Moeders Koekjestrommel

Mocht het mensje weten dat ze ooit op het Internet zou verschijnen, ze had zeker haar zondags kleedje aangetrokken voor de foto.

L., ofte de oma aan de Pannenkoek-kant van mijn familie. Een zalige vrouw, een unicum dat deze foto kon genomen worden terwijl ze buiten op een stoel zat.

Stilzitten was sowieso haar ding niet. Werken, werken, werken in het huishouden. Elk knopje blonk, elke schoen werd (veel te veel) gepoetst, de zes kinderen waren netjes gekleed met de middelen die ze hadden. Van de duiven trok ze zich niks aan, dat was de verantwoordelijkheid van ‘petje’, de man met de snor, de eeuwige klak en de grijze stofjas.

Een tuin zoals wij die kennen was er niet. De woning stond op zo’n veertig meter van de straat verwijderd, het land dat ervoor lag was volledig ingenomen door eigen kweek van groente en hier en daar een fruitboompje. Achter de woning een klein koertje met ‘koten’. Konijnen en kippen voelden zich er thuis, toch tot op de dag dat ze in de pot verdwenen.

De dame was diep gelovig, en daarmee bedoel ik echt enorm gebonden aan al wat zich rond de Kerk afspeelde. Ze kende haar bijbel van voor naar achter en omgekeerd. De weinige keren dat we op bezoek gingen (Zarren was héél ver, zo’n dertig kilometer, stel je voor…) kregen we bij het aankomen een hartelijke hand, en bij het vertrekken een kruisje op ons voorhoofd. ‘Tsjeensenbewoareje’ klonk het dan, of de West-Vlaamse vorm van ‘God Zegene en Beware je’. Tsjeensenbewoareje, net zoals ook mijn vader ons elke avond zei voordat we gingen slapen.

Het gaf een gevoel van veiligheid om op die manier afscheid te kunnen nemen of te kunnen gaan slapen.

Een braver en vromer mens als ‘metje L.’ heb ik verder in mijn leven nooit meer ontmoet. De dame is ondertussen al ongeveer vijfenveertig jaar zaliger. Haar stoffelijke resten zullen niet meer rusten op het gemeentelijk kerkhof van Zarren. Ik ben trots dat ik wat van haar genen heb geërfd, en ze op die manier een stukje in mij verder leeft.

“Tsjeensenbewoare je, metje!”

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

42 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. tinyblogt zegt:

    Eigenlijk ook een hele mooie foto. Die ‘metjes’ van vroeger waren precies allemaal nogal werkpaarden, ik had er ook twee zulke…

  2. djaktief zegt:

    Mooie hulde ook na 45 jaar.

  3. Hillechien zegt:

    Prachtfoto, leuk dat het allemaal nog bestaat

  4. Matroos Beek zegt:

    Aandoenlijk schoon eerbetoon aan je metje.

  5. chrissebie zegt:

    Leuk als je aan je voorouders zulke goeie herinneringen hebt en lief om ze neer te pennen! Fijn weekend Pannenkoekje.

  6. Rob Alberts zegt:

    De vrouwenkant van jouw familie blijft prachtig.
    Toch jammer dat jij geen foto’s van jezelf durft te plaatsen.

    Het is vooral een zoete koekjestrommel waar jij uit put.

    Vrolijke groet,

  7. Eilish zegt:

    Ben je zeker dat de zwarte jurk niet de zondagse jurk was? Veelal was dat toch zo, zwart voor huwelijken, feesten, begrafenissen en zondagen. Het feit dat ze ook nylons en inderdaad schoon geblonken schoenen draagt, doet me dat denken.

  8. nannonblog zegt:

    Mooi menske en met een lach op de foto, dat zie je niet heel vaak op oude foto’s. Sommige rituelen van het rooms katholieke zijn ook mee en geven geborgenheid inderdaad.

  9. Morgaine zegt:

    Whahaha ja die 30 km verderop, dat was echt veel, zelfs ik heb dat nog mee gemaakt, dat het dorp waar mijn nicht nu woont, vroeger heeeeel ver weg was altijd, het was de camping namelijk, of in 1x doorrijden naar Zuid Limburg was ook errug ver! Daar had je zeker 2 pauzes voor nodig met de auto al…. om het nu in 1x te rijden.

    Mooi eerbetoon, mooi dat jij het nog weet.

    X

  10. Rebbeltje zegt:

    Ha begon ook even te twijfelen of je een vrouwelijke versie van jezelf was…
    Maar je verhaaltje is geweldig.
    Zo vroom waren ze hier niet….groetjes

  11. Flavie zegt:

    Mooi om te lezen.

  12. Een prachtige foto en al zit jouw ‘metje’ op een stoel, haar handen staan nog steeds niet stil.. zo ging dat vroeger. Ik ben er ook niet goed in, stilzitten en dan niks doen.. Mooi logje!

  13. Marianne zegt:

    Een foto waar warmte en liefde vanaf straalt van een fantastisch mensje. In heel je schrijven straalt de trots en je liefde voor je metje er van af. Een heel mooi logje waar ik diep respect voor heb.

    Zelf heb ik ook zo een metje mogen mee maken. Wat zijn we toch gezegend dat we ze gekend mogen hebben.

    • De nieuwe generatie kan langer genieten van de grootouders, nu de mensen toch wat langer leven. Vroeger was het een unicum als iemand ‘overgrootouder’ werd, vandaag is dit een normaal gegeven.

      • Marianne zegt:

        Helemaal waar, mensen leven nu langer omdat ze minder hard moeten werken, terwijl we in deze tijd toch meer stress ervaren. Klopt het was zeldzaam wanneer je een ‘overgrootouder’ had. Zelf ook niet gekend, alleen mijn lieve Omaatje die ook alweer 23 jaar aan de andere kant is.

  14. zinderen zegt:

    Een bewijs dat mensen vroeger konden lachen en gelukkig zijn, ook al hadden ze geen tv, tablet, computer, chiazaad en ugg-boots….. 😉

  15. De Fruitberg zegt:

    Mooie foto, zoals anderen ook aangeven. Maar volgens mij hebben alle grootouders van onze generatie dat gemeen, werken werken werken en tuin dient om groenten te kweken, die mensen hebben een oorlog meegemaakt

  16. perdebytjie zegt:

    So ’n mooi getuienis van jou ouma…sy sou dit erg waardeer!

  17. Mijn grootmoeder leeft nog, ze wordt 91 en hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik enorm veel karaktertrekken van haar heb……..ik weet dat ik ze niet eeuwig bij me ga hebben, maar het gaat het harde noot worden!

  18. Virginie zegt:

    Echt mooi om te lezen!

  19. Samaja zegt:

    Zo schoon. En dat kruisje kreeg ik ook elke avond van mijn ouders 🙂

  20. Menck zegt:

    Heerlijk, die oude foto. En breien is heden weer helemaal hip. Ze was duidelijk een trendsetter!

  21. Joke zegt:

    Mooi relaas. Het taalgebruik is me vreemd, maar eigenlijk ook weer niet. De werkersmentaliteit was eigen aan die generatie, denk ik.

  22. sandravda zegt:

    Mijn moeder is ondertussen 88 en als ze over haar ouders verteld en over toen ze kind was… Ik herken dat verhaal helemaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s