Moeders Koekjestrommel

Deze foto heb ik heel voorzichtig vastgenomen. Het kleinood heeft afgezien in de loop der jaren. Waarschijnlijk zat hij opgeplooid in een portefeuille. Het zou me niet verwonderen mocht hij in mijn vader’s portefeuille hebben gezeten en na zijn vroegtijdige dood in de koekjestrommel terechtgekomen zijn.

De foto stelt naar alle waarschijnlijkheid de familie Verbanck voor, met links in beeld mijn grootmoeder, moeder van mijn vader. Op de stoel allicht mijn overgrootvader, voor de rest geflankeerd door drie zonen. De pater familias zit op een inderhaast naar buiten genomen stoel, die allicht normaal gezien in de voorplaats stond. Een plek in de woning die alleen maar werd gebruikt om ‘sjiek volk’ te ontvangen op zondag. In praktijk een kamer die men veel beter wél meer had gebruikt, want in die kleine woningen leefden ze als sardienen in een blikje. Bijna onvoorstelbaar hoe ze zich in de winter bezig hielden, zonder tv, zonder pc, met het ganse gezin bij elkaar in het licht van een olielamp.

Als mijn redenering klopt, moet het beeld eind van de negentiende eeuw geschoten zijn, hoogstens begin de twintigste eeuw. Waarom mijn overgrootmoeder er dan niet opstaat is mij onbekend. Waarschijnlijk is zij ook vroeg gestorven. Het is zeer onwaarschijnlijk dat zij de foto zou hebben genomen.

Ze poseren voor een heel eenvoudige arbeiderswoning, en trekken niet bepaald het meest vrolijke gezicht. De vaderfiguur straalt gezag uit, het lijkt echt iemand waarmee absoluut niet te sollen valt. Misschien kijkt hij op dit eigenste moment naar beneden en ziet zijn achterkleinzoon dit stukje typen.

Hoe zou hij staan tegenover de manier waarop ik vandaag mijn leven leid? Tegenover de ‘luxe’ die wij hebben en die zij vroeger absoluut niet hadden. Ik zit hier in short en T-shirt dit stukje te tikken, terwijl ze met z’n allen piekfijn uitgedost op de foto staan. Hun kledij kan maar zo zwart zijn, allicht omdat ze niet vlug vuil zouden worden.

‘Vrije tijd’ was toen een schaars goed. Werken tot 65 jaar, in een zeventig urenweek of zoiets. Dan hooguit nog een paar jaartjes leven en de kist in. Begrafenismaaltijd met soep en pistolets met kaas of ham.

En wij maar janken dat we moeten werken tot onze 65 of 67 jaar…

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

36 reacties op Moeders Koekjestrommel

  1. Rob Alberts zegt:

    Tot 67 jaar en 3 maanden mag ik werken. En inderdaad de luxe in mijn leven nu is paradijselijk in vergelijking met die vroegere tijden.

    Vriendelijke groet,

  2. vivapo zegt:

    Misschien is deze foto wel genomen op de dag dat je overgrootmoeder werd begraven, het zou een en ander kunnen verklaren.

  3. tinyblogt zegt:

    Momenteel ben ik een boek aan ’t lezen van Julien van Remoortere: “In de tijd van de kleine patatten” over het leven in Vlaanderen tussen 1900 en 1945. Het staat vol van dergelijke foto’s, met veel uitleg over hoe het leven toen was. Vrije tijd, geloof, werk, den oorlog,… Heel interessant, het zou je zeker boeien.

  4. Liesje zegt:

    Die familienaam ken ik, geloof ik. Er woont dus nog steeds familie van jou in dit dorp. Één van hen was ooit collega van mijn vader bij de spoorwegen als ik me niet vergis.

    • Heel mijn familie van Zarren werkte ofwel bij de spoorwegen, of werd metser :). Behalve de meisjes, natuurlijk…

      • Liesje zegt:

        Dat zou pas progressief geweest zijn als die meisjes ook bij de spoorwegen gegaan of metser geworden waren 😉
        Er zullen zeker familieleden zijn die mijn schoonfamilie Sonneville van op de Ruyterhoek kennen. Wij wonen zelfs op die ouderlijke hoeve. Mijn schoonvader Julien was een actieve kaarter en fietser (bij Okra).
        Ik geloof dat het Pol/Paul Verbanck (actief bij okra ook denk ik) is die mijn vader Dirk Berteloot kent. Hij was machinist (het langst in Brugge, daarna Poperinge als standplaats). Hij is meteen na school gestart bij de nmbs en dus nog één van de gelukkigen die al op zijn 55ste mocht stoppen.

  5. Matroos Beek zegt:

    Ik heb hier ook dergelijke oude foto’s liggen en wat mij opvalt, zowel bij deze foto van jouw familie als die van mij, is dat zij heel trots kijken. Niemand lacht ooit. Zelfs geen flauwe glimlach. Ik denk dat ze trots moesten kijken van de fotograaf, dat dat toen misschien de mode was… fier kijken, ook al heb je het moeilijk… Niet tonen, niet plooien… Kan ook mis zijn, misschien is deze foto inderdaad gewoon genomen op een begrafenis…

  6. De Fruitberg zegt:

    Andere zeden, andere tijden. Een foto nemen was toen iets uitzonderlijks, en ernst was een grote deugd, meer zou ik niet zoeken achter zo’n beeld met allemaal sjiek uitgedoste mensen die ernstig kijken.

  7. djaktief zegt:

    Dit blog roept een besef van dankbaarheid voor alle luxe en gemak van deze tijd op. Laten we vooral onze zegeningen tellen.

    Groetjes,

    Dorothé

  8. Rebbeltje zegt:

    Deze is goed bewaard gebleven al zitten er kreukels in je kan het digitaal plaatsen en dat was toen wel anders.
    Ben benieuwd wat voor moois je moeders koektrommel nog heeft om te laten zien 😉
    Fijn weekend

  9. Mrs. Brubeck zegt:

    Ze wisten niet beter Paul, ze zouden je vierkant uitgelachen hebben met je draadloze “feun”.
    Hoe denk je dat al die grote gezinnen ontstonden? Juist..ze hadden ’s avonds geen tv 😀

  10. Samaja zegt:

    Zeker als vrouw zou ik helemaal niet willen terugkeren naar de tijd van toen. Ik zou het moeilijk hebben met de rol van vrouw aan de haard. Zo zie je maar, het is echt nog niet zo lang geleden.

  11. Morgaine zegt:

    Tsjah wat deden ze toen als sardientjes in een blik, wat ik je wel kan vertellen, mijn moeder heeft bij prenatal gewerkt als cheffin en ik mocht altijd mee in de vakanties. Dat als er een stroomstoring langdurig was geweest, het 9 maanden later erg druk was qua leveringen voor baby kamers en andere spullen…. hahahahaha

    X

  12. beaunino zegt:

    Zonde inderdaad dat ze de pronkkamer alleen gebruikten voor de zondagse visite. Zo zie je maar hoe geconditioneerd mensen zijn in bepaalde gebruiken. Toch was er ook veel sfeer in die tijd. Ook toen probeerde men het wel gezellig te maken. Voorlezen, een pot koffie op het lichtje, een stukje speculaas. Het kleine was toen het grote van nu.

  13. Prachtfoto, doorleefd mag je zeggen! Die is voor iemand heel erg belangrijk geweest!
    Ik heb ook nog veel hele oude foto’s, van zeker 100 jaar geleden.. Zal toch eens gaan snuffelen!

  14. Menck zegt:

    Als ik mijn vader hoor vertellen over “die goeie ouwe tijd” blijkt hij helemáál zo goed niet te zijn geweest. Integendeel. Deze foto bevestigt nog maar eens wat ik al lang bevroedde: ik ben blij dat ik toen niet geleefd heb. Het was de generatie waarvoor maar één ding telde: werken, godverdomme, tot je erbij neervalt!
    In plaats van ernstige gezichten, zie ik vooral zuurpruimen. Don’t shoot me for that.

  15. Flavie zegt:

    Ze wisten van niet beter… ze zouden hun ogen optrekken mochten ze terugkeren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s