De vijftig wonderlijkste uitvindingen volgens Thomas Jefferson Pancake

Ik herinner me nog levendig de klas van het eerste leerjaar in het toenmalige Sint Lodewijkscollege in de Brugse binnenstad.

We zaten in de klas in stofjas in ‘koppelbanken’, waar ons een gezel werd toegewezen waar we het ganse schooljaar naast moesten zitten. Als je pech had dat het een zeur was, dan was het niet anders. De eerste woordjes in ons ‘kladschrift’ mochten we met potlood schrijven, maar zodra het ernstig werd kwam die pen eraan te pas. Klinkt simpel, maar was het niet. Er was een penhouder, en daar moest die verd… pen worden in geschoven. Ik vond een voorbeeldje op het internet, maar in realiteit was die veel minder luxueus…

De ‘meester’ kwam regelmatig rond in de klas met zijn fles inkt. Zorgvuldig vulde hij dan het potje dat in onze bank was ingewerkt.

Ik zeg u: dit was echt smeerlapperij. Als je iets te veel inkt op je vork op de pen nam mocht je er donder op zeggen of je kreeg een vlek op het blad die je dan moest deppen met vloeipapier. Bij mij werd de vlek er alleen maar groter door. Ieder had een blad vloeipapier in zijn ‘lessenaar’ zitten die op den duur zodanig donkerblauw werd dat die onbruikbaar was. Maar we zouden en moesten die pen blijven gebruiken, ook al had je al dat geknoei niet als je schreef met een potlood.

Als je dan proper aan het schrijven was, maar je gebruikte je linkerhand in plaats van de rechter, kwam de ‘meester’ nog eens langs, maar dan om met een regel op je vingers te kloppen waarbij je kneukels rood werden. Geen medelijden met linkshandigen: iedereen moést met de rechterhand schrijven. Een paar jaar terug moest ik testen doen bij een dokter, waarbij ze doodleuk vertelde dat ik ‘van geboorte’ linkshandig ben. Dank je wel, meester Bode!

Zo’n zelfde straffende lat werd gebruikt tot en met mijn middelbare studies, toen een leraar Duits het lekker vond om af en toe iemand naar voor te roepen om een test af te leggen op de naamvallen. Die moest dan zijn handen op de leuning van een stoel houden, en kreeg bij elke fout op z’n kneukels getikt. Pedagogiek had toen andere regels en normen dan vandaag. Die bewuste leraar is enkele jaren later in een ernstige depressie terechtgekomen en stond nooit meer voor de klas. Misschien ging hier wel een klacht van ouders aan vooraf, het zou me niet verwonderen en de man verdiende niet beter.

Het schrijven met de pen bleef in voege tot en met mijn vijfde leraar. In het zesde was er een progressieve leraar die ook de balpen toestond. Wie wou mocht met de pen verder schrijven (zo waren er heel weinig, dat spreekt), maar bij mij is die vlekbezorger toen verbannen voor de rest van mijn schooltijd. Mijn moeder juichte dit toe, want had minder werk aan de was.

Met die in inkt te dopen pennen verdwenen ook de stofjassen in de klas.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Balpen

 

 

 

Advertenties

Over Thomas Pannenkoek

Ik ben wie ik ben, vraag mij niet waarom.
Dit bericht werd geplaatst in filosofie en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

57 reacties op De vijftig wonderlijkste uitvindingen volgens Thomas Jefferson Pancake

  1. Eilish zegt:

    Ik ben een halve generatie jonger en moest niet meer met pen leren schrijven. De banken met inktpot waren er wel nog.
    In het middelbaar was ik wel grote fan van mijn Parker vulpen. Toen schreef ik ook nog behoorlijk mooi. Nu gaat dat geschrift snel achteruit door te weinig praktijk. Kun

  2. Matroos Beek zegt:

    Ik heb ook nog zo leren schrijven. Rond mijn 10de kregen we een stylo of bic. Een hele verbetering. En de hardheid van sommige leerkrachten toen… neen, vroeger was het echt niet beter.

  3. Rob Alberts zegt:

    De speciale schooltafel met een richel voor de kroontjespen en het gaatje met deksel voor het inktpotten herinner ik mij. De slagen met de lat waten gelukkig al afgeschaft …

    Ik ben rechtshandig.

    Maar de vlekken herinner ik mij ook!

    Nostalgische groet,

  4. tinyblogt zegt:

    Wij hadden ook nog lessenaars met gaten voor potjes (ik wist eerst niet waar die gaten voor waren) maar we hadden geluk al de vulpen. Ook ik was oorspronkelijk linkshandig, vandaar mijn vreselijk lelijk handschrift destijds en dat is nooit meer goed gekomen. De enige ‘juffrouw’ die sloeg met een lat, was die van het tweede leerjaar. Gelukkig was ik toen een braaf kindje en kreeg ik er niet veel van langs. Die blauwe stofjassen (schorten, zeiden ze) hebben wij ook altijd in het lager moeten dragen.

  5. Weer zo’n mooi stilstaan bij terug in de tijd; gelukkig ben je blijven schrijven en wat mij betreft een geweldig schrijver, ook zonder stofjas ;)) Fijn weekend!

  6. groengenot zegt:

    O die pen! Ik ben linkshandig en wij moesten voor ‘Schoonschrift’ nog met zo’n pen schrijven. Bij mij werd dat steeds zo’n vreselijke knoeiboel vol vlekken. Gelukkig heb ik niet meer ‘van de lat’ gekregen. Ik had een doktersbriefje dat ze mij moesten laten links schrijven. Als ik rechts moest schrijven, zette ik een soort spiegelschrift neer. Helemaal gedesoriënteerd… 😊

  7. djaktief zegt:

    Ik heb ook met een kroontjespen leren schrijven maar dat strafgedoe was er bij ons niet.

  8. Harrij Smit zegt:

    Jullie lopen daar in België toch nog wel behoorlijk achter – hier in Holland zijn we na griffel en lei direct overgestapt op laptop en tablet. Vlekt nooit meer…

  9. Mrs. Brubeck zegt:

    Ik ben er ook net aan ontsnapt denk ik…de vulpen en tintenkiller waren een heuse uitvinding! 🙂

  10. Samaja zegt:

    Ik ben blij dat het bij ons met vulpennen was, anders had ik er ongetwijfeld een grote kliederboel van gemaakt. Mijn pa heeft ook nog de liniaal op zijn vingers gekregen omdat hij linkshandig is, maar ze hebben het hem blijkbaar niet kunnen afleren. Hij schrijft nog steeds links en vrij onleesbaar ;-).

  11. Dat heb ik niet meer mee gemaakt. In het Sint-Leocollege was het al een vulpen. Vandaar heb ik mijn voorliefde voor Pelican pennen. Balpen (ofte den stylo of bic) mochten we eigenlijk niet gebruiken maar na een paar jaar kwam de inktwisser op de markt en dan was een balpen een noodzaak geworden. Daarnaast was de rode balpen voor de leraar een onmisbaar attribuut. Aangezien mijn leraar van het derde dat nooit mee had, had ik het lumineus idee om hem op het einde van het jaar enkele kado te doen. Waar andere ouders een ‘goeie fles’ mee hadden op de laatste ouderraad van het jaar dan kwamen mijn ouders … met 50 balpennen. De man heeft er lang mee verder gekund.
    mvg

  12. els zegt:

    De penhouder, inkt en het rode vloeipapier kende ik ook nog.
    Daarna heb ik nog een tussenstap gemaakt naar de vulpen met losse inktpatronen, om later in het lager onderwijs over te schakelen naar de balpen.

    Schrijven met inkt heeft wel iets vind ik.
    Zo zou ik superblij zijn met een mooie gepersonaliseerde vulpen. Niet enkel om ze te bezitten en te koesteren maar ik zou ze ook dagelijks gebruiken.

  13. sandravda zegt:

    Ik heb er ook niet meer mee moeten schrijven. Wij mochten kiezen tussen vulpen of balpen, maar de lessenaars met inktpot heb ik nog wel geweten.

  14. perdebytjie zegt:

    Ek onthou dat ons tandepastaproppies gebruik het om die inkpotjie toe te maak. Dit was salig toe ons begin skryf het met Bic balpuntpenne.Ons is ook goed geslaan op die hande en sitvlak…aaklige herinneringe!😒

  15. Rebbeltje zegt:

    Als 1e dacht ik er vliegt een klm vliegtuig over hihi
    Denk dat dit uit mijn geheugen gewist is 😉
    Die potjes inkt en pen kan ik me niet meer herinneren dat we daarmee moesten schrijven.
    Groetjes en een fijn weekend

  16. Koen zegt:

    Ik heb dezelfde route afgelegd. Wel herinner ik me in het eerste (en waarschijnlijk het tweede) leerjaar een kroontjespen met een beetje rondere punt, niet zo scherp als op jouw foto. Die pen kraste minder en gleed iets gemakkelijker over het papier. En ik had geluk met juffrouw De Bontridder zonder straffende lat. Dat was pas in het derde studiejaar bij meester Cyriel vd Borgt.

  17. Hartelijke Hot Hulk zegt:

    Dramatische uitvinding die kroontjes pennen.

    Geloof mij, je wenst niemand een depressie, ik kan dat weten.

    Ik hield en houd nog van lijfstraffen, Treeske mept er regelmatig op los!

  18. Liese zegt:

    En moest je ook nog de ezelsoren op?

  19. Menck zegt:

    Ik zwans niet als ik zeg dat ik in het eerste leerjaar nog geschreven heb met een griffel op een lei. Daarna is de school de meer actuele standaard gaan volgen.
    Boerengat, iemand?

  20. Marianne zegt:

    Wow wat herkenbaar, zelf schreef ik ook met zo’n verd….rot pennetje. Had je alles mooi opgeschreven, vloeide de inkt uit tot een grote vlek. Of je handen zaten vol van die inkt, gelukkig niet op mijn kleren anders kreeg ik thuis op mijn kop. toch leuk om dit logje te lezen dat weer herinneringen ophaalt 🙂

  21. Appelvrouw zegt:

    Die kroontjespennen vond ik juist mooi, zelfs die dikke klodders als je net had gedoopt. Later toen ik op kamers woonde, nog veel mee geschreven. Maar kreeg uiteindelijk een vulpen met inktpatronen, en toen was ik over.

    Linkshandigen hadden het vroeger echt slecht. Mijn broertje werd ook altijd op zijn hand geslagen, maar dan door mijn vader, en hij is zijn leven lang onhandig gebleven.
    Daarintegen heb ik links leren schrijven omdat ik rechts een zeer pijnlijke hand heb/ destijds zelfs een cursus Frans linkshandig gevolgd, nou… bijna want uiteindelijk liep ik toch achter omdat het aantekeningen maken toch minder snel ging.
    Het lijkt me echt vreselijk als je steeds geslagen en gestraft wordt omdat je voorkeurshand links is. Voelt zo onrechtvaardig.

  22. Charlotte zegt:

    Ik heb leren schrijven met een vulpen. Vooraleer onze werkboeken dicht te klappen, even met het roze vloeipapier op de geschreven tekst was een must. Ondanks de gigantische evolutie tov de pen waarover jij spreekt was er ook hier regelmatige sprake van vlekken (nieuwe vulling steken!). Gelukkig waren de ‘tintekillers’ reeds uitgevonden.
    In de middelbare school was het niet meer verplicht om met de vulpen te schrijven. In tegenstelling tot mijn klasgenoten, ben ik nog lang blijven schrijven met zo’n ding. Maar met de digitalisering schrijf ik nu amper nog met de hand, hier en daar een kribbel, veel te weinig om een vulpen voor te laten ‘openliggen’. Ze droogt helemaal uit, samen met mijn ‘schoonschrift’ trouwens. Helaas, het had wel iets…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s