Moeders Koekjestrommel

Waar is de tijd, toen ik ongeveer acht was en we elke zaterdagavond met mijn ouders en het hele gezin naar de broederkerk gingen in de Boeveriestraat in Brugge. Ongelooflijk dat die grote kerk toen bomvol zat. Wie iets te laat was moest de hele dienst rechtstaand doorbrengen achterin het gebouw.

Een pater hield voor de mis begon de wacht aan de achterkant. Hij begroette de mensen met een eerbiedige hoofdknik. We zaten de eerste jaren niet op een stoel, maar op een harde lange bank. Voor ons een lage bank om te knielen, als bepaalde gebeden dit ‘vereisten’. Ter kerke gaan was in feite een soort gymnastiek. Enkel oude mensen die moeilijk te been waren kregen toestemming om te blijven zitten.

De kerkdienst was grotendeels in het Latijn. Ik begreep niks van wat gezegd of gezongen werd. Mijn ouders zongen moedig mee, mijn moeder zelfs zo luidkeels dat haar stem boven alles uit kwam. Vond ik niet gênant, was zelfs grappig.

Ongeveer halfweg de dienst werden twee paters uit het niets de arena in gestuurd met houten bakjes waar we ‘een kluit’ moesten in gooien, die we in de auto kregen van onze moeder. Toen had je nog van die Belgische muntstukken uit licht metaal waar middenin een gat zat. We kregen toen geen zakgeld, en vonden het eigenlijk jammer om die paar centen die we kregen aan die paters te moeten geven.

Wat doen vier broers dan, die allemaal met hetzelfde probleem zaten? Natuurlijk. We vonden vlug de truc om, telkens dat houten bakje passeerde, alleen maar met de losse hand wat te rommelen in de munten die al in het bakje zaten. Hadden we toch een heel klein beetje zakgeld om tijdens de week een zuurtje te halen in de krantenwinkel…

De kleine Thomas Pannenkoek gaf tijdens zo’n dienst zijn ogen graag de kost. Wat was het vreemd die paters te zien rondlopen in hun bruine pij op blote voeten in hun sandalen. Hoe contrasterend was het met de grote schilderijen aan de muur waar figuren amper gekleed waren, licht gedrapeerd op plaatsen die niet vaak het zonlicht zien. Heiligenbeelden keken met een blik alsof ze al weken geconstipeerd zaten.

Ik was een dromer. En laat dit vandaag nog steeds het geval zijn…

Eindelijk kwam het moment waar we met z’n allen naar voor mochten om een hostie te halen. De eerste jaren dat ik kerk liep moesten we nog de tong uitsteken, waarbij een pater het kleinood erop legde. Vandaag zou ik dit een zeer vies verhaal vinden, bwah. Toen vond ik zo’n hostie gewoon een heel lekker snoepje, dat ik met mijn tong bovenaan mijn mond kleefde om zo maximaal van het kleinood te kunnen genieten. Mijn jongste broer stak de hostie dan op zak om thuis op te eten :).

Wat heeft dit allemaal te maken met de foto van hierboven? Niks, eigenlijk. Of toch niet rechtstreeks. De foto die op de foto prijkt is waarschijnlijk een pastoor of een missionaris die mijn ouders ooit leerden kennen, en wie ze af en toe sponsorden. Want door de band waren ze zeer zuinig, maar als het aankwam om de Kerk te steunen stond hun portemonnee wel open.

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

54 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Een foto is genoeg om een herinneringenstroom op gang te brengen. Ik denk dat wij wat in leeftijd schelen want al onze katholieke missen waren in de moerstaal maar de gymnastiek was hetzelfde.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. Latijnse missen hebben ik wel gekend bij de ‘Paters van Zevenkerke’. Er was een periode dat ma ons mee nam om daar naar de mis te gaan. Gelukkig ging dat rap over want het waren lange uren: zo’n mis in het Latijn duurde voor mij een eeuwigheid. Naar de mis gaan, heeft trouwens maar kort geduurd ten huize Flater. Al was mijn pa ‘van ’t Spiegelreitje’, hij had duidelijk geen traditie gekend om naar de kerk te gaan. Hij deed dat nooit. Ma deed dat ik periodes tot ze zich liet bekeren tot een sekte (getuigen van jehovah). De enige missen die ik eigenlijk kende waren de wekelijkse missen in het collega en dat duurde gelukkig maar 4 jaar. Toen zond ma ons naar het rijksonderwijs. Die kerk in de Boeveriestraat ken ik eigenlijk niet.

  3. nannonblog zegt:

    Laat het volk onwetend zijn we doen de missen in Latijn! But hand me the money, money, makes the churcht go round! Wel prachtige gebouwen aan overgehouden.

  4. Eilish zegt:

    Ik heb jaren mijn schoonste rokjes/kleedjes (’t was immers zondag) versleten in de 11-uren mis in Maldegem. Ons vader met de jongste kinderen (moeder ging al ’s morgens om 7u). Na de mis de toer langs de familie (5min binnen en buiten). Grootouders van beide kanten en twee verschillende tantes en nonkels die allemaal op een boogscheut van elkaar woonden.
    Herinneringen…

  5. Matroos Beek zegt:

    Ik kan het me allemaal zo levendig voorstellen. De Latijnse missen heb ik niet meer meegemaakt.

  6. Morgaine zegt:

    Bijzonder dat er dan zo’n foto tussen zit lijkt mij. Een mooi verhaal, en gelukkig ben ik als heiden opgegroeid? 😉

    Ondertussen wel diensten van allerlei mee gemaakt in verschillende kerken, maar meestal huwelijk of afscheid zullen we maar zeggen, toch anders dan een zondagse mis denk ik weer.

    X

  7. Rebbeltje zegt:

    Die latijnse missen waren er hier zelden maar weet wel dat mijn pa ervan genoot
    Als je de deksel van de trommel open maakt komen er mooie verhalen.
    Groetjes

  8. Samaja zegt:

    Dat van die spaarzaamheid herken ik wel van bij mijn grootouders. Maar in de kerk kon er wel wat vanaf. Ik weet nog dat ze me een briefje van 100 frank gaf om in het mandje te doen en ik grote ogen trok. Ik vond dat nu echt weggesmeten geld ;-).

  9. tinyblogt zegt:

    Mijn opa was de organist van dienst op Sint-Jozef, de laatste twintig jaar van zijn leven. Af en toe was er nog een mis in het Latijn en toen hij stierf, MOEST dat ook zo zijn. Ik vond het prachtig.

  10. Een heel herkenbaar verhaal! Alleen was het heel oneerlijk, want mijn vader ging sowieso nooit mee. Tot ik trouwde ben ik trouw elke zondag naar de kerk gegaan, gewoon voor de lieve vrede, daarna niet meer. Nu ga ik af en toe met Jan mee en in Zuid-Afrika gelooft 80% en wordt er zelfs geprobeerd je te bekeren. Vond het geloof uitdragen daar heel erg bijzonder.
    Mooi logje Paul! Vooral van die ‘kluit’. Wij kregen ook geld mee, maar gooiden nog niet de helft in het zakje.. Je kon daar echt niet in rommelen 😉

  11. Marianne zegt:

    Wat een pracht logje, met veel interesse gelezen, zeker over de kleine Thomas.
    Kerken trekken me aan, al het moois dat ze te bieden hebben dat een stukje diep innerlijk weten naar boven haalt. Het ‘ouwel’ wat je op je tong kreeg, vind ik wel vies. Ach een Eurootje voor de kerk bezichtiging kan er wel af, zo kan meneer in ieder geval geen wijn kopen voor zijn voorraadkelder.

    Als enigst kind van de 5, niet gedoopt. Was een buitenechtelijk kind, mocht daarom ook nooit mee naar de kerk. Later zelf wel naar de kerk gegaan en wanneer er behoefte mocht zijn? in onze stad kerken genoeg.

    • Jullie noemen een hostie een ‘ouwel’?
      Ik herinner me dat ik me een keertje bijna ziek heb gegeten aan die dingen. Toen ik zestien was is mijn school afgebrand, en moesten we met zijn allen fondsen helpen werven om die terug op te bouwen. Eén van die zaken was een ‘papierslag’, waar we door weer en wind in de winter papier en karton moesten ophalen bij de mensen thuis. Zo klopten we ook aan in een nonnenklooster, en kregen mijn klasgenoot en ik een paar volle zakken mee met restafval die die hosties. Die ronde stukjes werden uit het papier geboord, en er schoot toch wat lekkere restjes over. We hebben die zakken in een kwartiertje opgepeuzeld, en hadden geen honger meer.

      Een flauwe ‘wet’ dat niet gedoopte kinderen niet naar de mis mochten of geen hostie kregen.

      • Marianne zegt:

        Dat klopt, wij in NL noemen het ‘ouwel’, wat een naam hè haha.

        Altijd al gevoeld dat je zo’n ondeugend ventje was en wat lees ik? hosties opsnoepen tot je er ziek van was, en dan nog uit het nonnenklooster. Zal extra lekker gesmaakt hebben.

        Heel mooi dat je mee geholpen heb om de afgebrande school weer op te bouwen door papier en karton op te halen, al zul je zelf in die tijd niet gedacht hebben.

        De ‘wetten’ waren toen al krom en nu nog steeds. En nee naar de mis mocht ik niet, wel op een kerk zangkoor wat ik niet wilde.

  12. Menck zegt:

    Misdiensten in het Latijn heb ik nooit meegemaakt, wel naar de zondagsmis gaan met de ouders. (En ook al gaf ik daar op vrij jonge leeftijd reeds de brui aan, mijn geloof heb ik nooit afgezworen.)

  13. Mieke zegt:

    Ik heb 4 tante nonnekes gehad (tantes van mijn ma) en 2 priesters in de familie. Veel gezien wat dat betreft. Resultaat: een totale aversie tov kerk en consoorten. Was enkel geld wat telde. Is te zeggen, geld verkrijgen van de goedgelovige burger. Kan een blog beginnen over het leven met nonnen in de familie 😉.

  14. De Fruitberg zegt:

    De herinneringen, hier ook wekelijkse eucharistieviering, maar wel nooit in ’t Gregoriaans. En wegdromen tot dat die mis gedaan was 😉

  15. perdebytjie zegt:

    Gelukkig nooit nodig gehad om ’n mis by te woon nie.Ons kerkdienste is uiters een uur,maar gelukkig hoef ek nie meer daaroor te bekommer nie…lankal geloof gelos.Lekker inskrywing,Paul.Ek is volgende Sondag en Maandag in Brugge.Sal uitkyk vir ’n mnr. Thomas Pannenkoek!Tans in Aalen,Duitsland,by my seun.

  16. chrissebie zegt:

    Bij ons liep er nog een “piek” rond, geen idee hoe zo’n man heette, ene met middeleeuwse kleren aan die controleerde of iedereen braaf was in de kerk. Hij had precies een grote hakbijl bij zich. Ik was er bang van.<later werd die afgevoerd en toen gingen wij met ons stoel en schaalgeld snoep kopen en aten die dan op in de kerk, we stonden eerst recht tot ze rond gekomen waren achter het stoelgeld.

  17. beaunino zegt:

    Latijns of ABN. Het maakt me niets uit: Ik snap nog steeds niet veel van die bijbelverhalen. Wie gelooft dat nou?
    Naastenliefde? Ja! Wijn delen: ja! Mensen helpen die dat nodig hebben? Ja!
    Maar geloven in verhalen die onmogelijk echt gebeurd kunnen zijn? Neen!!!

  18. Flavie zegt:

    Belgische munten met een gat in?? Nooit gezien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s