Moeders Koekjestrommel

Een vrolijk kind dat huppelt op de spoorweg, zo was mijn eerste idee.

Tot ik het piepkleine fotootje eens van dichter bekeek, en zag dat er helemaal geen sporen te zien zijn.  Wat je ziet is de typische ‘lochting’ van de jaren dertig van de vorige eeuw. Mensen hadden een tuin, en gebruikten die grotendeels om te voorzien in hun primaire levensbehoeften.

De ‘bonenstaken’ staan rechtop, aan beide zijden van het tuinpad. Misschien zijn het geen bonen, maar is het tabak. Was in die tijd ook zo’n ‘primaire’ levensbehoefte, want een man die niet rookte was gewoon geen vent. Zelf ben ik dan ook geen vent, want behalve ooit eens een sigaartje van mijn vader ‘stelen’ om stiekem eens te proeven op het toilet heb ik nooit gerookt. Mijn vader en alle drie mijn broers wel.

Na weer lang nadenken werd me duidelijk wie het olijke kind was. Ik schreef al eens over de meter van mijn moeder, een dame die eigenlijk geen familie was. Toen op de doop van mijn moeder de bedoelde meter niet kwam opdagen, stond zij recht in de kerk en bood zich aan als vrijwilligster om de taak van meter op zich te nemen.

Die dame had twee dochters. Eén ervan is later mijn eigen meter geworden. Haar zus had, wat men noemde in die tijd, een ‘klompvoetje’. Vandaag zou zoiets chirurgisch kunnen worden aangepast, destijds liet men dit gewoon zoals het was. Als je goed naar de voeten van het kindje op de foto kijkt, zie je één voetje dat inderdaad wat ‘hangt’.

Zij moet Maria zijn geweest, een meisje dat, toen ze dame werd, slechts één doel had in haar leven: het geven. Ze kreeg een invalidenuitkering, maar was op haar gelukkigst als ze iedereen cadeautjes kon geven. Een formidabel mens was ze. Helaas ondertussen ook al een twintigtal jaar overleden.

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

33 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. djaktief zegt:

    Zo klein schattig en later erg aardig. Die combinatie krijg je niet altijd.

    Een moestuin is best veel werk heb ik gemerkt. Dit jaar weinig aan gedaan hier.

    Groetjes,

    Dorothé

  2. tinyblogt zegt:

    Bij mijn oma waren er net dezelfde soorten “tuinpaadjes” met die stenen in boogjes. En er stonden ook bonen en patattenplanten. Maar wat zijn die ‘bergen’ in de achtergrond? Of zijn het een soort serres? Of moderne ouderwetse tuinhuisjes?

  3. Morgaine zegt:

    Wat een lieve en echt schattige foto! En ja, die paadjes in moestuinen, dat was bij mijn opa niet meer toen ik er was, maar er waren foto’s dat het er ook hier zo uitzag, alles netjes en proper, zelfs de moestuin.

    Mooi verhaal en herinneringen Paul, ik heb wederom genoten van deze koekjestrommel 😀

    X

  4. perdebytjie zegt:

    So ’n mooi verhaal uit die verlede…ek geniet alles uit jou moeder se koekblikkie!

  5. Matroos Beek zegt:

    Wat een dotje huppelt daar tussen de sperziebonen… alhoewel ik ook eerder denk aan tabak die daar staat…

  6. Flavie zegt:

    Zo’n schattig gelukkig kindje 🙂

  7. Rob Alberts zegt:

    Wat een mooie mensen komen er uit de koekjestrommel!

    Vrolijke vakantiegroet,

  8. Rebbeltje zegt:

    Moest gelijk denken aan het tuinpad van mijn vader (liedje)
    Wat een prachtfoto en van die leeftijd heb ik er een tussen de kippen 😉
    Fijn weekend

  9. Samaja zegt:

    Wat een schattige foto! Ik heb een gelijkaardige foto uit mijn kindertijd maar dan in kleur 🙂

  10. Dit had een foto van bij mijn oma in de tuin kunnen geweest zijn. Diezelfde witte boordjes langs soortgelijke bonenstaken… alleen woonde mijn oma in een fabriekswijk en zaten er zink slakken in de bodem… paar jaar later was moestuintjes houden daar verboden… slecht voor de gezondheid…

  11. Marianne zegt:

    Sorry dat ik even niet langs bent geweest om te reageren.
    Je heerlijke verhalen en foto’s blijven zeldzaam en lees ze bijzonder graag.

    Wat een heerlijk kind, klompvoetje of niet, het is een pareltje. Zo heerlijk en spontaan genieten in de tuin waar het was welig groeit. Zal zeker wel een fantastische meter geweest zijn voor je moeder die zich spontaan in alle liefde aanbood.

    Wederom een pracht blogje om van te genieten..

  12. Koen zegt:

    In de sfeer van ‘Langs het tuinpad van mijn vader’. Je kent het liedje wel. Mooie foto.

  13. De Fruitberg zegt:

    Die tuinpaadjes, zo herkenbaar. En dan dat kind in die kleren.

  14. charlotte zegt:

    Beste Thomas,
    Via via op je blog gekomen en blijf terugkomen. Je schrijfsels zijn leuk en ontspannend. De nostalgische reeks van de koekjestrommelschatten is een prachtige ode aan ‘de tijd van toen’, vol kleurrijke personages. Al zijn het zwart-wit afbeeldingen, jij brengt de beelden weer even helemaal tot leven.
    Groetjes,
    Charlotte

  15. Een mooie herinnering aan Maria! Ja de siertuinen kwamen pas veel later bij de gewone mensen..Gebruik maken van wat de natuur, de zon en de regen op je bord brengt, dat was beter!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s