Een uitgeveegde generatie

Vorige zondag bezocht ik het graf van mijn ouders (vorig jaar nog enkel ‘mijn vader’) op het kerkhof van Sint Michiels. Het viel op tussen de andere zerken. Geen centimeter was vrij, alles stond vol met bloemen. Dicht tegen elkaar geperst, anders zou dit nooit zijn gelukt. Warm!

Na het bezoek aan die laatste rustplaats slenterde ik nog wat door de gangen van het kerkhof. Mijn concentratie spitste zich toe op de leeftijd van de afgestorvenen. Zoveel jonge mensen. Heel treffend ook te zien hoeveel mensen die ik van dichtbij heb meegemaakt onze wereld hebben verlaten. Onze huisarts, warme bakker, fietsenmaker, pastoor, vriendinnen van mijn moeder,… Dood en begraven, sommige zerken of urnengraven zelfs zonder bloemetje voor. Vergeten? Wie zal het zeggen.

Dan besefte ik nog eens dat de generatie voor mij helemaal uitgeveegd is. De volgende die het loodje moet leggen is de mijne. Een vijftal jaar geleden schreef ik nog in ons bescheiden bedrijfskrantje (waarvan ik Chinees vrijwilliger was om de redactie op mij te nemen) dat ik, mocht ik die dag sterven, dit zou doen met een voldaan gevoel. Het zou een troost zou zijn dat mijn leven goedgevuld was. Ik heb veel heb gereisd en op die manier veel meegemaakt, en ben omringd door prachtige mensen met wie ik heel gelukkige jaren heb beleefd.

Vandaag lijken die woorden me dikke zever. Ik wil verdorie nog lang leven in een zo goed mogelijke gezondheid, wil nog veel meemaken, wil mijn kleinkinderen zien opgroeien en volwassen worden. Wil misschien nog achterkleinkinderen meemaken en NOG meer reizen. Wil genieten van een mooi pensioen met R. aan mijn zijde.

Wil, wil, wil. Hadden we maar te kiezen. De zus van een schoonzus had al een tijd buikpijn, maar stelde het uit om naar de dokter te gaan. ‘Geen tijd’, weet je wel. Vandaag weet ze dat ze darmkanker heeft in een té ver gevorderd stadium om er nog iets aan te doen. ‘Drie weken, hooguit…’ was het verdicht van de dokter.

Het idee zelf binnen pakweg dertig jaar te zullen sterven maakt me bang, maar we kunnen er niet omheen. Gulzig genieten we van het leven, nu het nog kan. Nog meer dan vroeger kijken we uit naar opportuniteiten om te reizen, te genieten, te doen wat we graag doen. Onze manier van financieel beheer de voorbije jaren heeft ervoor gezorgd dat we dit kunnen doen zonder schuldgevoel, zonder financiële zorgen.

Sinds de heropstart na mijn zomervakantie lijkt het een wekelijks ritueel. Donderdagavond ben ik weer uitgeput van het werk thuisgekomen. Vier dagen uitgesproken stress, het kruipt in de kleren. Dit in combinatie met het opruimen van de woning van mijn moeder én het asap willen opruimen van onze eigen brol (zie logje van vorige zondag). De vermoeidheid was zo hevig dat ik gisteren vanop een parkeerplaats verkeerd schakelde en -boenk- in het groen terechtkwam. Niet veel aan de hand, schroefje los in de voorbumper. Geen tegenpartij bij betrokken. Behalve die struik die er een knie-blessure aan overhield.

“Ze maken ons zo zot, mijnheer…”, zong Raymond in een heel andere context.

 

 

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

46 reacties op Een uitgeveegde generatie

  1. Matroos Beek zegt:

    Dat heb je prachtig beschreven. Zo voel ik het ook.
    Toch opletten met zoveel werkstress… het is het niet waard… op tijd afstand nemen.

  2. djaktief zegt:

    Voorzichtig Thomas met jezelf en Carpe Diem van alle dagen en dingen die er zijn. Je weet nooit wanneer het je tijd is.

    Groetjes,

    Dorothé

  3. Nog best dat we niet op voorhand weten wanneer onze tijd is gekomen…

  4. bentenge zegt:

    Nog 30 erbij maakt je net geen 90 ? Dat zou heeeel mooi zijn denk ik.
    Als ik lees over darmkanker dan schrik ik even. In tegenstelling tot haar ben ik een hypochonder, bij elk kwaaltje denk ik … dokter… kanker… sterven. Ook niet goed. En aangezien ik zo veel evrgeet denk ik elke dag weer… jongedementie. Sjonge. Pfffff. Dank voor dit logje 🙂

  5. chrissebie zegt:

    Ja, ik kan me inbeelden dat als je vader en moeder er beiden niet meer zijn, je het gevoel hebt, de volgende generatie te zijn. Ik vrees dat ik dan ook een beetje ga panikeren. Mja, ik hoop alleen dat ik niet dement zal worden als mijn mama, maar die kans zit er dik in. Dat beangstigd me meer dan de dood eigenlijk. Daarom is het zo belangrijk om een mooi evenwicht te vinden tussen werken en genieten. We kunnen moeilijk elke dag leven alsof het onze laatste is. We willen ook nog graag wat centjes over houden voor t geval we zelf ooit naar t rusthuis moeten of o. brrrrr, ik mag daar nog niet aan denken.

    • Dementie is een spook die ik liever ook niet zou ontmoeten – hopelijk is de wetenschap al een stuk verder gevorderd tegen de tijd dat ik er last van kan krijgen…
      Het perfecte evenwicht vinden in ‘de juiste manier van leven’ is inderdaad de kunst…

  6. Myriam zegt:

    Inderdaad, we moeten maar steeds meer en steeds langer, en als je niet in de armoede wil verzeilen moet je ook gewoon mee. Ik doe mijn job héél graag maar wou dat ik met halftijds verder kon…

  7. Rob Alberts zegt:

    Toevallig bedacht ik mij dit weekend dat ik steeds meer heb om naar terug te kijken.
    Vooruit kijken maakt mij soms vooral depressief …

    Regenachtige groet,

    • Troost je, Rob, je bent hierbij niet alleen. Ik weet dat we niet in het verleden mogen blijven hangen, dat we ons positief moeten opstellen en in het heden leven, vooruit kijkend naar de toekomst. Maar aan een bepaalde leeftijd weet je dat de ‘vetste’ jaren als een sneltrein voorbij vliegen en de tijd komt dat het ons minder goed zal gaan…

  8. Menck zegt:

    In dit aardse bestaan is het al sinds mensenheugenis zo dat sommige mensen leven om te leven en anderen proberen om zo laat mogelijk dood te gaan.
    Gesteld dat dit een tweekeuzenvraag is, dan heb ik er jaren geleden al a) op geantwoord, een keuze waarvan ik nog steeds meer dan overtuigd ben.

  9. Ook wij dwaalden op het kerkhof soms grijpt het je opeens aan is de wereld zo onwerkelijk. Hopelijk kun je van je werk enige afstand nemen en het daar laten waar het hoort… Liefs!

  10. Rebbeltje zegt:

    Ook hier is de volgende generatie aan de beurt…en gingen we ook richting kerkhof om bloemen te plaatsen bij ouders en zus die de 1e was van de volgende generatie…toch hoop ook ik op nog heel veel jaren met kinderen en kleinkinderen
    En wat er aan ziektes allemaal nog gaan komen daar denken we nog maar niet aan…fijne zondag

  11. Samaja zegt:

    Ik herken wat je schrijft over de stress en daardoor domme dingen doen. Ik hoop dat je een beetje rust kan vinden. En maak nog maar veel plannen om te reizen samen met je liefste!

  12. Mrs. Brubeck zegt:

    Het leven gebeurt terwijl je aan het leven bent.

  13. Goed voor jezelf zorgen Paul! Stress werkt op zwakke plekken, weet niet wat die van jou is (lichamelijke kwalen opvangbak) maar pas op!
    Op een kerkhof vind ik mijn geliefden niet. Moet nodig een keer naar het graf van mijn moeder om eens te kijken hoe het erbij staat. Van broer en zussen hoor ik er niks over, dus die gaan niet. Ik denk elke dag aan haar, meen ik… Maar op dat kerkhof, vind het afschuwelijk!

  14. Appelvrouw zegt:

    Heel erg mooi omschreven, zo herkenbaar voor “onze” generatie.

    Als je er “midden in” zit valt het niet mee om gas terug te nemen en om jezelf te denken. Je weet dat pas achteraf want wat moet dan moet eerst klaar.

    Ik heb geen fijne herinneringen aan mijn ouders en hoorde achteraf dat ze dood waren. voordeel is dat je dan al dat wegwerken niet hebt.
    En kinderen heb ik niet dat maakt dat er geen doel is zoals bij jou.

    Na het overlijden van mijn grote lief draaide ik ook door in de molen van opruimen, spullen wegdoen, herinneringen bewaren, en verhuizen. En iedereen waarschuwde me, maar ik had niet meer dan 6 weken, minus de week dat hij lag opgebaard. Maar wat ben je dan moe, hondsmoe, maar het huis moest wel opgeleverd.

    Na zulke ervaringen weet je dat de dood altijd ergens kan liggen wachten.
    De onbevangenheid is voorgoed weg.

  15. Het leven gaat snel en is zo kort, genieten van wat er is 🙂 Ik denk niet dat de mensen de lege graven vergeten zijn, maar door de hectiek van het leven daar minder tijd voor hebben. Mijn vader is uitgestrooid en leeft in mijn gedachten verder.

  16. perdebytjie zegt:

    Hoe ouer mens word, hoe meer besef jy dat die lewe verby snel. Ek gryp ook nou elke dag en geniet elke oomblik saam met my geliefdes.

  17. beaunino zegt:

    WoW Thomas…

    Wat heb je de letters juist geplaatst. Ik denk dat alles wat jij beschrijft ook de les is voor de vijftigers, zestigers. De dood maakt dat je het leven probeert te begrijpen.
    Ik denk dat wij -bloggers over het dagelijks leven- ooit nog eens interessant studie materiaal zullen zijn.

    Vreselijk voor de vrouw…

  18. Koen zegt:

    Het is me wat … leven en dood. Meestal ongrijpbaar dus ‘pluk de dag’ nu het kan blijft ook mijn devies.

  19. Liese zegt:

    ik hoop dat we nog heeeeel lang pannenkoekverhalen mogen lezen hoor!!!

  20. De Fruitberg zegt:

    Tja de dood. Ik zeg altijd ‘Het voordeel van oud te worden is dat je lang kan leven’. Ik probeer van iedere dag te genieten, maar er komt inderdaad een dag dat ’t voorbij zal zijn. Ik heb geen angst voor de dood, wel voor ’t sterven (laten we hopen eensklaps, zonder veel af te zien)

  21. Kim Vigneron zegt:

    Mijn generatie is nog niet aan de beurt maar ik denk er toch al vaak aan. Ik heb al te veel leeftijdgenoten zien gaan, ook toen ik jonger was, en daarom ben ik maar al te blij dat ik ouder mag worden.

  22. Flavie zegt:

    Dat het elk om beurt is, dat weten we wel… maar inderdaad het liefst zo laat mogelijk.. genieten van elk moment, want ons leven is zo kwetsbaar;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s