ik zo eens naga waarvoor ik het laatste jaar allemaal niet in een dokterskabinet heb gezeten.

Er was een tijd, nog zo lang niet geleden, dat ik jaarlijks gemiddeld één doktersbriefje had dat ik dan plechtig in de groene bus van ons ziekenfonds gooide met verzoek tot terugbetaling. In België geldt nu nog het systeem dat je de dokter de volle pot betaalt, en dat je nadien terugbetaling moet vragen. Binnenkort, zo heb ik me laten wijsmaken, zullen we enkel nog de opleg moeten betalen. Lijkt me een stuk handiger.

Het vorige doktersbezoek dateert van begin januari, toen ik solliciteerde om mijn medicatie tegen hypertensie stop te zetten. Baajdewei, tot nu toe loopt het nog perfect zonder pillerij. Muchas gracias!

“En, Paul, scheelt er anders nog iets, nu je hier toch zit?”

“Jawel, mevrouw de dokter, als ik aan mijn voorhoofd krab begint mijn linkerteen te hoesten'” antwoordde ik haar.

Natuurlijk zei ik dit niet, onnozelaar die ik ben. Ik zei wel dat ik de laatste tijd een raar gevoel in mijn benen had.

“Doe je broek eens uit, zodat ik je knieën eens kan checken,” vroeg de dokter.

Lap, had ik beter mijn mond gehouden. Ik had niet gepland mijn broek te moeten uitdoen. Had ik dit geweten, ik zou toch hebben voorzien in een onderbroek met de beeltenis van Donald Trump of de derde keizer van China. Alhoewel, mijn boxer viel al bij al nog mee. Het was een groene Ziki waarover ik in een vorig logje nog heb geschreven.

Ik moest op een behandeltafel gaan zitten, waarop de dokter mij benaderde met een enorm gekarteld mes waarop de dokter in een vreselijke lach schoot waarop de dokter zonder aarzelen aan mijn knieën begon te voelen. Ze gaf ook een wrong waarbij ik bijna sterretjes zag. “Doet dit pijn, Paul?” “Een beetje,” loog ik, ‘macho van den Aldi’ zijnde.

“Artrose, Paul, ik voel artrose…”

Wat zei ik in het begin van dit stukje? Een oude pé van negentig jaar, jawel.

Om een lang verhaal kort te maken: ik kreeg een aantal beurten voorgeschreven bij de kinesist. De artrose kon de vrouwelijke therapeut niet wegmasseren, maar door intensieve oefeningen werden de spieren rond de knie wat verstevigd, en heb ik na een dikke maand geen last meer van dat ‘raar gevoel’.

Wat ook heel leuk is bij het wandelen. In mijn nieuwe biotoop probeer ik zo weinig middagpauzes door te werken en een wandeling te maken. Onverwacht heb ik in de (voor)stadsomgeving waar ik werk een prachtige dreef gevonden die uitgeeft op weidse velden. Heb ik zelfs een wandeling samengesteld waar ik precies de vijftig minuten over (door)stap om mijn middagpauze te vullen. Collega’s hebben zich al afgevraagd of ik dan niet eet? Of ik met andere woorden zo’n egoïst ben die de middagpauze niet gezellig samen in de refter doorbreng om nog wat na te praten over het werk.

Ja, zo’n egoïst ben ik. Er is echt enorm nood om het hoofd leeg te maken, om frisse lucht te ademen en even alleen te zijn. Dan eet ik al wandelend mijn boterhammen of een belegd broodje. ‘Walking diner”. Niet iedereen begrijpt dit, blijkbaar.

Bijna op het eind van mijn wandeling ‘vond’ ik donderdag een kapelletje. Op een staander ligt een dik boek waarin mensen een boodschap kunnen achterlaten. Er staan hier en daar hilarische dingen in, die een beetje in tegenstrijd zijn van wat je van vrome mensen zou verwachten die een kapelletje bezoeken.

Ik denk dat God zich een breuk lacht bij het lezen ervan.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

37 reacties op Een oude pé van negentig jaar

  1. Ik wou dat ik mijn middagpauzes ook zo kon vullen. Op mijn werk is het ook de gewoonte om samen te hokken, sociaal te wezen en te babbelen met de collega’s tijdens de middagpauze. Niet over het werk – het zijn uiteindelijk staatsambtenaren met een lange staat van dienst (de meesten toch) en dan praten ze niet meer over het werk. Ik krijg ook de opmerking want ik zet me alleen en soms durf ik ook al eens te gaan wandelen. Al is dat niet echt evident in hartje Brussel. Behalve de Kunstberg (een schorte groot) is er enkel het Warandapark met zijn slechte reputatie (d’er lopen doa allene moa vieze venten roend aol zie’k binst de noene alleene moa joggers) dat een beetje groen bied. Over mijn huidige werkplek kan ik intussen al een lijvig boek schrijven en ik werk er nog maar sinds 15 augustus van vorige jaar.
    Nog nooit een kappelletje gezien waar ze een boek laten om vol te kladden. Blijkbaar zijn er toch meer kommieke medemensen dan we soms vermoeden. Gelukkig. 🙂

  2. Matroos Beek zegt:

    Groot gelijk dat je iedere middag een gezonde wandeling maakt. En zo ontdekt men nog eens iets. Het boek in het kapelletje. Dit is wel zeer hilarisch!

  3. bentenge zegt:

    Niets zo zinvol als middagpauzes in de buitenlucht. In het begin deed ik ook de refter aan, maar nu geef ik dat op. Het zijn toch altijd dezelfde mensen met dezelfde gesprekjes.

  4. chrissebie zegt:

    Ik ben ook bij de prijzen wat die artrose betreft. Verleden week toch eens werk gemaakt om de kniedokter te bezoeken, uit angst om in een exotisch ziekenhuis te belanden met een knie die vast zit. In tien minuten stond ik buiten , met een brace aan mijn been, heel dik, strak en groot, ( wordt sexy onder de tankini ) en ik mag morgen ook aantreden om zo’n oefeningen te gaan doen.
    Wat die wandeling betreft, gewoon doen waar je je zelf goed bij voelt!

  5. Samaja zegt:

    Ik ben ook zo’n egoïst die tijdens de middagpauze een wandeling maakt en niet met de rest gaat eten. Ik doe het voor mijn rug en ben eerlijk gezegd blij dat ik eens buiten kan.

  6. Hillechien zegt:

    Ik was ook zo’n egoïst hoor, ging lekker even naar huis om te eten zonder dat gelul over het werk. Heerlijk hoor zo’n boekje

  7. tinyblogt zegt:

    Oude pé, maar ba néé! En leuk dat je ook zo’n middagwandelingetje maakt, ik probeer dat ook regelmatig te doen en vaak loopt er nog een dapper collegaatje mee. Genieten van de frisse lucht en even bewegen doet altijd deugd.

  8. Menck zegt:

    Misschien blog ik ooit wel ’s over wat madam Menck dagelijks moet doen om haar zware artrose wat draaglijker te maken. Het leven van een jonge mé van pas vijftig, kortom.
    Een wandeling tijdens de middagpauze is alvast een heel goed idee, beste Paul.

    • Oh, ik wandel al meer dan vijftien jaar in mijn middagpauze. Tenminste, de keren dat ik niet doorwerk omdat ik liever ’s middags wat ‘sjette’ geef om ’s avonds op een redelijk uur naar huis te kunnen. Als de zon schijnt echter, moét ik naar buiten, werk of niet.

  9. Myriam zegt:

    Ik zou ook met liefde alleen gaan wandelen mocht dat kunnen en mogen in de pauze

  10. Marianne zegt:

    Fantastisch dat je zo snel van je artrose bent afgekomen. Je heb toch niet naar het programma ”Er komt een man bij de dokter” gekeken? Je blogje lijkt er veel op 😀

    • Van de artrose raak je niet af, wel van de bijhorende pijn (mits de nodige inspanning). Goed dat het zo kan opgelost worden.
      “Er komt een man bij de dokter”? Neen, nog nooit gezien dit…

      • Marianne zegt:

        Vergeten pijn bij de Artrose te vermelden en nee daar kom je zelden vanaf. Ontzuringsthee kan nog weleens helpen om je lichaam te zuiveren of te reinigen weet ik van mensen die ik deze tip gegeven heb.

        Is misschien alleen in NL te zien op tv

  11. beaunino zegt:

    Ik heb ook poli artrose. Handen, voeten, si gewricht. Daarom wordt mij (door reumatoloog) een beetje afgeraden hard te lopen en moet ik veel fietsen en roeien zonder al te veel kracht te zetten, gaat meer om het zgn. smeren. (Hmmm…ik wist dat ik iets vergeten was). En dat wandelen in de lunchpauze ‘moet’ ik eigenlijk ook van de bedrijfsarts. Maar dit heeft dan weer te maken met de prikkels en de slapeloze nachten. Zucht. Soms word ik zo moe van mezelf hè! ;-D

    • ‘Kracht zetten’ is inderdaad samengevat wat de meeste oefeningen voor mijn knieën inhouden.
      Jij bent nog een heel stuk jonger dan ik (ik kon je grootvader wel geweest zijn, met een beetje fantasie), jammer dat je er nu al last van hebt.

  12. djaktief zegt:

    Broodnodig dat wandelen voor je geest en voor je lijf. Vooral blijven doen.

    Groetjes,

    Dorothé

  13. annaberg zegt:

    Zwijg me van artrose. Maar beweging is echt belangrijk. Doe dus maar veel kapelletjes.

  14. Rob Alberts zegt:

    Goed van dat lopen, ik zou dat eigenlijk ook moeten doen.

    Winterse groet,

  15. Flavie zegt:

    Wij wandelen elke middagpauze naar de refter (want voor ons is het heel gemakkelijk om warm te eten op het werk) en die korte wandeling doet zo’n deugd.

  16. De Fruitberg zegt:

    Hier artrose heup. Op 47 vastgesteld.

  17. Wat fijn dat ze iets voor je konden doen
    en dat je gewoon doet wat voor jou goed voelt.
    Vind het ook heerlijk om even naar buiten te
    gaan, al wil ik dan niet altijd meer terug ;-))

  18. sandravda zegt:

    Chapeau! ik heb me voorgenomen ook iedere dag een wandeling te maken (omwille van mijn hernia), maar dat komt er meer niet dan wel van…

    • Ik kan ervan meespreken… Vaak ben je ‘gedwongen’ om door te werken in de middagpauze om zo ’s avonds op een deftig uur naar huis te kunnen gaan. Maar soms moet je echt alles laten vallen dat je in de handen hebt en doorbijten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s