Over bloed, stress, pensioen, en oude bomen verplanten

Bewerk

Bovenstaande titel voorspelt soep met balletjes. Ik verklaar me nader in omgekeerde volgorde…

Mijn moeder blijft moedig strijden, maar kan het thuis niet meer aan. Alleen beseft ze dit laatste nog niet, en blijft ze hangen in de ontkenningsfase. Tot twee maand geleden zou het nog zijn gelukt met regelmatige hulp van verplegend personeel of huishoudhulp, vandaag is ook dit niet meer te vertrouwen. Ze verbleef tot dinsdag in een zorghotel aan onze kust, maar ook daar moest ze verhuizen. Gezien ze nergens was ingeschreven voor instap in een bejaardentehuis moeten nu gaatjes worden gezocht en ingevuld. De laatste avond voor haar verhuis is ze (nog eens) hard gevallen, waardoor ze nu, de eerste dagen van haar nieuwe kortverblijf, gehavend in bed moet doorbrengen. Sakkerend over hoe graag ze liever naar huis was geweest. Heel begrijpelijk, want oude bomen verplant je niet zomaar…

Mijn werkweek was weer eens overstressed, de werkdruk bovenmenselijk. De laatste dagen passeerden mijn lodderig oog enkele logjes van mensen die een nieuwe werkuitdaging zochten. Toeval? Misschien. Feit is dat, mocht ik dertig of twintig jaar jonger zijn, ook voor mij de zoektocht naar een nieuwe uitdaging niet lang zou uitblijven. Of misschien zou de jongere ik er wat beter tegen kunnen. Verleden week ging mijn twee en half jaar oudere broer met pensioen, mijn oudste broer was dit al. Eergisteren hoorde ik dat een collega die een jaar jonger is dan ikzelf ons bedrijf nu al mag verlaten. Dat knaagt toch een beetje. Erg eigenlijk dat bij iemand als ik (van bijna 59) het vuur uitgedoofd raakt, zeker in de wetenschap dat jongeren van vandaag (minstens) tot hun 67 zullen moeten werken.

Blogschrijver had vorige week zondag nog eens prijs. Het was tijd voor de zoveelste strandwandeling. De zon scheen op een manier op het water, waardoor het zicht feeëriek werd. De vloed kwam opzetten, en de paalhoofden verdwenen in relatief korte tijd in het water.

Deze dromer wandelde ineens op een hoger gelegen stukje strand, en was omsingeld door water. ‘Geen probleem’, dacht hij. ‘Ik stap er gewoon over’. En zo geschiedde. Tot hij plots met een voet in het zand zakte en het evenwicht verloor. Onzacht kwam hij in aanraking met een strandpaaltje dat ondertussen helemaal in het water was verdwenen. Serieuze schaafwonden over het ganse been. Bloed kwam naar buiten gutsen.

Wat nu gevogeld? Wandeling stopzetten, of toch maar genieten van het mooie zicht en nog een paar kilometertjes op de tanden bijten. Dat laatste, graag. Vooraf toch maar eens de wonden ‘schoon’gespoeld met het zoute water. Deze simpelaar had niet in de gaten dat door het afspoelen bloed aan zijn handen hing, en de wonden lichtjes bleven bloeden. De tegenliggers op de wandeling trokken nogal een vreemd gezicht…

Voor die fan van Thomas Pannenkoek die vist naar zijn uiterlijk:  de puzzel raakt stilletjesaan compleet. Sinds de start van deze weblog verscheen al een foto van mijn neus, één van een duim, één van een voet, van mijn kletskop, en nu één van een (ondertussen bijna genezen) bovenbeen. Blijf een paar jaar puzzelen, en de foto van mezelf raakt compleet!

En zo zijn we weer klaar voor een nieuwe (werk)week.

Een fijn Pinksteren toegewenst!

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Over bloed, stress, pensioen, en oude bomen verplanten

  1. De Fruitberg zegt:

    Goed, maar die schaafwonden gaan van dat been genezen, dus we gaan U dan niet herkennen. Dus moet jij elke maand eens tegen dat paaltje aanlopen, stel ik voor.

  2. Rob Alberts zegt:

    Dat je maar snel geneest tot een geheel gezond lijf.

    Sterkte met je moeder.

    Bemoedigende groet,

  3. Matroos Beek zegt:

    Geniet van het lange weekend, ga veel wandelen… zonder vallen.
    Maak je niet druk meer om je werk… in de mate van het mogelijke…
    En vooral veel sterkte met je moeder…

  4. djaktief zegt:

    Wat veel zorgen in een logje… je moeder, je werk en je lijf. Ik hoop dat voor jou geldt: een ongeluk zit in een klein hoekje en het geluk zit in de rest.

    Sterkte en groetjes,

    Dorothé

  5. Morgaine zegt:

    Beterschap voor jouw moeder en beterschap voor jezelf, probeer lekker te genieten van dit pinksterweekend

    X

  6. Samaja zegt:

    Auwch! Ziet er bijzonder pijnlijk uit… De werkdruk moet overal zo naar omhooggevallen dat ik me afvraag waar dat gaat eindigen. Niemand houdt zo’niet tempo tot zijn 67e vol…

  7. Samaja zegt:

    Oeps. Typ ik eens een reactie met de telefoon van mijn man, geeft die verrekte spellingscorrectie me een onleesbare tekst in de plaats!

  8. tinyblogt zegt:

    E mo gie sukkelaartje toch. Zo veel vallen en domme dingen doen. Steek het maar op de stress. Dan zit je inderdaad meer te dromen en ben je rapper de kluts kwijt. Ik kan het geloven met wat je tegenwoordig allemaal op je schouders draagt: werk, je mama,… geen wonder dat je letterlijk niet meer zo stevig op je benen staat. Nog een keer: vergeet niet voor jezelf te zorgen!

    • ‘Sukkelaartje’, geloof ik 🙂
      Die val aan zee kwam door die paaltjes die jij per sé verstopt hebt vorige week! En die ‘vorte plankiers’ in de Koolkerkse Steenweg liggen zo schots en scheef dat een accidentje vlug gebeurd is.
      We zorgen voor onszelf!

  9. Mrs. Brubeck zegt:

    Vallen en vooral terug opstaan beste Paul, dat is waar het om draait.
    Ik denk aan je mama en hoop dat ze niet teveel pijn heeft, op alle gebied!

  10. Rebbeltje zegt:

    Met 59 kon ook mijn man uitstappen en heeft daar nog geen 5 min. spijt van gehad.
    Blijft zorgelijk met je moeder…en je hoopt natuurlijk dat alles beter gaat verlopen.
    Zolang jullie haar bijstaan en aanwezig zijn is het goed toch?
    En ja die valpartijtjes daar zei mijn vader altijd van dat geneest wel…broek niet kapot ?

    Fijne pinsterdagen en je uiterlijk vul ik zelf wel in whahahaha

  11. joke_dev zegt:

    Ik dacht een wijsvinger te zien… mijn leesbril zal niet goed op mijn neus gestaan hebben. Ik begrijp je goed. Hoe mensen dat gaan uithouden tot hun 67ste ik weet het niet. Als ik nu al zie dat ik soms een wandelstok nodig heb om rond te pikkelen…

  12. Ach je moedertje.. met vallen en opstaan verhuizen van het een naar het ander. Wat sneu zeg! Sterkte daarmee!
    En dan die blogger, valt ook en staat op.. ;-). Ik vind het toch knap dat je doorgelopen bent.
    En ja.. je maakt jezelf steeds meer bekend zo. Oh en je bent ook nog je ‘oor’ vergeten te noemen want ook die heb je prijsgegeven.

  13. Menck zegt:

    Dat was overigens de reden dat Jezus op het water wandelde: om paaltjes te vermijden. 😉

  14. chrissebie zegt:

    Ik hoor een diepe zucht uit je logje uitstijgen. En ik begrijp het ook. Maar ne keer goed zuchten kan opluchten , eventjes bij de pak blijven zitten , uitrusten en terug verder gaan. Maar het helpt natuurlijk niet dat ze extra druk op je schouders leggen, . Veel sterkte! En geniet vooral van de weekends, zoveel als mogelijk is!

  15. nannonblog zegt:

    Valt niet mee soms, maar jij red je wel accepteer die werkdruk niet, de zorg voor je moedertje maakt het gemoed ook wat zwaarder dat is normaal hopelijk geef jij je grenzen aan. Ook een dromer he hopelijk verdwaal je niet net als ik in je hoofd. Jij doet dingen op jouw tempo op jouw manier. Heel veel liefs en sterkte, zal voor je duimen.

  16. Hoop voor uw mams dat ze zich toch gauw thuis voelt.Vervelend dat het nu nog zo moet gaan…

    De puzzel bijna passend en blijven ontdekken blijft leuk, dat been, uw leeftijd (het scheelt maar 15 jaar;)) Laat de rest maar doorkomen…

  17. Flavie zegt:

    Ik hoop dat je snel een ‘thuis’-plekje vindt voor de mama waar ze al de nodige zorgen krijgt en waar ze zich vooral goed voelt.
    Gelukkig was het maar een schaafwonde, want zo te lezen had je je erger pijn kunnen doen.
    En wat dat pensioen betreft.. ik gun het je zo van harte! Vorige week heb ik eens gekeken op het werk wanneer ik in pensioen zou kunnen gaan… het is nog niet voor direct (tot nu toe op 1 mei 2043 – heb dan 42 jaar dienst en ben dan 61 – of het zo zal blijven, is natuurlijk een grote vraag).

  18. Marion zegt:

    En het mooie is dat ik achterloop met lezen en ondertussen het weekend alweer voor je aangebroken is. Toch lees ik het iedere keer met weerzin dat je zo vreselijk hard moet werken. Werken is niet erg, ik zou met liefde morgen weer beginnen, maar het moet wel leuk blijven. Ik vind het echt jammer dat het zo gaat. Maar goed, ik ben al wel blij dat je tegenwoordig vier ipv vijf dagen werkt.

    Ik heb ondertussen alle foto’s van je verzameld en inderdaad, je bent bijna compleet. Je linker grote teen mist nog.

    Ik wens je heel veel sterkte met je moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s