Sombere week

A15

Ik kan je garanderen dat ik er een serieus klopje van kreeg. De melding in mijn werk-mailbox dat ik een broer moest opbellen in verband met mijn moeder. Of ik hem eens wou terugbellen.

De verpleegster die elke morgen langskomt had haar gevonden op de grond naast bed. In een toestand eigen aan de zware pijnstillende medicatie die ze momenteel krijgt. Ze is met hoogdringendheid naar het ziekenhuis gevoerd, waar drie dagen op rij allerlei onderzoeken gebeurden.

‘Waarom’, denk je dan. De laatste maanden werd ze wel vaker binnengebracht in dit ziekenhuis. Haar naam intikken op de computer, en iedereen ziet wat met haar aan de hand is. Iedereen weet dat haar situatie onomkeerbaar is en de dag niet meer heel veraf is dat we zullen moeten afscheid nemen. Waarom haar lichaam dan nog eens binnenste buiten keren via onderzoeken die niet altijd comfortabel verlopen?

Ondertussen lijkt haar situatie wat gestabiliseerd, en krijgt ze weer uit om naar huis terug te keren om haar strijd verder te zetten. Een beetje tot onze schrik eigenlijk, want wat deze week is gebeurd kan en zal zich allicht nog herhalen. En wat als ze niet tijdig wordt gevonden en ze uren op de grond (eventueel buiten) moet afzien? Een heel bange gedachte.

Een gedachte die de huidige ondoenbare werkstress overschaduwt. De voorbije week werkte ik met een serieuze overdrive. Overuren, middagpauzes doorwerken, nadien naar het ziekenhuis koersen. Thuisgekomen vlug iets eetbaars in mijn mond proppen. Gezond? Neen.

Tournée Minerale is voorbij. Voor ons min of meer geslaagd, we hielden het vol tot het laatste weekend. Na alle rommel thuis met de werken hadden we beiden echt behoefte om iets lekker te gaan eten, en daar hoort een glaasje alcohol bij. We moesten niets bewijzen met die actie. Als we 24 dagen zonder alcohol kunnen, en er geen afkickverschijnselen van hebben, betekent dit toch dat we niet verslaafd zijn.

Doen we mee aan de 40 dagen zonder vlees? Nope. We eten nu al zeer weinig vlees en net als het glaasje alcohol af en toe gunnen we ons ook af en toe een biefstukje. Doe ik mee aan de 40 dagen bloggen? Nope. Geen tijd plus mijn wetenschap dat, ééns ik 40 dagen zou bloggen, de verslaafdheid weer zou naar boven komen die ik jaren geleden had met mijn skynet-weblog.

Moeders Koekjestrommel hou ik even voor bekeken. Mijn geplande bijdrage van vanmorgen werd gisterenavond in de prullenmand gegooid. Vond ik niet gepast in de huidige situatie. Hoe graag ik ook blog, de komende tijd zal het op een serieus lager pitje gebeuren.

En laat de lente nu maar héél vlug komen, want ik heb ze nodig!

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

72 reacties op Sombere week

  1. tinyblogt zegt:

    Nu moest ik even zuchten vooraleer ik een reactie begon te typen. Een mens weet ook niet altijd wat gezegd hé. Je bent op een leeftijd waarop je gewoon moet proberen te doen wat je kan, maar vooral wat je wil. Wil je vlees eten, alcohol drinken, bloggen of niet, dan doe je dat gewoon. Waar je zin in hebt. Waar je je goed bij voelt. Zeker als het leven zo zwaar is als nu, dan ga je beter op zoek naar de kleine dingen die je af en toe weer wat steun geven. Dan ga je eens gaan eten en drink je een glaasje, dan rust je gewoon even uit bij je liefste, dan bleit je een keer goed, alleen of met twee, dan hoef je ook niet altijd sterk te zijn. Dan doe je gewoon wat nodig is. (knuffel) (die je in ’t echt niet wil, maar die ik je toch lekker virtueel even geef. Nèh.)

    • Net daarom heb ik bij een vorig berichtje over de toestand van mijn moeder de reacties uitgeschakeld. Een buitenstaander weet bij zo’n berichten niet steeds hoe te reageren, en omgekeerd ben ik niet op zoek naar medelijden (het is mijn moeder die afziet).

      Je begint me blijkbaar goed te kennen, want inderdaad, voor die knuffel ‘in ’t echt’ zou ik wegvluchten. Die zijn exclusief voorbehouden voor mijn R., mijn ‘partner in crime’.

  2. perdebytjie zegt:

    Ai Paul,ons almal kom een of ander tyd te staan teenoor die siekte van ’n geliefde.Dis niks lekker nie.Ek dink aan jou in hierdie moeilike tyd.
    Drink maar ’n glasie en eet jou vleisie.’n Brood se koolstofvoetspoor is enige tyd net so groot soos die van ’n bees…so met meeste vervaardigde items.

  3. djaktief zegt:

    Zorg goed voor jezelf en je vrouw dan kun je er beter tegen als er moeilijke dingen zijn. Je weet zelf het beste wat goed voor je is. Doe wat goed voelt voor jou. Je moeder gaat je aan het hart natuurlijk. Voor alles is een tijd en jij bepaalt dat.

    Warme groet en toitoi,

    Dorothé

  4. Marion zegt:

    Ik denk meteen weer in oplossingen. Dingen die je allang zelf bedacht hebt en waar je gaar niet op zit te wachten. Mijn oma kreeg uiteindelijk zo’n alarmering om. Soort ketting of armband. Als ze dan viel kon ze op de alarmknop drukken en dan kwam er iemand naar haar toe. Voor mijn ouders en andere familieleden een hele geruststelling. Tot ze weer viel in de douche en de ketting op de eettafel lag. Zucht. Je kan alleen maar wensen, en dat doe ik dan ook met heel mijn hart, daar haar verdere onnodige ongemakken als valpartijen en ziekenhuisonderzoeken, bespaard zullen blijven. Ik wens dat ze rustig thuis kan zijn. En jij? Jij moet echt oppassen, meneertje Pannenkoek! Je wilt toch niet weer met een torenhoge bloeddruk rondlopen straks. Of wellicht erger. Pas goed op jezelf. En je vrouw. En je moeder. Liefs.

    • Die ‘alarmering’ zoals jij het noemt heeft mijn moeder al redelijk wat jaren. Bij ons in België is dit zo geregeld dat, als je op het knopje duwt, een centrale beschikt over een lijstje van zes namen die mogen gecontacteerd worden. Kan men niemand bereiken, dan wordt de noodcentrale verwittigd en komt een heel team ter plaatse van een mobiele urgentiegroep, politie, slotenmaker en mensen van de brandweer (is bij mijn moeder al enkele keren gebeurd).
      Ze wenst naar huis terug te keren, dat wens ik haar ook van harte toe, maar hopelijk wil ze dan ook voldoende hulp aanvaarden van buitenaf…

  5. Mrs. Brubeck zegt:

    Nu begrijp ik je reactie op mijn vorige blog al veel beter, een mens kan maar zoveel dragen hé?
    Je hoeft je toch niet te verantwoorden voor een glas wijn, een biefstuk meer of minder en zeker niet over bloggen. (Daarom vind ik die acties ook altijd wat dubbel en zelfs hypocriet)
    Steek tijd in diegenen die je lief hebt, tijd in jezelf en je vrouw. Liefde doet wonderen…
    En je mama, waardigheid is een belangrijk woord, ik hoop dat ze rust krijgt!
    Lieve gemeende groet!

  6. Eilish zegt:

    Ik hoop dat er vooral kleine dingen zijn nu waar je toch nog wat extra energie uit kan halen om heel deze situatie aan te kunnen. En voor je mama : dat ze in al haar strijd toch niet teveel moet lijden!
    Hou mekaar maar goed vast in deze woelige tijden!

  7. Samaja zegt:

    Soms schieten woorden tekort… Ik hoop dat je kracht kan putten uit de kleine dingen des levens zoals een knuffel van je liefste en een goede babbel. Sterkte!

  8. bentenge zegt:

    Wat dat 40 dagen dit, en dat niet dit maar wel dat betreft, denk ik : goed voor de sensibilisatie. Maar voor de rest evrwijs ik naar een logje van mezelf even geleden… always be yourself, unless you can be a unicorn, then always be a unicorn ! En sterkte mbt de mama. IK had het grote geluk dat mijn vader nog gezond was toen mijn mama ongezond werd. Dat nam heel veel zorgen weg. Take care Polleke !

  9. zinderen zegt:

    Ik weet niet hoe ik zou reageren als ik in jouw situatie zat, of als ik in jouw levensfase zat en mijn moeder in dezelfde toestand? Hoe lang willen we het leven rekken, onze naasten bij ons houden? Toen mijn grootmoeder in het rusthuis was, haar geest afwezig en haar lichaam op, ergerde ik me dood aan alle testjes en bloedafnames en urineafnames enz… die ze bij haar deden. Waarom toch? Alsof dokter tovenaars zijn en oude lichamen terug kunnen oplappen zodat ze een nieuw leven kunnen beginnen? Ja, lap, ik ben weer vertrokken met mijn meningkjes te spuwen… Een schouderklop en de woorden Sterkte! zijn hier misschien beter op hun plaats!

  10. Matroos Beek zegt:

    Ach Paul, ik leef oprecht met je mee. Mijn vader had precies dezelfde kwaal als jouw moeder. Toen je het in je vorige logje omschreef, was het voor mij zo herkenbaar. Ook wat je hier nu schrijft. Wij hadden het geluk dat mijn vader de laatste weken werd omring door zijn zus en zijn dochter -dag en nacht – die beiden verpleegkundigen zijn. Zij konden ook de morfine inspuiten. Een hele geruststelling. Zij hebben voorkomen dat hij weer het ziekenhuis inging (waar men enkel nog zijn lijden kon rekken) en dat hij thuis kon sterven, omringd door zijn vrouw en kinderen. In eigen bed. Dat was zijn wens. Het was een enorme troost dat het zo is kunnen gaan. Ik hoop dat jouw moeder ook vredig dit leven mag verlaten en dat het niet gebeurt op die manier waarvoor jullie bang zijn. Dat begrijp ik heel goed. Ik wens je veel goede moed en sterkte. Hou je goed.

  11. Koen zegt:

    Een herkenbare situatie. Het hoort bij onze leeftijd (zo rond de 60) en dat betekent dus dat onze moeder 80+’ers zijn. Je beschrijft wat er ook een aantal keren gebeurde met mijn moeder. Inderdaad zeer stressvol voor de familie-leden die in de buurt wonen. Dat deed ik niet dus ik hoorde het meeste pas achteraf. Jij woont wel dichtbij en dat combineren met werk, verbouwing en vrolijke blogjes schrijven … haast onmogelijk. Chapeau voor al je inspanningen. En natuurlijk doe je dat met een glaasje en een stukje vlees. Sterkte met de keuzes die je ongetwijfeld moet gaan maken in de nabije toekomst. En wat minder bloggen is vast de gemakkelijkste.

  12. chrissebie zegt:

    Hey Paul ! Dit is vast een rotperiode voor jou! Kan ik inkomen. Het is meer overleven dan leven . Ja het is allemaal zo dubbel hé, je wil niet dat je mama extra moet lijden. Maar je wil haar ook nog niet opgeven en haar met de beste zorg omringen. Ik hoop dat jullie goed op de hoogte zijn van de diensten die bestaan. Zoals oppasdient door vrijwiligers van Cm, ( wat ik doe ) . Om de mantezorgers eens te ontlasten, ( dat ontlasten niet letterlijk nemen 😉 ER bestaat ook nachtoppas, maar als dat voor elke dag is vind je uiteraard moeilijk vrijwilligers en loopt het toch op, want ik denk dat ze daar iets van 2.5 per uur voor rekenen. Er zijn ook alarmtoestelletjes te krijgen in de zorgwinkel, die je kan om haar hals doen. Ze kan dan elf drukken als ze valt of zo.
    En het is sneu dat er ineens zoveel werkdruk is op je werk! Veel sterkte voor jou , je vrouw en de familie!

    • Zo’n alarmtoestelletje heeft ze al (lang), maar is in haar toestand moeilijk te bedienen.
      We zijn op de hoogte van de diensten die bestaan, maar kunnen en willen haar niet dwingen er gebruik van te maken.
      Dank voor je uitgebreide reactie!

  13. Myriam zegt:

    O, wat erg van je moeder. Neen, waarom iemand onder die omstandigheden nog naar het ziekenhuis moet om helemaal binnenstebuiten te worden gekeerd, dat snap ik ook niet. Heb je toch meegedaan aan tournée minérale? Proficiat!!!

  14. Marianne zegt:

    Begrijp je helemaal, je wilt graag je hart luchten en delen, maar zit niet op medelijden te wachten wat je rot gevoel versterkt. Er is al zoveel tegen je gezegd in reacties, wil je alleen zeggen…doe de dingen en eet of drink waar je je goed bij voelt. Geniet van je moeder zolang ze nog bij jullie is. Verder geef ik jou en je moeder een warm lichtje vanuit mijn hart. Sterkte!

  15. Hillechien zegt:

    Zo moeilijk dit, maar denk aan jezelf Paul je moet er zelf niet aan onder doorgaan hoor. Sterkte

  16. Menck zegt:

    Het lijkt me nogal logisch dat je wat gas wil terugnemen; je neemt duidelijk te veel hooi op je vork. Net in deze moeilijke tijden moet je er staan, in de eerste plaats voor je moeder, maar ook voor je familie en je partner. Kortom: take it easy, P.
    (Misschien heb ik, vanaf de zijlijn, makkelijk praten, toch heb ik drie jaar geleden net hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Alles kwam toen grotendeels op mijn schouders terecht.)

  17. Al eens nagedacht over CODA, dat is palliatieve zorg door vrijwilligers. Dan word je mama omringd met de beste zorgen in een enorm warme sfeer en zijn de opties dat jullie daar binnen-en buitenlopen veel groter en kunnen jullie veel tijd met haar doorbrengen zonder dat jullie moeten zorgen. Veel sterkte, neem de tijd nu hij er nog is….en uw werk, fuck it!

  18. Rob Alberts zegt:

    Sterkte, heel veel sterkte voor jullie allemaal.
    Het is een serieuze tijd voor jullie.

    Bemoedigende groet,

  19. De Fruitberg zegt:

    Ik snap perfect de gemoedstoestand waarin je je nu bevindt, ik heb hetzelfde meegemaakt eind vorig jaar . Sterkte

  20. Is je werk al niet te veel van moeten dat je thuis nog eens van alles zou moeten doen of laten? Al die initiatieven zijn best goed bedoeld maar of een mens daar nu echt aan moet mee doen? Het mag maar het moet heus niet.
    Die onderzoeken lijken onnodig maar de dag dat men ze niet meer doet, is eigenlijk nog alarmerender. En ze kunnen nog altijd iets vinden dat er voordien niet was. Een val – vooral op oudere leeftijd – leidt al vlug tot meerdere problemen.
    Zoals zovelen was ik ook (min of meer) in dezelfde situatie. Heel veel sterkte.
    Inderdaad: dat de lente maar rap begint.

  21. beaunino zegt:

    Lieve Thomas, wat een narigheid met/ voor je moeder. Ik begrijp zo goed waar je nu doorheen gaat. Al je twijfels, je angsten. De onzekerheid. Hoe lang nog? Hoe en wanneer zal het eindigen? Blijf je eigen hart volgen en blijf luisteren naar je innerlijke stem en vertrouw erop dat je het goede doet. Een hele dikke knuffel voor jou en R. (((XXX)))

  22. heleen zegt:

    Lieve Thomas, ik hoop op heel veel voorjaarsbloemen, zonneschijn en warmte voor zowel jou als je moeder in deze komende tijd! ♥♥♥

  23. Rimpelingen zegt:

    De zorg om een zieke moeder, het gezamenlijk beslissingen moeten nemen zullen nog meer dan genoeg energie van je vergen. Ik zou zeggen, ga maar niet te veel andere engagementen aan. Sterkte!

  24. Liese zegt:

    veel warmte voor jou Pannenkoekske!

  25. sandravda zegt:

    Ik voel erg met jullie mee… Alvast veel sterkte toegewenst!

  26. Mieke zegt:

    Heb dit eigenlijk al een aantal dagen geleden gelezen, maar vind niet de juiste woorden om te reageren, kan enkel dit zeggen: oet junder goe wi!

  27. Flavie zegt:

    Oh wat erg van je moeder!!
    Of we nu challenges volgen of niet… maakt dat iets uit??
    Geniet zoveel mogelijk van je tijd met je moeder… iets dat wel telt!

  28. Leef zoals jij wilt, en dat doe je gelukkig ook! Ik laat me ook niks opleggen!
    En hemeltjelief wat een schrik over je moedertje! Kan me heel goed verplaatsen in jullie zorgen. Helaas zelf ook meegemaakt. Heel veel sterkte daarmee voor allen die erbij betrokken zijn. En pas goed op jezelf en je lief hoor! Je hebt maar één leven Paul!

  29. Morgaine zegt:

    Och jeetje, ja die onderzoeken dan zo op het einde als… ik wens jou heel veel sterkte toe Thomas, vooral voor jouw mama. Doe rustig aan!

    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s