Moeders Koekjestrommel

k33

Een snoeper was hij, mijn nonkel G. .

Allercharmantst op gebied van omgang met meisjes en vrouwen. Als jongste van de vier zonen B. had hij de nodige lessen geleerd uit de omgang die zijn broers hadden gehad met hun lieven.

Soms vond ik het op het gênante af als hij op familiefeestjes weer eens een meisje op zijn schoot trok. Zeker niet mijn stijl, nooit geweest. Bij bezoekjes aan Zarren bleek zijn ‘gebruik’ nogal gewoon. Sommige dames konden hiermee (groen) lachen, bij anderen zag je gewoon aan hun gezicht dat ze hem liever een muilpeer hadden verkocht.

Hij had een eenvoudig beroep, maar in het weekend was hij altijd heel keurig gekleed. Kostuum en stropdas, de onmisbare zonnebril op de neus. Zomer en winter, donker of helder, die bril was onlosmakelijk met hem verbonden. Zo had hij het gezien in de films waar hij destijds zijn liefjes mee naartoe nam. Niet dat hij veel aandacht voor de inhoud van de voorstelling zal hebben gehad…

Uiteindelijk vond hij zijn geluk bij J., een knappe jongedame met wie hij een mooi gezin stichtte. Eén van zijn dochters, E., is een ‘nakomertje’ waarmee ik via Facebook al eens een plezant gesprek voer. Ze is razend knap, recht voor de raap en heeft een hart van goud.

Eén talent had nonkel G. niet, en dat blijkt een beetje uit de foto bovenaan. Fotograferen was niet zijn grootste dada. Zo leende hij op een dag het kubusvormige fototoestel van mijn vader om zijn lief voor de eeuwigheid vast te leggen. Kunstkenners zouden concluderen dat dit beeld ofwel geniaal is ofwel compleet onnozel. Akkoord dat de persoon in kwestie het belangrijkste object is binnen een plaatje, maar zoek dan toch tenminste een achtergrond die een beetje romantisch is. Een stuk tuin, een dorpsgezicht, wat natuur. Nu poseert tante J., zittend op de vensterbank voor een raam, met rond zich een massa bakstenen. Het beeld staat zelfs niet helemaal recht…

Nonkel G., toch…

(de man is vorig jaar gestorven – Sint Pieter heeft aan de hemelpoort aangedrongen om  de engelen met rust te laten, en er zeker geen op zijn schoot te trekken…)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

52 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Rob Alberts zegt:

    Dat verkeerde, slechte fotograferen heb ik ook.

    Een mooi lief zoek ik nog steeds.
    Maar daarom trek ik nog niet elk mooi meisje op mijn schoot …..

    Vriendelijke groet,

  2. djaktief zegt:

    Eerst dacht ik aan snoepen uit een koekjestrommel. Dat is geen zonde toch of toch geen erge. Maar dit soort mannen verdienen de naam snoeper eigenlijk niet. Dat is te lief voor ze. Vroeger zou ik die dingen hebben laten gebeuren maar tegenwoordig zou ik die muilpeer geven.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Geen meesterwerk: schuin, te ver van het model gaan staan waardoor ze er helemaal niet goed op staat, achtergrond is lelijk, … Een kiekje gemaakt in de rapte. Wel vreemd dat je niet meer van dit soort foto’s in je moeders koekjestrommel vind want dit was wel de gewoonte in de jaren ’50. Zittend op een vensterbank: ik heb wel meer van dit soort foto’s gezien. Modes en gewoontes veranderen met de tijd en toen had men nog niet de inzichten van nu noch een voorraad aan magazines en boeken met tips over fotografie, laat staan dat men dit kon opzoeken op het internet. Het zal pas veranderen met de Kodak instamatic begin de jaren ’60 al waren de meeste foto’s toen zeker ook geen meesterwerken.
    Wat me wel opvalt: ofwel stond het huis effectief scheef ofwel was het pad (oprit?) oplopend. Een van beide was zeker niet recht. Ik gok op het laatste: hoogteverschil waardoor de fotograaf waarschijnlijk zelf niet helemaal recht stond want het ging daar ‘bergop’.

    • Blijkbaar was de lens van de camera ook echt niet goed want als ik probeer het huis recht te zetten, blijkt toch altijd wel een reeks bakstenen schuin te staan. Ze slecht maakte men vroeger hun huizen nu ook weer niet. 🙂

    • Het zal gewoon aan de onervarenheid liggen van diegene die de foto heeft genomen. Lang voor het digitaal gebeuren was het niet simpel om een foto te nemen (uit zo’n kubusvormig bakje). Je moest al heel goed kijken in het zoekertje wat in beeld kwam.

      • Met een programma om foto’s te bewerken staat op die foto altijd wel iets scheef. Wat ik ook probeer er blijven een paar rijen bakstenen scheef op die foto. De lens was dus niet van bijster goeie kwaliteit. Tegenwoordig worden fouten in het objectief al direct gecorrigeerd door de software van de digitale camera maar met de toenmalige film kon dat uiteraard niet.

  4. nannonblog zegt:

    Erg vermakelijk dit ‘koektrommel-verhaal’, Thomas, moet vooral erg lachen om de laatste zin!

  5. Matroos Beek zegt:

    Dat op de schoot trekken, zou hij nu niet meer moeten proberen… Hij zou zijn zonnebril nodig gehad hebben om zijn blauwe ogen te verbergen…

  6. Eilish zegt:

    Ik heb een ‘op de schoot trekkende’ schoonvader die destijds in zijn winkelverleden vrouwen had die speciaal naar de winkel kwamen als mijn schoonmoeder er niet was om een BH te passen. Evengoed moest het merendeel van de vrouwen niet van zijn grijpende handjes hebben!

  7. bentenge zegt:

    Het is voor haar beter om te vensterbankzitten dan schootzitten ?

  8. Morgaine zegt:

    Moge hij rusten in vrede, met heel vele mooie Engelen om hem heen, ik ben bang, als hij dat bij leven al deed, dat hij ze daar ook probeert te vangen, hahaha 😉

    X

  9. tinyblogt zegt:

    “Zo had leende hij op een dag….” Ik ben nog aan het denken hoe ik die zin nu beter kan verstaan, maar ik vrees dat het gewoon een woordje te veel is. (zei de mierenneuker) -> Mieren zullen wel te min voor nonkel G. geweest zijn, denk ik. 🙂

  10. Samaja zegt:

    Qua setting is het misschien wat minder, maar inderdaad een knappe madam 🙂

  11. Mrs. Brubeck zegt:

    Het doet me denken aan mijn eigen nonkels…

  12. Wel erg leuk zo’n oude foto. Mijn foto’s zijn trouwens ook regelmatig scheef, haha.

  13. Marianne zegt:

    Heel herkenbaar, zelf ook zo’n nonkel gekend. Heeft me één keer op schoot getrokken, daarna uit zijn buurt gebleven. Dan zijn er vaders die hier ook ‘pap’ van lusten en hun dochter op schoot trekken met alle gevolgen vandien, ja deze ook gekend.

    Zulke foto’s waren in de ‘mode’ in die tijd, denk ik. Zelf ook veel van deze foto’s gezien van moeder.

    Hoe krijg je het verzonnen van de engelen en het vagevuur, super gewoon!

  14. Menck zegt:

    Toeme, al die engelen zullen nu scheef gefotografeerd worden. 😀
    Dat ‘kom eens op de schoot’-gedrag kan ik helaas niet appreciëren.

  15. chrissebie zegt:

    Haha, leuk logje, word ik blij van! En wat de foto betreft, blijkbaar was dat dan helemaal in om voor een gevel te poseren, ik heb namelijk zelf nog massa’s gevelfoto’s in de familiedoos. Misschien waren ze gewoon heel erg preus op hun huis.

  16. Rebbeltje zegt:

    Vele oude foto’s werden genomen voor de raam van het huis…en dit is een andere Nonkel dan ik normaal lees 😉
    Fijn weekend

  17. Kathleen zegt:

    Het portret dat jij hierbij van hem gemaakt hebt, is wel erg geslaagd 🙂

  18. De Fruitberg zegt:

    Wel, ik zou het nichtje dat hem een muilpeer geeft eentje op doen,-)

  19. beaunino zegt:

    Ze wilde natuurlijk gewoon haar fris gewassen gordijntjes op de kiek;)
    Knappe vrouw inderdaad. ‘Mooie wijn behoeft geen krans’ zal hij gedacht kunnen hebben.

  20. Flavie zegt:

    Werden er vroeger niet vaak foto’s genomen voor de gevel?
    Knappe madam!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s