En dat terwijl…

Voorbijgevlogen is die week, maar het tempo mag wat mij betreft toch wat gezapiger. Slecht voor het hart, wat ik je brom.

Ondertussen zijn we langzaam begonnen met afscheid nemen van de spulletjes van moeder zaliger. Eén ervan is het ouderwetse fitness-toestel dat je op de foto ziet.

Hoe lang is het niet geleden dat ik mijn moeder zag zitten voor dit ‘kraam’? De uren die ze daarop heeft gewerkt zijn waarschijnlijk niet te tellen. De kleren die ze ermee heeft gemaakt evenmin. De jeugd van vandaag kan zich allicht niet inbeelden dat de naaimachine (want dat is het, uiteraard) werd aangedreven door het pedaal dat je onderaan ziet. Via een riem wordt de techniek aangedreven en schiet de rikketik in gang.

Versleten lakens werden zakdoeken. Een lap stof van een paar meter veranderde in geen tijd in een kleedje voor haar. Hemden met een gat in de elleboog veranderden in hemden met korte mouwen. Toen de rits in de broek in voege kwam (voordien waren het knopen, voor wie dit niet wist) gingen die er in een wip uit en werden die vervangen. Dan ging het deurtje dicht en verminderde het meubel met de helft in volume.

Die machine is zeer mooi om naar te kijken, borrelt bij mij heel wat herinneringen op, maar is een curiosum dat geen van ons, vier broers, in huis kwijt kan. Dus wordt die verkocht. En dat doet raar. Beetje bij beetje ‘geef’ je op die manier een stukje van je moeder weg. Weggeven, want wat het emotioneel voor je waard is, krijg je er absoluut niet voor terug.

Zo gaat dat ook met haar salon, eetplaats, slaapkamer, televisie,… Het leven gaat verder, jawel, maar het afscheid blijft duren.

En dat terwijl vorige week dinsdag een omslag met donkere boord in onze brievenbus viel. Een buurman van achtenveertig is gestorven. Hersentumor. En dat terwijl ook het nieuws binnenkwam dat een heel dicht familielid aan de chemo is begonnen.

Het stopt verdorie niet. Het stopt verdorie echt niet!

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op En dat terwijl…

  1. Mijn grootmoeder aan moederskant had ook zoiets. Al stond dat ding wel op een ijzeren onderstel en was dat niet zo breed. Als kind mocht ik daarmee spelen want mijn grootmoeder gebruikte dat eigenlijk niet meer. Het heeft jaren stof staan verzamelen. Waar dat ding uiteindelijk beland is, weet ik niet. Ik vond het een fascinerend en mooi toestel. Tja, toen kwamen de ‘moderne tijden’ en wilde iedereen een Singer. 😉

  2. perdebytjie zegt:

    As jy amper by die laaste windmeul in Brugge is,van die stadspoort se kant af,is daar ’n klein kafeetjie regoor ’n kleinerige kerk.Al hul tafeltjies is ou naaimasjienkabinette.Miskien weet jy daarvan.
    Ja dis bitter hartseer om so alles weg te doen en te besef een lewe was net ’n kort moment. Sterkte Paul!

    • Amai, je hebt veel onthouden van je korte verblijf in Brugge :)! Ja, ik ken dat cafeetje, maar ben zelf geen echte caféganger. Ik ken nog zo’n taverne (Du Phare) in Brugge, iets verder van de molens weg. Heel sfeervol met binnen ook oude tafels van naaimachines.
      Het leven is inderdaad als een kort moment, hoe ouder je wordt, hoe meer je dit beseft.

  3. Morgaine zegt:

    Ik wens iedereen heel veel sterkte toe van de buurman, zijn naasten, dus ook jullie…

    X

  4. chrissebie zegt:

    Ik kan de pijn begrijpen die komt kijken bij het wegdoen van al die spulletjes. Zo heeft mijn moeder een prachtig gesculteerd bureaumeubel,ik zou het graag hebben maar kan het niet zetten. En dan heb je uiteraard hartzeer als je dat voor een appel en ei moet wegdoen of gratis weggeven. Veel sterkte met al de negatieve dingen des levens die je momenteel te beurt vallen.

  5. Samaja zegt:

    De bezittingen van je moeder van de hand doen gaat ongetwijfeld met heel veel emoties gepaard, eens te meer als je slecht nieuws krijgt van overal. Ik hoop dat het mag stoppen!

  6. zinderen zegt:

    Het wegdoen van spullen met emotionele waarde is verschrikkelijk moeilijk. Vooral als je zo’n sentimentele kwast bent zoals ik… ik wens je veel sterkte, alsook aan het familielid dat aan de chemokuur moet beginnen. Sterkte!

  7. Mrs. Brubeck zegt:

    Je wordt natuurlijk elke keer terug geconfronteerd als je spullen en foto’s ziet én er moet wegdoen. Laat de mooie herinneringen dan het verdriet verzachten Paul!
    🙂

  8. Rebbeltje zegt:

    Als jezelf in een rouwproces zit dan lijkt het idd wel of het nooit op houd.
    En volgt het een het andere op…en hoe ouder je wordt hoe meer dat zal zijn.
    Maar 48 pffttt dat is echt wel veel te jong.
    Wij hadden ook zo een trapmachine…als eerste werd er een electrische trappedaal bij genomen haha een luxe. Groetjes

  9. djaktief zegt:

    Hi Thomas,

    Dat afscheid nemen van de spullen van je ouders dat heb ik er al heel lang op zitten. Ik weet hoe moeilijk het soms is. Ik vind het belangrijkste dat het ergens terecht komt waar het op waarde geschat of gebruikt wordt en niet de geldwaarde. Ik gun dingen graag een tweede leven. Ik heb langzaam gedaan met verkopen wegdoen en hoefde het alleen met een zus te bespreken, die er gelukkig ongeveer hetzelfde overdacht. Ik heb ook veel foto’s gemaakt van hoe het allemaal was maar eigenlijk heb ik die niet meer bekeken.

    Wat betreft het trapnaaimachien…. dat is nog lastig te bedienen omdat je gelijkmatig moet trappen. Zoals je weet recycle ik graag spullen ook al is het niet uit armoede. Het is een nuttig, ecologisch maar ook heerlijk om creatief bezig te zijn.

    Sterkte met al het verlies om je heen.

    Groetjes,

    Dorothé

  10. Matroos Beek zegt:

    Afscheid nemen… lastig. Ik wens je veel goede moed ondanks alles.

  11. Tjonge ja, dat verstellen deed mijn moeder ook. Eerst ook op zo’n trapmachine!
    Ik had die van haar nog heel lang in een van mijn huizen onder de trap staan.. Mooie herinnering!

  12. nannonblog zegt:

    Steeds,weer,een nieuwe vorm van afscheid nemen en nieuw leed dat om de hoek komt kijken dat blijft niet weg in een mensenleven en soms veel achtereen om vervolgens weer vreugde te hervinden en mooie momenten te ervaren en te koesteren. Niet dat ik nu wat nieuws vertel. Leef van moment naar moment en blokkeer niet open voor alles op jouw paadje

  13. JasMien zegt:

    Mama had vroeger ook zo een naaimachine! Zalig vonden we dat als kind om er ook op te mogen naaien. Het heeft iets nostalgisch.
    Veel sterkte verder, ik hoop op goed nieuws voor jou nu!

  14. 😦 Sterkte Thomas.
    Het meubel is wel erg mooi.

  15. Eilish zegt:

    Mijn mama had vroeger ook zo’n naaimachine. Ooit ging mijn vader mee met een hulpkonvooi naar Roemenië en daar heeft de machine een tweede leven gekregen.
    Een inboedel verdelen/wegdoen van dierbaren is voor iedereen moeilijk. Gelukkig blijven de herinneringen ook niet materieel bewaard! Sterkte ermee.

  16. Menck zegt:

    Mijn vader leeft nog, en door hem lijkt het alsof mijn moeder er ook nog bij is. Bovendien is de inrichting van de ouderlijke woning nog krek dezelfde als toen zij er nog was.
    Als het moment komt dat de woning dient ontruimd te worden, dan zal ik die taak overlaten aan een firma die inboedels ophaalt. Veel te emo, mijn broer, zus en ik.
    Sterkte, Thomas. Dit zijn beslist harde noten om kraken.

  17. Ik ook een vriendin can 37 verloren aan kanker een dag of 10 geleden…. 😔
    Mooi toestel.

  18. Liese zegt:

    brrrr, naar voor jullie!!!!

  19. De Fruitberg zegt:

    Af en toe heb ik ook de indruk dat ze vallen als vliegen. We worden ouder, en steeds meer mensen die wij kennen dus ook. Steeds weer afscheid nemen van mensen weegt soms echt op mijn gemoed.Houd de moed er in, zou ik zo zeggen

  20. Flavie zegt:

    Niet gemakkelijk… hebben wij ook ervaren met tante (die begin dit jaar stierf) haar spullen. Veel te veel spullen die we zelf niet kwijt konden… jammer!

  21. Marion zegt:

    Lijkt me niet gemakkelijk, afscheid nemen van spullen waar zoveel emotionele waarde aan zit. Inderdaad, alsof je een stukje van je moeder weggeeft. Dat is natuurlijk niet zo, maar ik begrijp dat je het zo voelt. Ik heb onlangs alle LP’S van mijn vader gekregen. Ik ga luisteren naar Creedence, Lovin’ Spoonfull, Mama’s & the papa’s en nog veel meer. Nu kan ik hem nog vertellen hoe mooi ik het vind en hoe ik ervan geniet. Wij hebben helaas ook geen goed nieuws gehad vandaag. Nog niet 100% zeker, het moet nog op kweek, maar als de arts zelf al aangeeft geen goed nieuws te verwachten, dan weten we wel hoe laat het is. Ik schreef er nog niet over op mijn blog. Weet niet of alle familie al op de hoogte is. Jouw buurman. Veel en veel te jong. Ik wens jou en je familielid wederom veel sterkte. Gedeelde smart… Goed weekend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s