Moeders Koekjestrommel

Ooit moest het moment komen dat uit moeders koekjestrommel een beeltenis werd gevist van Thomas Jefferson Pancake, bezieler van deze weblog.

Ik kan me het moment dat deze foto genomen werd nog levendig voorstellen.

Zes was ik toen. Eerste leerjaar, Sint Lodewijkscollege van Brugge. Mijn ouders hardwerkende zelfstandigen. Mijn twee oudere broers en ikzelf gingen elke morgen vanuit de bushalte in de Spoorwegstraat (waar we toen woonden) richting Steenstraat in Brugge naar het historische college in de binnenstad. Boterhammen in de boekentas, want het ontbijt moest in de refter van de school worden genomen. De boterhammen voor ’s middags bleven meer dan vier uur in de boekentas zitten.

Het moment van de klasfoto was niet echt ‘ontspannend’ te noemen. De stress was te snijden. Daags voordien kregen we een preek in de klas dat we moesten onze manieren houden en vooral ook netjes moesten gekleed zijn. Van mijn ouders kreeg ik tien keer te horen dat ik er mooi moest opstaan. Lachen naar het vogeltje dus, met andere woorden.

Als een gedrild peloton moesten we op een rij staan wachten tot het onze beurt was. Alfabetisch, zoals het toen hoorde. Mijn echte familienaam begint met een B., het was bijna direct aan mij.

De fotograaf zag mij staan, met die eeuwige ‘weerborstel’ vooraan in mijn haar. Hij spuwde op zijn hand (de viezerik), en draaide de elastische drek door mijn kapsel. Ik kon het wel uitschreeuwen. ‘Bananne’, de ‘perfect’ van de school, regisseerde een beetje de foto-opnames. Die man, een pastoor, was zowat de zedenmeester van de school. Hij had zijn bijnaam ‘banaan’ gekregen omdat hij krom liep. Zijn blik stond dag en nacht op onweer, alsof hij constant geconstipeerd was.

De angst voor het mislukken van de foto, het spuug in mijn haar, de strenge blik van Bananne naast me, de stress van de rij wachtenden na mij, niets motiveerde me om te poseren als een goedlachse jongen die positief in het leven stond.

Het resultaat is bovenstaande foto, een beeld waar de ouders Pannenkoek niet mee in de wolken waren – ik stond er niet vrolijk genoeg op. Verloren geld, dus.

Wie goed kijkt naar het kapsel ziet het spuug echt hangen :(.

Kon ik dit ventje vandaag maar eens trakteren op een glas warme chocomelk, en hem nadien een mooi boek meegeven om thuis in te bladeren. Of kon ik hem een zusje toveren, dat soms begripvol met hem kon spelen. Of kon ik gewoon, al was het maar voor enkele minuten, dat gastje aan de rand van een vijvertje zetten met naast hem het toenmalige kleutertje dat ooit de zijne zou worden. Hadden ze toen verdronken in elkaars ogen, dan wist Pannenkoek junior dat het waard nog enkele jaartjes af te wachten, dat het mooiste nog moest komen.

The best was yet to come…

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

42 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Rob Alberts zegt:

    Dat verhaal van die smerige Spuuglok heb je thuis vast nooit durven te vertellen ….

    Vriendelijke groet,

  2. Matroos Beek zegt:

    Wat kijk je bezorgd,… je was nochtans een schoon manneken… Duidelijk ook een zeer gevoelig.

  3. djaktief zegt:

    Wat een ervaring… Het lijkt alsof je nog tegen iemand aan staat of is het schaduw?

  4. zinderen zegt:

    Ooh, wat een schattig manneke! Ik zou je zo mee naar huis nemen! πŸ™‚
    Ja, die schoolfoto’s, altijd een traditie waarbij de druk van thuis uit verhoogd werd!

  5. tinyblogt zegt:

    Toch een heel knap ventje, ondanks het spuugkapsel. En over die Bananne heb ik nog horen vertellen!

  6. chrissebie zegt:

    O zo schattig! Wat een mooie oogskes! En als ik het goed voor heb , heet je dus irl Paul Bannenkoek πŸ˜‰ πŸ˜‰ πŸ˜‰

  7. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik vind dat je een beetje verdrietig kijkt, ernstig…

  8. Marianne zegt:

    Als moeder zijnde zou deze foto een gouden randje krijgen. Een kind dat niet wilt lachen naar het vogeltje, maar zichzelf spiegelt zoals hij zich voelde, Prachtig! Het zou me geen Eurocent teveel zijn.

    Over het ‘spuug’ kijk ik heen, alleen het gezichtje is al een waar genoegen. Denk dat het ‘spuug’ de voorloper van het huidige Gel is geworden πŸ˜€

    Een prachtig logje over een gevoelig kind.

  9. Ondanks alles een mooie foto.
    Ik herinner me die verplichte fotosessies op school ook. Het Sint-Leocollege was daarin even erg. Zelfs één keer in de kleuterklas … in Koolkerke. Ze hadden daarvoor een pony gehuurd. Daags voordien hoorde ik mijn pa danig klagen dat die foto’s zo duur waren dat ik het klaar speelde dat ze me over het hoofd zagen en er geen foto van mij was. Had ik mijn ouders geld bespaard dan waren ze weer niet content. Die fotosessies waren trouwens erger dan examens. Ik walgde ervan.

  10. Samaja zegt:

    Je kijkt inderdaad niet bepaald vrolijk. Gelukkig kwam alles goed, ik hoop dat je nu, ondanks grote en kleine zorgen, toch meer lachend door het leven gaat πŸ™‚

  11. Rebbeltje zegt:

    Ha ik ging bij het lezen van die drek gelijk nog eens naar je foto kijken…
    Het blijft toch een mooi plaatje πŸ˜‰
    Net de schoolfoto’s van 8 jarig kleinkind gezien en die zijn heel ongedwongen en mooi πŸ™‚
    Groetjes

  12. Rimpelingen zegt:

    Een schoon manneke dat al het leed van de wereld lijkt te torsen…

  13. Mieke zegt:

    Ach, lief ventje, wat kijk je een beetje verdrietig. We schelen slechts enkele jaren, en toch heb ik precies een totaal andere kindertijd dan jij gehad. School was fun, thuis was fun. Kan me alleen foto’s in kleur herinneren. Behalve die die mijn pa maakte en zelf ontwikkelde. Was zijn hobby, ik was zijn fotomodel, met de nadruk op was. Fijne vakantie straks! (Al eens gewenst, maar had nog een beetje inkt over πŸ˜‰)

    Read you later!

    • Misschien was er toch enig verschil, in ie zin dat mijn ouders hun jeugd doorgebracht hadden ‘in den oorlog’, en niet veel geluk hadden gekend. Ze leefden precies in de overtuiging dat hun kinderen moesten ‘gehard’ worden tegen een oorlog die misschien nog zou komen…
      Dank voor de vakantiewensen :).

  14. joke_dev zegt:

    Geluisterd heb je toch niet, lachen zeiden de ouders πŸ˜€

  15. perdebytjie zegt:

    Jy lyk so bekommerd,maar tog ’n mooi seuntjie!

  16. De Fruitberg zegt:

    Ik vind dat nochtans een mooie foto. En jouw neus is iig niet al te groot op de foto

  17. Ach.. je ziet er inderdaad niet erg blij uit!
    Gelukkig is die tijd voorbij.. hoewel.. gaat wel snel hè!

  18. beaunino zegt:

    Och wat raken de laatste regels mij. Zo eenzaam. En zoveel zorgen. Zo’n behoefte aan een klein beetje liefde en warmte. Ik heb dat ook, dat ik feilloos de gevoelens en gedachten uit die tijd /een bepaald moment kan oproepen. Schijnt niet iedereen te kunnen weet ik inmiddels. Denkers denk ik. Beelddenkers.

  19. Flavie zegt:

    Een triestige blik… maar zo een schoon gezichtje!

  20. Pingback: Moeders Koekjestrommel | Thomas Pannenkoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s