Moeders Koekjestrommel

Zie ze daar staan voor hun schoorsteen, zo fier als een pauw. Nonkel M. en tante M. De olielamp, de koperen ketel, de lege fles wijn op de grond. Daar haalde Guus Meeuwis een stukje van zijn tekst ‘het is een nacht’ (denk ik 🙂 ): “Op de vloer ligt een lege fles wijn
en kledingstukken die van jou of mij kunnen zijn”.

M&M? Ja, toevallig. Wisten zij nog niet, want de snoepjes bestonden nog niet. Toen waren er van die ‘spekken die bluuv’n plakken in de zakken’, snoep die in een blikken doos werd gedaan en na een week aan elkaar klitte door de plakkerige suiker.

Ze waren op het moment van de fotoshoot vijftig jaar gehuwd, een unicum in die tijd. We spreken hier over de jaren zeventig van de vorige eeuw. Eigenlijk was het een groot-oom en een groot-tante van me. Zij was de zus van mijn opa van Sint Michiels, en hij kwam uit Parijs. Enfin, dat laatste was een eeuwig woordgrapje van hem, want zijn familienaam was Van Parys. Het was ook zo’n koppel van: ‘zie je de een, dan zie je de ander’. Ze waren altijd samen, leken wel een Siamese tweeling. Met dat verschil dat ze fysiek wel een beetje verschilden.

Nonkel was elektrieker van opleiding, en de familie had het geweten. Toestel kapot? Verlichting op te hangen? Zekering gesprongen en niet meer te herstellen? Nonkel M. ging het fiksen. Mét de nodige humor, want waar hij aangekondigd binnenkwam begonnen de mondhoeken al een uur op voorhand naar boven te krullen.

Tante was meer een voorbeeld van een klagende en krakende kar. Zoals je weet lopen die het langst – bij haar was het niet anders.  Super vriendelijk, daar niet van, maar altijd had ze wel iets aan haar lichaam om over te klagen. Uiteindelijk is ze stokoud gestorven in een rusthuis. Mijn moeder kwam er heel vaak op bezoek, tuffend met haar Solex, de straat terroriserend door middenin te gaan rijden en zich niks aan te trekken van het overige verkeer. Vandaag zou dit niet meer lukken…

Nonkel M. kreeg iets aan zijn hart en verliet stilletjes zijn aardse leven. Niet zonder er vooraf voor te zorgen dat de zekeringen met koperdraadje verdwenen uit onze woningen. Er kwamen nu automatische zekeringen die je zonder probleem kon rechtzetten al er eens eentje sprong.

“Dood ben ik pas als je me bent vergeten”. Fragment uit het lied ‘Testament’ van Bram Vermeulen. Er zit een grote waarheid in deze spreuk. Er zijn heel wat mensen die niet meer onder ons zijn en die heel regelmatig in mijn gedachten terugkomen. Die blijven me herinneren aan het feit dat we echt van elke dag het mooiste moeten maken, dat ons aardse bestaan tijdelijk is en vlug voorbijvliegt…

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

41 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Die uitspraken komt uit een lied van Bram Vermeulen geloof ik. Heel erg waar. Zelf ga ik regelmatig met oudere familieleden op stap nu ze er nog zijn. Ze worden nogal eens vergeten terwijl ze nog leven.

  2. Matroos Beek zegt:

    Weer een schoon koppel in beeld gebracht. Het is zoals je zegt. En ook zoals Djaktief schrijft… tegenwoordig worden de levenden zelfs al eens vergeten…

  3. tinyblogt zegt:

    Inderdaad, uit het lied Testament van Bram Vermeulen. Jouw familie vergeet je niet zo snel, op deze manier. Goed bezig.

    En als ik dood ga, treur maar niet
    ik ben niet echt weg moet je weten
    het is het verlangen dat ik achterliet
    dood ben ik pas als jij dat bent vergeten.

  4. Flavie zegt:

    Zo lief… zie je de een, dan zie je de ander.
    Ik had ooit ook zo’n tante… was er reclame op tv over vermoeide benen, gegarandeerd als je de volgende keer ging had ze last van vermoeide benen. Was je verkouden, zij was ook verkouden… altijd maar klagen… maar het leuk was, iedereen wist dit en we deden gewoon mee met haar en dat stemde haar gelukkig.

  5. Eilish zegt:

    Ik vind dit koekjestrommel-project toch zo schoon hé. Elke week weer een ander mooi verhaal. De mensen, de streek, de kledij, …

  6. Samaja zegt:

    Gelijk heb je! Krakende karren lopen inderdaad het verst. Ik hoop dat ik er er een van ben ;-).

  7. bentenge zegt:

    Ik heb heel goed gekeken, maar zag geen kledingstukken op de grond. Het liedje van je nonkel en tante is dus eerder “het wordt een nacht…”

  8. Rebbeltje zegt:

    Je kan het mooi verwoorden de nostalgie van weleer…prachtig
    En ja maak van iedere dag wat moois…kan zomaar de laatste zijn 😉
    Dat realiseer ik me nu nog beter na het overlijden van zus…en ja je kan beter bij ze op bezoek gaan dan pas gaan als ze dood zijn.
    Fijn weekend…maak er wat van

  9. Zo mooi, de herinneringen bewaard…💙

  10. Mrs. Brubeck zegt:

    Je laatste paragraaf, daar word ik een beetje stil van, zeker vandaag…
    Het is een grote waarheid..

  11. Menck zegt:

    ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis is trouwens geschreven naar aanleiding van een romantisch weekend in Brugge met zijn vriendin Valérie. Yep, Brugge doet wat met een mens, denk ik dan. Net zoals de Koekjestrommel met je lezers.

  12. zinderen zegt:

    Arme Bram Vermeulen,…hij is al vergeten… 😦

  13. Een leuk logje weer… goh die tante en oom… Bij ons kwamen vroeger ook regelmatig een broer van mijn oma op bezoek met de motor. Ze hadden geen kinderen dus bezochten ze regelmatig neven en nichten. Zij was piepklein en mager en hij heel groot en fors.. ome Vonnie en tante Jansje, geweldige herinneringen. Ze droegen lange jassen en zo’n pothelm. En als ze eenmaal zaten waren ze de deur niet meer uit te krijgen 😉

  14. Koen zegt:

    Alweer een ‘schoon portretje’ 🙂

  15. De Fruitberg zegt:

    Geweldige foto van een leuk koppel

  16. vivapo zegt:

    Is dit een typisch Vlaams of Brugs tafereel! Ik herinner mij ook zo’n settings zowel wat de schoorsteenmantel als flessenhouder (met of zonder wijnfles) betreft.

  17. Rob Alberts zegt:

    Jouw koekjestrommel of eigenlijk jouw moeders koekjestrommel bevat alleen maar zoetigheid.
    Wat kom jij toch uit een mooie familie.

    Vriendelijke groet,

  18. leegschrift zegt:

    Klagende vrouwen die oud worden en het hart van de man die kort en kracht het opgeeft. Wie kent ze niet. Mooi die oude tijden eens even voor het voetlicht gehaald. En dat we ons nog herinneren wat belangrijk is en blijft. De mensen die het leven dragen. Groetje,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s