Moeders Koekjestrommel

Mama,

Je weet dat ik zot ben van foto’s. Ik kan veel langer dan anderen naar een foto staren en elk detail analyseren. Elk heeft zo zijn afwijkingen.

Jaren geleden heb je me eens die ‘blekken doze’ (blikken doos) geleend die volgestapeld zat met oude foto’s uit je verleden en dat van papa. Ik mocht die foto’s inscannen, en gaf die na een weekje terug.

Wat je niet wist is dat ik regelmatig iets op ‘Tinternet’ plaats. Ik heb je er nooit over verteld, want je had toch geen internet en je zou erg bezorgd zijn of ik geen ‘flauwe zaken’ zou neerpennen.  Moeders kennen hun kinderen, jij wist dat ik na de vuilnisemmer de komiekste was thuis. Flauwe humor, dus.

Ik beken dat ik meer dan mijn part heb gedaan in het schrijven van domme humor, van flauwe stoten, van dikke vette zever. In de jaren dat ik al verhalen schrijf en mijn bezondig aan het bloggen heb ik geprobeerd mij te distantiëren van teveel ‘serieux’. Af en toe moet kunnen, maar het leven is te kort om met een zuur gezicht rond te blijven lopen. En jij weet dat mijn  beroep niet echt dat is waarbij je ’s avonds schuddebuikend van het lachen naar huis terugkeert. Een paar maand terug vroeg je me of ik nog altijd V. deed, waarbij je een vies gezicht trok met je neus. “Neen, gelukkig niet,” zei ik, waarop je gezicht weer strak kwam.

Wat ik je nooit vertelde is ook dat ik privé sinds begin dit jaar een nieuwe uitdaging ben begonnen, namelijk het wekelijks kiezen van een fotootje uit jouiw ‘blekken doze’ om er iets rond te vertellen. Wees gerust, de schrijfsels zijn heel braaf, met veel respect. Minder verdien je ook niet. ‘Respect’ staat bovenaan mijn levenswaarden.

De mensen die hier komen lezen wisten dat je ziek was. Niet dat ik er zoveel over heb verteld. Maar soms, als ik het echt niet meer kon dragen, kon ik hier iets ventileren.

Onze gesprekken van de laatste twee weken zullen we vlug vergeten. Het ging je niet meer, je was erg in de war.

Die foto van hierboven. Komt ook uit die ‘blekken doze’. Ik noem die hier ietsje mooier ‘Moeders Koekjestrommel’. Je moet toen zeventien, achttien geweest zijn. Allicht op treinreis met je papa, die gratis treintickets kreeg van zijn werkgever. Je staat op de rand van een soort ravijn, en houdt de wortel van een boom vast. Bizarre locatie om te poseren, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer filosofische gedachten hierbij naar boven komen.

Het leven, de dood. Vasthouden en loslaten. Eenzaam op een berg. Verwachtend voor je kijkend wat het leven te bieden heeft. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan…

 

(dank voor de vele warme reacties op mijn logje van vorige zondag, dag van het overlijden van mijn moeder – zelfs een kaartje in mijn bus, of een stiekem kattebelletje in een ander logje – heel deugddoend !!!)

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

56 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Matroos Beek zegt:

    Een prachtige foto van je moeder. Ik vond hem meteen ook zeer symbolisch. Zo mooi hoe je de herinnering aan haar levendig houdt en je moeder verder in je hart draagt. Voor altijd.

  2. Koen zegt:

    Heel mooi. Je moeder poseert bij haar ‘roots’. Filosofisch kunnen we verder associëren … wortels, ontworteld maar wel fier overeind … prettig weekend.

  3. djaktief zegt:

    De koekjestrommel is nog méér een schatkist geworden. Prachtig weergeven. Velen van ons weten hoe moeilijk het is los te laten als de dood scheidt dus dat meeleven is van harte. Kalm aan verder. We zeggen te vlug ‘het is voorbij…’

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Mrs. Brubeck zegt:

    Respect is essentieel! Je mama wist ongetwijfeld dat je dat hoog in het vaandel draagt.
    Mooie en warme log!

  5. Rob Alberts zegt:

    Internet is voor eeuwig.
    Dit lieve blog over en voor jouw moeder is ook eeuwig.

    Vriendelijke groet,

  6. tinyblogt zegt:

    Wat een mooie foto! De locatie is wellicht niet meer terug te vinden, het ziet er in elk geval avontuurlijk uit.
    Volgens mij zou je moeder apetrots zijn op deze logjes over haar en haar familie, zou ze regelmatig eens glimlachen en zeggen: “Mo P’tje toch” en stiekem heel content zijn.

  7. Marion zegt:

    Het enige mooie aan doodgaan is hoe al het aardse direct tussen beide verdwijnt. De liefde voor elkaar wordt gevoeld zoals we daartoe hier op aarde niet of nauwelijks in staat zijn. Ik lees dat ook hier in deze mooie blog over je moeder.

  8. De Fruitberg zegt:

    Mooie foto. Fijn logje.

  9. zinderen zegt:

    Wat een elegante dame!!
    Het doet me steeds denken aan alle foto’s van mijn grootmoeder. Zij die ik ken als grootmoeder, maar ook zoveel andere rollen had in haar leven; als dochter, als zus, als moeder, als vrouw van, als vriendin, … en we rollen van de ene rol in de andere naarmate ons leven vordert, op sommige momenten jonglerend met de rollen die ons toebedeeld zijn.
    Een mooi respectvol eerbetoon aan je moeder.
    Dikke knuffel van me!

  10. Morgaine zegt:

    Een prachtig mooi eerbetoon met een al net zo prachtige foto, je doet haar zeer zeker eer aan Paul!

    X

  11. Samaja zegt:

    Deze reeks is een heel mooi eerbetoon aan je mama!

  12. Rimpelingen zegt:

    Bijzondere foto en mooie brief!

  13. Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Fijn dat zij nu haar rust heeft. Voor jou echter een hoop om te verwerken. Veel sterkte gewenst.

  14. Rebbeltje zegt:

    Wie weet heeft ze boven wel internet om je te volgen, of het kan vandaar gewoon zonder.
    En je blogje als eerbetoon aan je moeders blikken koektrommel vind ze vast wel goed.
    Dat is nu toch wel een mooie herrinnering die je mag koesteren.
    Groetjes

  15. Menck zegt:

    Schrijven is verwerken. Een erg mooie eerbetuiging, bovendien. Ik werd hier zowaar stil van.

  16. chrissebie zegt:

    Een ouder verliezen is hard, alsof er ergens een zekerheid is die wegvalt. Want hoe oud we ook zijn, vaak gaan we nog eens te rade bij onze wijze ouders. Het lijkt alsof we er ineens allen voor staan , bangelijke gedachte. Fijn dat je het verlies van je moeder wat van je af kan schrijven. Je mama zou heel fier zijn op je koekentrommel!
    Veel sterkte Pannenkoekje.

  17. nannonblog zegt:

    Met liefde en nostalgie verwoord, prachtige foto vind ik zeldzaam mooi ❤

  18. Wat een mooi eerbetoon aan je lieve moedertje! Het respect en de liefde die je voor haar had komt er dubbel en dwars uit. En wat een prachtige foto!
    Tja.. wat moet ik nog zeggen. Ik zit hier te snotteren terwijl ik dit schrijf, zo mooi en liefdevol. Houd haar altijd in ere, maar dat is voor jou logisch, dat deed je tijdens haar leven ook! Veel sterkte Paul, voor jou en je familie. Een virtuele knuffel!

  19. Ik weet zeker dat jouw mama je humor weet te pruimen, net zoals je logjes..en niks werkt zo helend als ventileren, online, face to face…..krop het verdriet niet op. Want ik weet dat het voelt als een stukje ruggengraat verliest en laat elke traan een uiting van een prachtige herinnering zijn.

  20. beaunino zegt:

    Inderdaad zeer symbolisch. Het is een heel mooi en respectvol eerbetoon geworden, die koektrommel van jou.
    Neem vooral de tijd om te rouwen.

    P.s. ik heb dat trouwens ook met foto’s kijken, ik scan de hele achtergrond.

    • Even flitste door mijn hoofd die koekjestrommel stil te leggen, maar ik ga ermee door…
      Het rouwen is een moeilijk proces. Straks moet ik de fiets op om te gaan werken, en ik heb er absoluut geen zin in.

      • beaunino zegt:

        Dat snap ik. Maar is dat ook niet wat snel? Vorige week moet ontzettend veel van je gevergd hebben, het neemt wat tijd om de wonden te likken. Daar zal je vorige week nog weinig tijd voor hebben gehad ben ik bang. Maar soms kan het ook wel goed zijn om even in je hoofd met iets heel anders bezig te zijn. En er misschien nog even over te praten met je collega’s. Zolang het maar geen vlucht is Pannenkoekske.

  21. Joke zegt:

    Een fascinerende, symbolische foto, deze. Mooi! Het valt me op dat een volwassen man ‘kind van’ blijft als hij over zijn moeder schrijft. Een relatie die blijft bestaan over de dood heen en daarom is het aardse afscheid zo moeilijk om dragen, denk ik. Veel sterkte bij dit grote verlies. (Ik mag er niet aan denken…)

  22. Flavie zegt:

    Een prachtige foto van de mama!

  23. joke_dev zegt:

    Het is mooi wat je hier neer schrijft over je moeder en wat we al hebben mogen lezen. Een mooie foto. Ze blijven een pracht herinnering.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s