Moeders Koekjestrommel

k5

De ‘koer’ van mijn petje (grootvader) in Zarren. Ik heb goed moeten zoeken om uit te vissen wie op deze foto staat.

Twee nonkels van me, een tante en een hondje. Het bijgebouwtje op de achtergrond staat er zeer bouwvallig bij, en bleef zo tot de dag dat ik zelf een kleine koter was en we op bezoek kwamen bij onze grootouders.

Het huisje zelf kun je niet zien. Het was klein en niets zou hebben doen vermoeden dat daar een gezin van twee ouders heeft gewoond met hun zes kinderen. Een keuken zoals wij die kennen was er niet. Iemand die de voordeur zou gebruikt hebben, viel letterlijk met de deur in huis.

Die deur kwam rechtstreeks in het woonkamertje uit, maar was al jaren vergrendeld. Niemand gebruikte die, het bezoek kwam langs de achterdeur.

Eén keer heb ik geweten dat de voordeur werd geopend.

Mijn metje was gestorven in het ziekenhuis van Roeselare na een kortstondige ziekte. Mijn grootvader was zeer moeilijk te been, en had zelfs het ziekenhuis niet bezocht om haar een laatste groet te brengen. Op de dag van de begrafenis vormde zich een rouwstoet vanaf het huis van de begrafenisondernemer naar de kerk. De plaatselijke fotograaf van Zarren stond langs de kant om hier en daar een (zwart wit) fotootje te schieten van het gebeuren.

Aan het ouderlijke huis werd gestopt. Mijn nonkel O. ging naar binnen en plots opende de voordeur. De kist werd uit de auto gehaald en op een verhoog gezet. Petje groette de kist met het stoffelijk overschot van zijn vrouw en er werd door de pastoor een onzevader gebeden. Dit was één van de meest ontroerende momenten uit mijn leven. Die stoere nonkels van me stonden te huilen, ook petje hield het niet droog. Mijn vader (de oudste nakomeling) was naast hem komen staan, hij steunde zijn vader en leidde hem terug naar binnen, in zijn zetel.

Dit is de laatste keer dat de voordeur werd geopend. Tenzij, maar dat heb ik niet geweten, om een paar jaar later mijn grootvader met de ambulance naar het ziekenhuis te brengen, waar ook hij na een paar dagen overleed.

Wat zijn wij verdomd verwend tegenwoordig. Die twee oudjes hebben nooit iets van luxe gekend, maakten actief twee wereldoorlogen mee, zijn nooit eens weg geweest (verlieten Zarren enkel om te sterven in het ziekenhuis van Roeselare), leefden heel hun leven in een krotje maar brachten zes fantastische kinderen voort.

(enkel het meisje op de foto leeft nog, ze is de laatst overlevende van het gezin B. uit Zarren)

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

29 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Wat een ontroerend verhaal… kan zo in een boek. Mooi om te lezen maar hard om te leven.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Matroos Beek zegt:

    Die mensen kenden inderdaad zeer harde tijden… niet te vergelijken met ons luxeleven…. en dat schieten van foto’s van een rouwstoet… Rare gewoonte was dat. Nu zou dat onaanvaardbaar zijn i.v.m. de privacy. We hebben hier ook nog zo’n foto liggen van 1966 – de rouwstoet achter de lijkwagen van mijn peetje.

  3. beaunino zegt:

    Prachtig verhaal weer Thomas. Ja, ze wisten gewoon niet beter toen. De huizen hier hadden geloof ik ook speciale deuren waar de overledenen door gingen. Als ik over Krommeniedijk fiets denk ik vaak aan mijn over-over-over en nog eens overgrootmoeders die daar eens leefden van de weverij.

  4. chrissebie zegt:

    Oh, wat een triestig verhaaltje. Als je inderdaad die tijd vergelijkt met de tijd van nu, is er idd een hemelsbreed verschil. Maar ik ben verdorie toch blij dat ik nu leef en niet tijdens de oorlog.

  5. Samaja zegt:

    Wat aangrijpend om te lezen. En inderdaad, het kan geen kwaad om stil te staan bij de grote luxe die we eigenlijk kennen vandaag de dag.

  6. Hillechien zegt:

    Een pracht verhaal weer P. Ontroerend en ja ben het helemaal met je eens wij leven in te veel luxe.

  7. nannonblog zegt:

    Pffff prachtig verhaal was echt ontroerd. Ik zou het zeker niet droog hebben gehouden als ik erbij zou zijn geweest op het moment dat uw petje de kist begroette, nu kon ik het beeld ook maar net weg klikken en de tranen wegslikken.

  8. Flavie zegt:

    De beschrijving van het huisje doet mij denken aan sommige huisjes in Bokrijk.
    Zeg wel… we zijn verwend… een deftig dak boven ons hoofd, stromend water à volonté, verwarming als we het koud hebben… en nog zovele andere zaken.

  9. Marianne zegt:

    Wederom een pakkend en ontroerend blogje.Dat moet een diepe impact hebben gehad om als kind de mannen waar je tegen op keek zo emotioneel te zien bij het afscheid nemen. In gedachten kan ik zo met je meekijken in het huisje met die bijzondere deur. Alle luxe die wij mogen ervaren maken, waarderen de meeste van ons niet eens. Denk dat je grootouders gelukkiger waren dan menigeen van ons.

  10. Menck zegt:

    Mooi stukje.
    Geluk was nog klein in die dagen; we zouden er met zijn allen meer lessen moeten uit trekken.
    Mijn moeder groeide ook op in zo’n klein woninkje. “Je kon erover pissen”, zei mijn vader altijd. Het huisje is al vele jaren wijlen. Er kwam een betonnen doos met drie verdiepingen in de plaats. Vooruitgang heet zoiets, geloof ik.

  11. Ik word wel een beetje stil van dit verhaal.Ontroerend.

  12. Mrs. Brubeck zegt:

    Mooi weergegeven Mr P!
    Ik heb wel 1 randbemerking als u mij dat toestaat; ik denk dat onze grootouders niet beter wisten, hard werken, op zondag naar de kerk en niet te ver of rond de kerk op vakantie. Ze wisten immers niet dat er zoveel dingen gingen bijkomen die bij zouden dragen tot een leven met meer luxe. Ik hoop en denk aan mijn eigen grootmoeder met 11 kinderen dat ze gelukkig waren met wat er toen was.

  13. perdebytjie zegt:

    Pragtig geskryf…daardie deur wat net soms oopgemaak is!Roerende verhaal,Paul.

  14. Morgaine zegt:

    Dat is wederom een heel mooi verhaal en mooie verhalen zijn altijd goed. Fijn dat je nog zoveel weet te achterhalen 😀

    X

  15. De Fruitberg zegt:

    We beseffen inderdaad niet hoe de wereld veranderd is. Op enkele tientallen jaren is er echt enorm veel veranderd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s