Moeders Koekjestrommel – slot

Oma,

Als ik me niet vergis ben jij de grootmoeder van mijn vader. Heb ik het juist? Je kunt hier niet meer op antwoorden, want ondertussen heb je al lang het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Samen met mijn eigen moeder, die nog leefde toen ik deze ‘challenge’ begon. Bij de start van dit jaarthema wist ik 99% zeker dat zij het eind van dit kalenderjaar niet zou halen. Al hoopt een mens toch steeds van wel. Toch zolang alles draagbaar blijft. Op vijfentwintig juni heeft ze ons verlaten, dagelijks is ze nog in mijn gedachten. Dat ze ruste in vrede.

Gelukkig dat we nog tijd gekregen hebben om veel met elkaar (uit) te praten. Gelukkig maar dat herinneringen en beelden overblijven als souvenir.

Ergens zijn we allemaal onlosmakelijk verbonden met onze voorouders, die een voor ons onbekend leven hebben geleid. Hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat we als mens in feite niks betekenen. We komen ter wereld, krijsen alles bij elkaar, schijten onze pampers vol en hopen op een gelukkig leven tussen de andere mensen. De één krijgt meer kansen dan de ander, de één heeft meer geluk dan de ander, absoluut. Op het eind van dit leven schijten we weer pampers vol, en keren we terug naar onze oorsprong. Ashes to ashes, dust to dust, shit to shit. Klinkt ‘zwart’, maar zo is het éénmaal. Een verschil met jouw tijd is dat velen  onder ons wél de (financiële) middelen en de tijd hebben om naast ‘werken’ ook te ontspannen, een reisje te maken, ons iets extra te permitteren. Bij jou lukte dit niet. Werken, werken en elke cent omkeren, zo was het ongeveer.

Of we nu het resultaat zijn van de vrijpartij tussen simpele werkmensen of we hebben blauw bloed, eigenlijk maakt het allemaal niks uit. Iedereen leeft ‘in dienst van’. In dienst van de bazen waarvoor we werken, in dienst van de personen waarvoor we moeten/mogen zorgen of werken, in dienst van ons kapitaal.

Ik ben blij dat jij er bent geweest, want door jou ben ik hier. Jij hebt een jeugd gekend die waarschijnlijk, correctie, die heel zeker veel harder was dan de mijne. Als vrouw werd je als ‘ondergeschikt’ beschouwd, als huismoeder werd je met een pak werk opgezadeld en de katholieke kerk beval een pak regeltjes die je moest indachtig zijn. En dat in een periode waar het woord ‘luxe’ nog moest uitgevonden worden.

Ik mocht neuzen in moeders koekjestrommel en vond een pak herinneringen terug. Het was een genoegen om in mijn eigen geschiedenis te delven. Wees gerust, ik heb de meest ‘delicate’ zaken voor mezelf gehouden. Elke familie heeft zijn zwarte(re) bladzijden en niet iedereen hoeft alles te weten. Het was heel leuk jullie in het moderne medium ‘internet’ te hijsen. Had ik dit niet gedaan, dan waren jij en de mensen die achter jou kwamen gewoon verdwenen in de anonimiteit.

Jammer dat we elkaar nooit hebben gesproken. Je achterkleinzoon is een ‘rare’, hij houdt van een kwinkslag en van plagen. Hij heeft het juk van zich afgeschud van een zoon die moest ‘zwieggen as de groate mensen klappen’. Hij heeft lief en hij ziet de wereld door zijn eigenzinnige bril. We hebben het heel goed hier, oma. Ook onze kinderen en kleinkind. Je zou er trots op geweest zijn.

Ik ben gelukkig met mijn vrouw, met mijn kinderen, met het leven dat ik mag leiden. Ik doe en laat wat ik wil en wat ik kan. Ik heb een handvol echte vrienden, en weinig vijanden. Ik ben zeker dat, als er iets na dit leven bestaat, jij met een moedergevoel over ons waakt. En als er niks bestaat na dit leven, dan heb ik heel zeker iets in mijn genen meegekregen waardoor ik kan onderscheiden wat belangrijk is in dit leven, wat alles zin geeft.

Met wat geluk word ik volgend jaar zestig. De generatie voor de mijne is bijna helemaal uitgeveegd. Het besef groeit dat ik de volgende ben die over een onbekend aantal maanden/jaren een lijkwade aangemeten krijg. Dat boezemt me angst in. Tegelijkertijd ben ik meer dan ooit overtuigd om elke dag te leven alsof het de laatste is. Te genieten zolang het kan. Alles mee te pikken waar we kans toe krijgen. Te zorgen voor de mensen om me heen vooraleer er voor mij moet gezorgd worden.

Daarom wacht ik nog liever wat om naar jou terug te keren. Voorzie in het Walhalla een stoel voor me met een scheetkussen, als je wil, zodat ik een goeie indruk maak bij het binnenkomen.

Bedankt, oma.

(Jullie bedankt om deze challenge een volledig jaar met me te volgen – dikke merci! / Sommigen namen ook de handschoen en maakten zelf één of meerdere logjes in dit thema – ook heel erg bedankt / De slagroom op de taart kwam er toen vrijdag spontaan een kaartje in m’n thuisbrievenbus terechtkwam in het thema van de koekjestrommel – een regelmatige volgster van me (met als bijberoep privé-detective) heeft me op die manier bijzonder aangenaam verrast…)

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

44 reacties op Moeders Koekjestrommel – slot

  1. Matroos Beek zegt:

    Een afsluiter van ontroerende schoonheid. Het heeft me oprecht gepakt.
    Ik wens jou en je dierbaren alle goeds in 2018!
    Enne.. benieuwd wat je volgende reeks zal worden.

  2. Eilish zegt:

    Ik vond deze challenge heerlijk! Ze paste beter in mijn kraam dan de vorige.
    Het toonde ook meer de mens achter de blog vond ik. Soms gevoelig, vaak grappig.
    Zeer benieuwd wat je ons volgend jaar gaat voorschotelen!

  3. tinyblogt zegt:

    Jouw overgrootmoeder ziet er een liefdevol dametje uit. Ze heeft duidelijk een en ander aan jou doorgegeven. Want je werkt nog altijd hard en je hebt begrip voor andere mensen, je zorgt voor wie er behoefte aan heeft en je hebt veel liefde in je hart. Net als zij. Weet ik wel zeker.
    – Oh en ’t was met plezier en enig dol enthousiasme dat ik dat ene kaartje toevallig zag staan. Het riep luidkeels “Stuur die naar Thomas P! –

  4. els zegt:

    Je hebt er een mooi einde aan gebreeën mr Pannenkoek.
    Dat ene zinnetje ‘iedereen leeft in dienst van’: zo had ik het nog niet bekeken maar het is echt zo. De kunst is om jezelf niet te vergeten.
    En dat ga ik je ook wensen voor 2018: veel tijd voor jezelf en diegenen die je graag ziet.

  5. Harrij Smit zegt:

    Wat een prachtig geschreven liefdevolle – voor hen die je voorgingen en voor ‘het leven’ – afsluiting van deze challenge. Ontroerend goed! ❤

  6. Mrs. Brubeck zegt:

    Echt mooi, recht uit je hart. Dank je!

  7. djaktief zegt:

    Leef je leven alsof elke dag de laatste is. Dat doe ik sinds mijn operatieperiode. Wat er is is zo kostbaar om te verspillen. Ik voel me bevoorrecht. Alle goeds voor jou in het nieuwe jaar en verder.

    Groetjes,

    Dorothé

  8. Samaja zegt:

    Tot tranen toe geroerd. Wat heb je dit mooi verwoord. Het was elke week weer een interessant moment in blogland om te grasduinen in de koekjestrommel van je familie. Ik wens jullie ontelbaar veel mooie momenten in het nieuwe jaar en geniet met volle teugen!

  9. Indrukwekkend mooi jouw moment van stilstaan.
    Met een vader die in onze stamboomgeschiedenis is
    gedoken besef ik maar al te goed hoe bijzonder alles is.
    Mooi om het jaar in dankbaar zijn af te sluiten.
    Ik sluit me bij jou aan, dankjewel…

    Fijne jaarwisseling voor jou en de jouwen! X

    • Zo’n stamboomgeschiedenis uitvlooien is een niet te onderschatten werk, maar je botst op prachtige verrassingen en weetjes. Is ook ooit van mijn familie gemaakt, maar er zitten zodanig veel onnauwkeurigheden in dat het resultaat niet echt betrouwbaar is.
      Ook voor jullie een fijne jaarwisseling!

  10. evavertelt zegt:

    Heel mooi!
    Ik heb je challenge trouw gevolgd. Niet zo vaak gereageerd misschien maar ik was er wel. Mijn eigen blog lag dit jaar ook een beetje op zijn gat… volgens jaar maar eens nieuw leven inblazen.
    Ik ben benieuwd naar jouw volgend blogjaar.
    Ik wens je alvast een fijn 2018! x

  11. Heel erg mooi geschreven, deze brief aan Oma! Zo uit je hart! Het was een prachtig thema deze koekjestrommel, zal het missen, maar als ik jou al een beetje ken heb je al weer iets anders in petto voor jouw blogvolgers! Fijne jaarwisseling en alle goeds voor het nieuwe jaar!

  12. Rebbeltje zegt:

    Een prachtig verhaal heb je uit je mouwen geschud en die koekjestrommel gaf heel wat prijs…niet alles maar dat hoeft ook niet.
    We all have secrets…toch?
    Bij het lezen van die luiers dacht ik en dat doen we weer maar dat wist jij ook want dan kwam erna…ben benieuwd hoe je je blogjes voortaan gaat vullen maar zal vast mooi geschreven zijn…fijne jaarwisseling…voor jou je lief en kinderen en kleinkind een geweldig mooi Nieuwjaar

    • Dank je wel. We denken dus hetzelfde over luiers :).
      Volgend jaar zal ik mijn blogjes vullen met pindakaas, maar dat mag nog niet geweten zijn.
      ‘Mijn lief’ is al mijn echtgenote sinds meer dan 37 jaar, maar ik geef haar in mijn schrijfsels verschillende koosjesnamen, dat klopt.
      Ook voor jullie een fantastisch nieuwjaar vol blijde verrassingen.

  13. chrissebie zegt:

    Zo is het helemaal Pannenkoekje! En zeggen dat er zoveel mensen verzuurd zijn en niet een beseffen in welke luxe wij leven. Centrale verwarming alleen al. Ik word daar gelukkig van als ik aan die knop kan draaien en het binnen tien minuten lekker warm is binnen. Uw overgrootmoeder moest nog sleuren met kolen of houtblokken. T was een mooie challenge Pannenkoek! Op naar 2018. Blijf vooral gezond en positief, maar dat dat laatste zal al zeker niet ontbreken.

  14. Menck zegt:

    Wat een intens mooi, oprecht, ontroerend en bijzonder knap geschreven logje, beste Thomas! Een waardige afsluiter van de koekjestrommelzaterdagen. Ik ben nu al benieuwd naar je nieuwe challenge!

  15. Je raakte me met je brief aan oma ♥️. Een geweldige challenge. Al heb ik er maar een paar meegemaakt, ik heb van iedere blog genoten. Ik wens je een prachtig 2018 toe!

  16. Flavie zegt:

    Ontroerend geschreven… een mooie afsluiter van moeders-koekjestrommel-foto’s… een challenge die ik heel erg graag gevolgd heb.
    Ik ben al benieuwd wat 2018 zal brengen 🙂

  17. zinderen zegt:

    amai, ik las nu pas deze afsluiter en moest bijna een tranatje wegpinken… (gelukkig redde het scheetkussen-momentje me op tijd !! dat zag ik al helemaal voor me 😉 )

  18. Morgaine zegt:

    Wat een super geweldige mooie en prachtige afsluiting! Ik ben blij dat ik deze nog even bewaard heb om het terug te lezen, op naar de nieuwe challenge die al bekend is, dit is hart verwarmend!

    Gelukkig nieuwjaar!
    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s