Moeders koekjestrommel

k3

In het begin van de twintigste eeuw waren de mensen zeer katholiek en vroom. Het werd als een eer beschouwd als een gezin één van hun kinderen kon afstaan om de Kerk te dienen.

Het waren op intellectueel gebied niet de grootste sukkelaars van jongeren die werden opgeofferd om te dienen. Meestal werden de meest snuggere eruit gepikt om hun missie te volbrengen.

Noch de familie aan mijn vaders kant, noch de kant van mijn moeder zaten er warmpjes in. Toch kan ik me herinneren dat enkele van mijn ooms en tantes zeker de capaciteit hadden om te studeren, hadden ze er kans toe gehad. Van mijn vader herinner ik me ook het verhaal dat de directeur van zijn school destijds de loftrompet bovenhaalde om zijn kunnen te omschrijven, dat hij het jammer vond dat vader Pannenkoek op zijn veertiende de schoolbanken moest verlaten. Niet dat hij zich illusies zal hebben gemaakt, want hij wist dat de overgrote meerderheid van de leerlingen gedoemd was om ergens als laaggeschoold arbeider aan de slag te gaan.

Volgens de overleveringen waren mijn (over)grootouders door omstandigheden zeer zuinig, maar toch hebben ze geknokt om de Kerk de mensen te leveren zoals het op de kansel werd gepredikt. Zo’n kind afstaan betekende ook een stuk van hun bezittingen te gelde maken, want zo’n non moest onder andere ook een bruidschat meebrengen naar het klooster. Of paters dit ook moesten doen weet ik niet.

Bij familie T., waarvan meme J. één van de dochters was, werd Helena als uitverkorene uitgekozen. Of ze daar zelf zo gelukkig mee was, of dat ze enigszins tot die keuze werd ‘gedwongen’, ik heb er geen idee van. Indertijd sprak met over een ‘roeping’, een soort onbedwingbare dwang om de katholieke kerk te dienen.

Feit was dat Helena op een bepaalde dag binnen moest in het slotklooster van de zusters van de Karmel in de Ezelstraat in Brugge. Ze was niet alleen een zus van meme J., ze was vooral een echte hartsvriendin, zoals het bij zussen wel vaker voorkomt. Eéns in het klooster was ze (de naam ‘slotklooster’ zegt het zelf) van de buitenwereld afgesneden. Ze kreeg zo goed als geen contact meer met haar familie.

Ik herinner me het verhaal van mijn grootmoeder hoe haar zus werd ‘geprofest’, en ze op haar buik op de grond in de kerk moest gaan liggen om haar geloften af te leggen. Hoe ze daarna nog een dag naar de familie mocht om afscheid te nemen en daarna definitief naar Japan te trekken om haar missie te volbrengen als onderwijzeres in een plaatselijke school in Fukuoka Shi. Vanaf toen was ze ‘Soeur Marie Madeleine de Saint Joseph’. De naam moest Frans zijn, zoals de meeste officiële toestanden nog in die taal verliepen in het Vlaanderen van toen.

Op de foto zie je mijn tante non wandelen met haar lief.

Sorry, meme, de zin van hierboven is om te lachen kwam er ineens uit. Maar ik weet dat je, mocht ik die uitspraak hebben gedaan in je aanwezigheid, je eerst kwaad zou kijken om nadien in een lachbui uit te barsten.

Sindsdien heeft mijn grootmoeder haar zus nooit meer levend gezien. Heel zelden kreeg ze een fotootje, zoals dat van hierboven. Dit werd dan ongelooflijk gekoesterd en stond steeds binnen handbereik van haar. Ze schreven elkaar zeker elke week, en toen mijn grootmoeder het niet meer kon, nam mijn moeder (jawel, die van de koekjestrommel) de fakkel over. Af en toe stuurde tante non kleine geschenkjes op om te verdelen in de familie.

Tot de dag dat we vernamen dat ze rustig gestorven was, en in stilte  begraven in ‘haar’ Fukuoka Shi.

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

39 reacties op Moeders koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Ooit heb ik me verdiept in het kloosterleven maar ik heb er toch maar vanaf gezien. Ik hoop dat het voor je tante toch echt haar roeping is geweest.

  2. perdebytjie zegt:

    Mens hoop net dat sy geroepe gevoel het en nie gedwing is nie.Ek is ’n Ateïs,dus maak dit vir my geen sin nie.

  3. herinner me uit mijn jeugd ook nog de verhalen van een gezin waar ieder dubbeltje werd omgedraaid om een van de zoons priester te laten worden. Hij is later uitgetreden, wat zijn ouders verdriet heeft gedaan, maar zijn levensgeluk verzekerde. Zijn kinderen hebben allemaal gestudeerd wat ze wilden.

  4. Samaja zegt:

    Wat jammer dat je daardoor meteen je familie niet meer zag. Het moet toch een harde tijd geweest zijn. Ik denk niet dat ik toen gedwee het klooster in zou gegaan zijn 😉

  5. Matroos Beek zegt:

    Met veel herkenning en plezier gelezen. Ook wij hadden onze tante nonnekens in de familie. Een onderwijzeres en een verpleegster… En ook van die ene tante non vroegen we aan ons moeder ‘die pastoor, is dat haar lief?’ En dan werden we onmiddellijk de mond gesnoerd, maar die glimlach omwille van die vraag, hadden we nog net gezien…

  6. nannonblog zegt:

    Wat een fijn mens lijkt me deze tante Meme en een mooi levensverhaal.

  7. Mijn vader had drie tantes en een nonkel die in het kloosterleven gedwongen waren maar geen enkele is er gebleven. Ze hadden al rap ‘hun kappe over d’haage gesmeten’.

  8. tinyblogt zegt:

    Wow, heftig. Ik had geen idee dat ze dan echt geen contact meer hadden met de familie. En naar Japan dan nog wel, ’t is ook niet achter de deur.
    Ik had een tante nonneke, en een nonkel pater, maar die waren vrij te bezoeken.

  9. Marianne zegt:

    Je heb met dit schrijven mijn onvervulde verlangen om ooit eens een non te willen zijn, omhoog gehaald. Kloosters en Tempels trekken me zeer aan. Mijn respect en eerbied aan je oud tante, dat moet ongelooflijk zwaar zijn geweest om gescheiden te worden van je familie zonder eigen keuze erin.

  10. beaunino zegt:

    Wat ontzettend triest als ze dit zelf niet echt had gewild. Wat doen mensen elkaar (in de naam van een God) elkaar soms toch aan. De oudste zoon van mijn moeder heeft theologie gestudeerd, hij werd alleen uiteindelijk verliefd op een rasechte Amsterdamse, mijn tante Gre.

  11. liebest zegt:

    ik heb nog een echt tante nonneke !! (Levend en wel !)

    Mijn vava was een streng religieus man, en de jongste zus van mijn vader (11 kinderen) had ‘een roeping’. Het was haar eigen keuze, .. het moet ondertussen 30 jaar geleden zijn. Ik begreep er als kind totaal niks van.. die aangename vriendelijke tante die zo mooi kon tekenen en zich op zondag altijd met de neefjes en nichtjes bezighield. Hoe in godsnaam kon je een ‘goed leven leiden’ door uzelf op te sluiten en de hele dag te ‘bidden’ ?
    Om nog te zwijgen van de dag dat ze ‘binnen ging’ .. dat op de grond liggen, de andere tantes in tranen, al die andere nonnen waren 20 jaar ouder dan mijn tante.

    In de jaren die volgden bezochten we haar geregeld.. Je moest je aanmelden bij moeder overste..door zo’n klein luikje .. bovendien was het niet meer Tante Kristin maar zuster x waar we naar moesten vragen. (Dat ze zelfs haar naam niet mocht houden, vond ik echt er zo over) en dan in de ontvangstruimte konden we met haar praten ..achter tralies.. Ze vertelde dat ze wel een franse krant hadden, maar geen TV, en als we iets ‘meebrachten’ moest dat door een luikje doorgegeven worden en moest ze dit afstaan.

    Ik vroeg of ze geen ruzie maakten, wat ze de hele dag deed, en één keertje hebben we gevraagd om haar haar te mogen zien.. omdat we dat niet meer konden voorstellen na al die jaren onder dat kapje. En dat ze al lachend ons even heeft laten piepen.

    Ik heb het nooit echt begrepen, maar doordat ze haar tekentalent wel benutte, zijn we voor de 3 kinderen ook een doopkaars bij haar gaan halen. (met dezelfde huh? wat is dat hier blik ? in de ogen van onze eigen kinderen)

    Ze heeft bij mijn weten het klooster enkel verlaten, om afscheid te gaan nemen van haar ouders in het ziekenhuis. Doordat er maar 2 of 3 nonnetjes meer overbleven, zijn ze verhuisd naar de verre vlaanders, en is ons contact beperkt tot een nieuwjaarskaartje.. maar ik weet dat ze nog steeds voor ons bid !

    Ik denk dat ik het nooit zal snappen ..

  12. els zegt:

    Wat mensen elkaar toch aandoen in naam van de godsdienst…daar wordt toch niemand beter van?
    Ik heb geen enkele geestelijke in mijn familie. Wel op een nonnenschool gezeten en daar heb ik geen slechte herinneringen aan.

  13. Menck zegt:

    Jeetje, wat een tijd. Blij dat ik toen niet geleefd heb, want als snuggerste van de familie was ik voorzeker pater moeten worden.

  14. De Fruitberg zegt:

    Ik hoop van harte dat je groottante tevreden is geweest van dat leven. …

  15. Wat een mooi stukje levensverhaal…
    Wat een tijd… *onder de indruk is*

  16. Flavie zegt:

    Ondenkbaar nu deze tijd… en dan nog op missie naar Japan (zo ver!) in een tijd zonder alle sociale media die je maar kan bedenken. Post krijgen uit Japan, dat moet nogal wat geweest zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s