Buffel, Leeuw, Luipaard, Neushoorn en Olifant

Met de ‘nodige’ chaos is de eerste werkweek voorbijgevlogen. Het vakantiegevoel van zeven dagen terug is totaal weg, helaas. Maar er zijn mooie vooruitzichten, en dit werkt zeer motiverend.

Onze Zuid Afrika-reis van maart volgend jaar is vastgelegd. Die bestemming stond al heel lang op ons verlanglijstje. We schuimden verschillende websites af, vergeleken reisprogramma’s en kostprijzen en kwamen uiteindelijk weer bij onze noorderburen terecht. We willen het liever rustig aan doen. Liever dan een volgeladen programma waar we dagelijks uren en uren in de bus zitten, hebben we gekozen voor een planning waar we enkel het zuiden bezoeken op een gezapig tempo, met voldoende vrije tijd waar we tot onszelf kunnen komen. We hopen ooit nog eens het noorden aan te doen, maar dat zien we dan nog wel.

Via Belgische operators waren de kostprijzen een heel stuk duurder dan het aanbod dat wij vonden. Dan spreek ik vlug over meer dan duizend Euro duurder per persoon, bijna onbegrijpelijk. Het is niet zo dat daar met poepsjieke hotels wordt gewerkt of de rijstpap wordt opgediend met gouden lepeltjes. Wat er ook van zij, we zijn zeer blij weer met een Hollands gezelschap te kunnen optrekken die er eerst van zal opkijken dat twee rare Belgen in hun groep zitten, maar nadien onze Vlaamse humor wel zullen kunnen appreciëren. Tenzij het niet anders zal zijn dan een groep zuurpruimen, maar die voederen we dan aan de plaatselijke olifanten.

En dan hoop ons dat ons regtig Suid Afrikaanse gidse sal kry, wat ons met hul sappig taaltje onderhou oor hul wonderlike land.

Ondertussen zijn we vrijdag ook over de grens gewipt, en zijn we een reisbureau in Oostburg binnengestapt om de FOX-reiscatalogus op te halen waaruit we onze reis hebben gekozen. Na het doorbladeren ervan zijn we tot de conclusie gekomen dat we nog heel lang zullen moeten leven om alle bestemmingen aan te doen die ons interesseren. Of, zoals mijn lieverd zei met een vette knipoog: “We zullen eens een jaar verlof zonder wedde moeten nemen…”.

 

(de foto bovenaan heeft niks met Zuid Afrika te maken, is gewoon een zeezichtje op Gran Canaria)

Advertenties
Geplaatst in filosofie | Tags: , , , , , , | 65 reacties

Moeders Koekjestrommel

“Je zou ze vijf frank geven!”, is een spreuk die vroeger wel vaker werd gebruikt. Bij deze foto is die spreuk van toepassing, maar ze waren niet zo ‘braaf’ als het beeld doet uitschijnen. Zeker het jongetje niet…

Je ziet J.P. en C., neef en nicht van me, kinderen van tante A., oudste zus van mijn vader. Moet genomen zijn op een communie.

Ik had het voordien al eens over hoe tante A. de vredesmid was van die kant van de familie. Ze had een soort vriendelijk gezag waarvoor niemand ongevoelig was. Drie kinderen hadden ze. Geboren in de boerenbuiten, lid van mijn generatie. Helaas net daardoor voorbestemd om minder kansen te krijgen in het leven. Heel vaak kwamen ze bij ons thuis niet op bezoek – omgekeerde bezoekjes waren zeldzaam Mijn vader had als zelfstandige zelden ‘tijd’ voor zulke dingen, achteraf gezien een spijtige zaak, want zijn leven was veel te kort.

Het was telkens feest toen ze op bezoek kwamen en C. mee kwam. Laat ons zeggen dat ik er heel goed mee overeen kwam. Ze was een jongen-meisje in haar doen en laten, en er werd telkens goed gelachen. Met plezier leende ik mijn rolschaatsen aan haar uit, zodat ze door onze straat kon sjeezen als een bijna olympiër. Helaas verkozen haar ouders meestal om de kinderen thuis bij de grootouders achter te laten, zodat ze gesprekken ‘onder volwassenen’ konden voeren met mijn ouders.

Tien maanden na ons huwelijk, toen onze oudste zoon T. werd geboren, was C. één van de eersten die het kraambed kwamen bezoeken, samen met haar moeder. Toen had ik haar zeker al tien jaar niet meer gezien. Ze had een zeer grote beer mee. Heel lief van haar.

Het leuke meisje werd een mooie zwaan. Helaas heeft ze heel wat tegenslagen ondervonden in haar leven, waardoor haar levenspad niet steeds rozengeur en maneschijn is geweest. Nog steeds niet is, trouwens. Na de geboorte van onze T. verloren we elkaar weer een dertigtal jaar uit het oog. Sinds een paar jaar hebben we weer contact via Facebook. De mooie glimlach van toen heeft ze behouden, ook haar aanstekelijke enthousiasme.

Met haar broers, waarvan de jongste links op de foto staat, heb ik geen contact. Die leven in een andere wereld, waar bijvoorbeeld de waarde van een man wordt afgemeten aan het aantal pinten die hij kan drinken zonder in coma te vallen. Die wereld is me vreemd, en dat hou ik liever zo.

 

Toen ik kind was, werd deze foto aan mijn ouders werd gegeven. Toen zei ik C. dat het ongepast was om zonder rok of broek te poseren. Nog nooit ben ik zo hard achtervolgd geweest door haar met een gevaarlijk wapen.

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , , | 37 reacties

Even blog-gas lossen!

Veel te veel geblogd de voorbije week…

Vanaf morgen begint mijn normale werkritme weer, en zal ik minder tijd hebben voor dit.
Nog een laatste dronk op het voorbije verlof, en morgenvroeg de boterhammen inpakken met kaas. Of ham, of salami, of bananenschil. We zien wel.

 

(ps: de ranke Adonis op deze foto ben ik niet – de brave man liep voor me bij de laatste fotoronde in Las Palmes)

 

 

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , , | 32 reacties

Moeders Koekjestrommel

Jullie zegt deze foto hoogstwaarschijnlijk helemaal niks. Normaal ook, want deze mensen zijn totaal onbekenden in jullie ogen. Voor mij is dit een uniek moment op een even unieke locatie.

Het is een zeldzame foto waar grootvader en grootmoeder van moeders kant samen staan. Gezeten op een stoel, inderhaast naar buiten gehaald uit hun mooiste eetplaats. Het concept tuinstoelen was in die tijd totaal onbekend. Wie hield zich ook bezig met lui in de zon te zitten, genietend van een drankje? Mijn pépé (zoals die werd genoemd) moet toen nog net geen zestig zijn geweest, stel je voor. Mijn leeftijd van vandaag. Er zijn vandaag mannen van zeventig die er jonger uitzien dan hij toen. Gelukkig is de man op zijn 55 met pensioen kunnen gaan. In die tijd, jawel, maar dan moet je weten dat hij allicht van zijn twaalfde is beginnen werken. Op zijn 67 is hij gestorven.

Mijn grootmoeder was een zeer stille dame. Maar met grote ster nog steeds de beste grootmoeder die ik mezelf kon indenken. Altijd klaar voor een gesprekje als het thuis weer eens rommelde bijvoorbeeld. En ze hield zich niet in om nadien eens met mijn ouders te praten, als ze vond dat iets niet kon.

Ze hebben samen twee wereldoorlogen meegemaakt, en waren erdoor getekend. Den Duits was een ras die ze liever zagen gaan dan komen. Vijf kinderen hebben ze samen opgevoed, waarvan nu nog één dochter in leven is. Sukkelend weg, dat wel, maar ze is er nog.

Dat ze op deze foto samen zitten, elk met een kleinkind op hun schoot, vind ik prachtig. De locatie ook. Op het koertje, voor de veranda. Naast mémé het ‘keunekot’ en het ‘kolenkot’. Die kleinkinderen, als ze nog leven (sommigen zijn ook al overleden ondertussen), zijn nu ook al een stukje boven de zestig. Ze hebben elk een zorgeloos leven en mogen dankbaar zijn voor de fundamenten hiervan die door mémé en pépé liefdevol werden voorbereid.

 

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , | 37 reacties

SLOT – Pros, eten, wandelen, tetteren, gsm, woef en de natuur van Gran Canaria

Die morgen had ik Pros gezien op straat. “Wie is die Pros, dan?” vroeg mijn schat. “Hewel,” antwoordde ik haar, “Pros is die prostituee die me vorige week al eens heeft aangesproken op straat. Een dame die zo stoned was als een garnaal, en vroeg of ik zin had met haar mee te gaan. “Your house or mine?” vroeg ze me in het Engels. Haar ogen boorden zich in de mijne, maar zagen er echt weird uit. Ze sprak met een dubbele tong als had ze net tien lijntjes gesnoven. “Eight Euro’s for one hour”, probeerde ze zichzelf te verkopen. Ik ben niet op de hoogte van de marktprijzen, maar vroeg me af hoe laag iemand kan zakken om zich voor acht Euro per uur te prostitueren. Uiteraard wimpelde ik haar af, en zag toen ik even achterom keek dat ze al een volgende prospect aan het aanspreken was.

Na mijn ochtendwandeling hebben we samen de wandelschoenen vastgegespt (vastgehespt zou nogal belachelijk zijn) voor een wandeling in de natuur. Dit ligt niet zo ver van Playa de Las Canteras, gewoon een stuk verder wandelen dan waar de gemiddelde toerist stopt.

Waar de wandelpromenade stopt, begint (in onze ogen) pas echt iets wat het zien waard is. De rotsen waar de natuur en het watergeweld vrij spel hebben hoeven zich hier van niemand iets aan te trekken.

We lijken wel in de Grand Canyon te wandelen, bijna gestoord door niemand. Af en toe is er een local die ons al joggend voorbij steekt, het zweet druipend van zijn of haar lichaam.

Dit is wat ons betreft het toppunt van genieten. Alleen in de ongerepte natuur, met elkaar. Een flesje water in de rugzak en een camera in de hand om één en ander voor altijd vast te leggen. Deze foto’s zullen, ééns we bejaard zijn en niet meer op reis kunnen, nog vaker ons netvlies passeren. Zeker weten!

 

Om na de wandeling, op de terugtocht, weer geconfronteerd te worden met de skyline van Playa de las Canteras. Lelijk? Absoluut niet, maar niets in vergelijking met wat we daarvoor hadden gezien en meegemaakt.

Tiny uit Wevelgem aan zee. vroeg me me in de loop van de week of er ook een verslag komt van ‘eten’ of ‘Gran Canaria-wc-potten’. Af en toe namen we eens een fotootje van wat ons voorgeschoteld werd aan maaltijden.

Wat is bijvoorbeeld heerlijker dan onszelf te belonen met de Spaanse cliché-maaltijd bij uitstek? Zo heerlijk hadden we nog nooit paella gegeten. Geen zout toegevoegd, en niets is beter voor mijn tikker. Het weglaten van extra zout in mijn maaltijden heeft er onder andere voor gezorgd dat ik verlost ben van die smerige bloeddrukpillen.

Of die keer dat we op een avond ontdekten we dat in een restaurantje vlak naast ons appartement de ‘dagschotel’ bestond uit gegrilde calamares, iets waar we echt, maar dan ook écht niet kunnen aan weerstaan. En spotgoedkoop! De dagschotel bestond uit een voorgerecht (heel lekker slaatje met gebakken pepers, tomaat, olijfolie en blauwe kaas), het bordje van hierboven, een dessert en een gratis glas wijn voor slechts negen Euro!

Sorry, even een dweil halen, want mijn mond begint te kwijlen bij het zicht op het bordje hierboven.

Hierboven een schoteltje van onze onderbuur, de Japanees-Koreaan. Een super vriendelijk gezin, trouwens.

Foto’s van toiletpotten hebben we niet genomen, wegens geen avontuurlijke exemplaren gezien. Sorry dat ik hiermee mijn lezers moet ontgoochelen. Wat ik wel kan vertellen is dat mijn stoelgang die twee weken van een uitstekende kwaliteit was. Was ik thuis geweest, ik had voor elk van mijn vaste reageerders een steriliseerpot gevuld zodat jullie die af en toe eens konden openen om wat Canarische lucht op te snuiven.

Nadien vleiden we ons nog eens zalig neer in het strandzand, op onze super size handdoek. ‘Rustig’ was het niet echt, want Spaanse dames kunnen kwebbelen dat het geen naam heeft. Hun monden zijn zodanig geprogrammeerd dat die nooit stil staan.

Babbelen, kwebbelen, tetteren. En die vorte GSM hanteren. Nog verslaafder dan bij ons in België of Nederland. Zelfs oudjes lopen over straat, hun gezicht gefixeerd op het schermpje van hun telefoon. Gelukkig dat telefoonpalen uit het straatbeeld zijn verdwenen, of er werd constant tegen gelopen. Ziekelijk, bijna. Net als tattoos. Dan heb ik het niet over een bloempje of sterretje dat ergens kunstig werd neergezet, of de scheut van een ajuinplant die vanuit het niets uit een bilspleet verschijnt, maar hele armen, hele benen, torso’s,.. staan vol met tekeningen. Kijk bijvoorbeeld naar de rechtse dame onder de paella-foto. Haar hele rug is beklad. Wat is mooier dan een stukje huid zonder tekening, denk ik dan. Toch?

Nadien nog even over de dijk wandelen, en zien dat weer een nieuwe zandsculptuur is begonnen. Dit exemplaar zal, net als alle andere, binnen de week tegen de vlakte gaan. Is dit niet jammer?

En, als de zon het heeft opgegeven, nog een wandelingetje maken naar de gigantische winkelmall El Muelle, en daar vanop het bovenste verdiep een fotootje nemen van de stad aan het Santa Catalinapark.

En dan heb ik het nog niet gehad over het hondje dat in mijn eerste stukje van zondag stond. Wat heeft dat te maken met onze reis? Hewel, op één van onze uitstappen kwam het dier naar me toe en bekeek me met zo’n verleidelijke blik. Hij volgde me overal en keek triest toen ik terug op de bus stapte. Hij wil dat ik terugkom, en ook ik wil Gran Canaria nog eens bezoeken. Wanneer? We zien wel, misschien over een jaar of vijf?

Dit is het eind van mijn kort fotoverslagje van onze reis in Gran Canaria. Hopelijk hebben jullie ervan genoten…

En ja, ik beloofde Dorothé nog iets te vertellen over de wederzijdse beoordelingen die via Airbnb worden nagelaten. Het principe is dat je pas kunt lezen wat de tegenpartij over jou heeft geschreven ééns je zelf de eigen beoordeling hebt geplaatst. Wel, Rafaël kreeg van mij een schitterende beoordeling, en over ons liet hij het volgende achter:

Mooi, toch?

 

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , , , , | 36 reacties

Een adembenemend strand !

Deze galerij bevat 10 foto's.

“Deze is een hééééle mooie,” zei mijn schat toen ze onze foto’s bekeek op het schermpje van onze Nikon. “Weet je nog toen ik vroeg om de menukaart even omhoog te houden?” vroeg ik haar. “Nee, toch…” zei ze. Ik … Lees verder

Galerij | Tags: , , , , , , , , | 44 reacties

Ik skursie al eens graag…

 

 

Op reis maken we heel vaak lange wandelingen. Een auto huren doen we nooit. Niet omwille van de ‘kostprijs’, maar wel omdat ik niet echt een held ben in het verkeer. Zeker niet als ik zie hoe sommige chauffeurs in zuiderse landen een voet lijken te hebben van twintig kilo zwaar en als cowboys door berg en dal sjeezen.

Die dag maakten we een excursie naar de grootste bonanische tuin van Gran Canaria. de tweede grootste van heel Spanje. Heel wat inheemse, maar ook uitheemse planten- en boomsoorten deden ons kwijlen van genot.

De legende gaat dat de architect ervan, de Zweed Erik Svensson, de opening van ‘zijn’ park nooit heeft meegemaakt. Daags voor de officiële opening ervan stak hij naast het park de straat over, en werd gegrepen door een te snel razende wagen. Hij overleed ter plekke. Wat zei ik je van auto’s huren in den vreemde?

Hoe dan ook, in een klein gezelschap van zes personen volgden we de zeer interessante uitleg van de gids. Weer waren we blij niet met een Tui of soortgelijke op pad te zijn. Het groepje was heel leuk. Een koppel Zwitserse meisjes, een koppeltje Engelsen en wij Vlaamsche oldtimers.

Tijdens dezelfde excursie deden we ook de twee uitgedoofde vulkanen aan en bekeken die vanuit de hoogte.

Je kunt nog zo hard je  best doen dit beeld op foto vast te leggen, maar het effect zoals je er net voor staat zul je nooit bekomen. En hier komen de meisjes in beeld die ik op het eerste fotootje dat ik zondag publiceerde mee had genomen in mijn logje. Zij maakten er een sport van om de gids bepaalde foto’s met hun smartfeun te laten vastleggen. De meisjes waren een verliefd koppeltje, met beiden ‘La Famiglia’ in de nek getatoeëerd. In het botanisch park hadden ze zich al laten fotograferen voor een exotische cactus, de benen sensueel in elkaar verstrengeld.

Toen kwam de foto van hierboven, waar ze op eigen levensgevaar boven de krater gingen hangen. Weer met de voeten in elkaar verstrengeld. Moet je weten dat de steen tegen de valleiwand leunde, en ze bij de minste verkeerde beweging tweehonderd meter naar beneden zouden totteren. De gids volgde trouw hun instructies (en vroeg nadat hij zag dat ze niet in lens wilden kijken: “Ah, you want art pictures?”.

De aanwezige topfotograaf Thomas Pannenkoek vond een meer artistiek standpunt om te fotograferen, waarvan hierboven een exemplaartje. De foto’s zijn genomen in een paar seconden – de poses zijn duidelijk ingestudeerd. Er is over nagedacht!

Zoals ook nog eens die van hierboven. Als ze ooit dit logje te lezen krijgen, geef ik ze graag de originele foto’s cadeau. ik denk in alle brscheidenheid dat de mijne ietsje mooier zijn dan die van de gids. Modelfotografie zou me eigenlijk wel liggen… Misschien na mijn actieve carrière als grafdelver?

We boekten drie georganiseerde excursies, onder andere ééntje waar we Gran Canaria’s zagen zitten in een kooitje. Dit om een antwoord te geven aan de Afrikaan Ben Tenge, waarom het eiland Gran Canaria werd gedoopt. De kanaries zijn daar gemiddeld twee milimeter groter dan in Lapscheure, toen in het gezegende jaar 1932 in de achterkeuken van Irma Schauvliege de tot toen grootste kanarie ter wereld werd opgemeten.

Larie natuurlijk, maar ondergetekende vond het leuk om op zo’n excursie kanaries tegen te komen…

Bezoeken aan stadjes als Teror bijvoorbeeld waren een zegen, zeker nu de sfeer er hing van een katholiek feest dat juist aan de hand was. Jaarlijks komen hier drommen volk naartoe wandelen ter gelegenheid van een jaarlijkse pelgrimstocht.

Godvruchtig zijn ze heel zeker, die Gran Canarianen.

Of de excursie waar een busje ons meetrok tot op het hoogste punt van het eiland. Ook daar prachtige vergezichten waar we tot Tenerife konden kijken. De dalen, de bergen,… alles adembenemend mooi. Genoeg om tien logjes over te schrijven, maar ik zal jullie er niet mee vervelen.

Weet je wat? Morgen neem ik jullie mee naar het strand van Maspalomas!

 

 

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , | 40 reacties