Bijna ontmoeting met een blogster, en avondlijk bezoek van een kleine vuurtoren

Zààààlig weertje toch, de voorbije dagen? Echt my cup of tea, die zomer. Drie dagen op rij bezochten we ons favoriete strand in Groede. Prachtige natuur, eindeloos wandelgenot. Gisteren meende ik er zelfs Tiny uit Wevelgem te herkennen. Ik heb altijd beloofd dat, als ik toevallig een blogger tegenkom, ik hem/haar zal begroeten. Die dame wàs voor 90% Tiny, zo dacht ik toch. Ze had het postuur, de weelderige haardos,… Maar hoe begroet je zo’n ‘mogelijk iemand’?

Ze wandelde traag en keek constant naar beneden. Op zoek naar mooie schelpjes. Af en toe stak ze iets in een plastieken bakje, en wandelde verder. Ik passeerde haar, en onze ogen ontmoetten elkaar. “Schelpjes aan het verzamelen?” vroeg ik nogal stom. “Neen, ik zoek dolfijnen!” antwoordde ze bot. Wat doe je als een wildvreemde je ongewild aanspreekt? Groot gelijk had ze, maar Tiny was het dus niet… Ik zal de volgende keer toch 99% zeker moeten zijn vooraleer ik nog eens goeiendag zeg… Misschien kunnen jullie naambordjes dragen als je buitenkomt?

Gisterenavond dan stonden we op het punt naar onze bedstede te trekken, toen onze deurbel dingdongde. Zo laat in de avond, dit kon maar één iets betekenen. Er was iets gebeurd met mijn moeder…

Met kloppend hart opende ik de voordeur, en zag daar een kleine dame staan, op blote voeten. Vuurrood haar, brede glimlach. Precies een mini vuurtoren.

“Hoe is het met je mama?” vroeg ze.

Eerlijk gezegd: ik was wat van mijn melk. Wat kwam die onbekende mij op dit onchristelijk uur lastigvallen?

“Je kent me niet meer? Ik ben je nichtje E. Je broers P. en J. kennen me beter, via Facebook, maar jou heb ik al jààren niet meer gezien. Ik ben een dochter van R., zus van je ma.”

Ik keek haar eens goed in de ogen en herkende inderdaad trekken van mijn tante R. Ook de manier waarop ze haar ‘r’ uitsprak, een beetje lastige manier eigenlijk, de Gunter Lamoot-way. Op een onverklaarbare manier is het contact met die kant van de familie door de jaren heen verwaterd. Het moet meer dan veertig jaar geleden zijn dat ik dit nichtje nog eens zag (ze was vijftig kilo zwaarder, toen).

Ze begon verder te praten, maar ik onderbrak en nodigde haar uit naar binnen. Onze huiskamer lag er niet heel netjes bij (om het eufemistisch uit te drukken), maar de kamerverlichting was toch heel zacht – het zou niet eens opvallen (hoopte ik). R. zat in de zetel in een luchtig slaapkleedje. Niet erg, het leek wel een mooi zomerjurkje.

E. nam plaats op de sofa en vertelde honderduit over ‘haar beste vriendin’ die bij ons in de straat woont. Hoe ze al ‘duizend keer’ gedacht had om eens aan te bellen, maar het nooit durfde. De reden waarom ze het nu durfde leek me duidelijk. Ze had een glaasje op, was een beetje tipsy.

In een kwartier tijd had ze bijna haar ganse leven verteld. Aan de zinnen-diarree kwam geen eind. En tussenin viste ze af en toe naar de toestand van mijn moeder. Ze sprak in zo’n lovende woorden over haar, en met zo’n overtuiging alsof ze minstens wekelijks bij haar op bezoek komt. Raar, heel raar, want ik heb mijn moeder nooit over haar horen vertellen.

De klok neigde naar middernacht. Ze stond recht, en we schudden elkaar hartelijk de hand. Op haar blote voeten verdween ze in het zachtgele licht van de straatlantaarns, richting haar vriendin die enkele huizen verder woont.

Geplaatst in filosofie | Tags: | 71 reacties

Moeders Koekjestrommel

Dienstplicht.

Mocht zoiets vandaag worden ingevoerd, denk ik dat het halve land in rep en roer staat. Het principe was dat elke jonge man een tijd in het leger moest ‘dienen’. Op die manier kregen ze een opleiding waardoor ons land de garantie had steeds een ‘reserve’ aan strijdkrachten klaar te hebben mocht ineens weer een oorlog uitbreken.

Het systeem was niet altijd even eerlijk. Bepaalde mensen kregen vrijstelling van die ‘plicht’, of konden er zich makkelijk vanaf maken. Wat maatschappelijke status, geld of politieke relaties kon hierbij helpen.

In mijn jonge jaren bestond die dienstplicht nog. We waren met vier broers thuis, dus was het een quasi zekerheid dat drie ervan ‘prijs’ hadden en een jaar van hun leven mochten opofferen voor het vaderland.

Zelf zag ik dit absoluut niet zitten. Er gingen verhalen rond over de vernederingen die jongeren in Het Klein Kasteeltje moesten ondergaan tijdens de medische controle. Ik zag ook de zin niet in het het ‘leren schieten’, andere mensen te vermoorden ingeval van oorlog. In zo’n geval kon je als ‘gewetensbezwaarde’ je dienst vervullen, maar dit werd gestraft door een verdubbeling van de normale termijn.

Eén van ons vieren kon vrijstelling krijgen door ‘ broederdienst’. Mijn oudste broer had in principe het recht dit als eerste te vragen, maar deed dit niet. Blijkbaar was de legerdienst voor hem een manier om een jaartje vrijheid te proeven, zonder gezaag van het thuisfront.

Dan koos de volgende broer maar voor die vrijstelling, en wisten mijn jongste broer en ikzelf dat we zouden moeten dienen. Zolang ik studeerde, kon uitstel worden aangevraagd. Toen dit niet meer kon begon het vreemd te kriebelen in mijn buik.

Mijn vader werd ziek aan zijn 54 jaar, en ik werd enige kostwinner. Hierdoor ontsnapte ik aan wat komen moest, en moest ons vaderland het zonder Thomas Pannenkoek doen aan het front, mocht ooit die oorlog uitbreken. En wees gerust: dit zou echt het grote verschil gemaakt hebben.

Op de foto bovenaan zie je één van mijn vaders broers (ondertussen zaliger), die door een fotograaf van Zarren werd vereeuwigd toen hij op een weekend naar huis kwam om zijn kleren te wassen… Een soldaat in gevechtstenue, met witte handschoentjes. Hoe tegen’strijdig’ is dit??

Geplaatst in filosofie | Tags: , , | 41 reacties

SPAM – aanval – hoe ermee omgaan?

Beste lezer,

Sinds drie dagen word ik aangevallen door spam op mijn account van WordPress.

Het geweld blijft alleen maar toenemen. Zaterdag kwamen heel wat van die ‘reacties’ tussen de normale op mijn logjes. Ik veranderde de instellingen, zodat alleen maar mensen die vroeger een reactie postten kunnen reageren.

Vanaf dan kwam alle spam effectief in mijn spambox terecht. Gisteren ledigde ik die een paar keer – zonder overdrijven werden ruim 500 spam-berichten verwijderd.

Vanmorgen, na een nachtje, waren er weer 320 bijgekomen (en direct door mij verwijderd).

‘Askimet’, het gratis vehikel van WordPress, staat ingeschakeld.

Iemand een idee hoe hiermee om te gaan?

Geplaatst in filosofie | 56 reacties

Drie weken stoom aflaten…

Ik schreef twee weken terug over ons reisje Bulgarije. Hoe dit ons echt deugd heeft gedaan en de batterijen heeft doen opladen.

Dat we twee weken extra thuis waren, daar werd niet veel over geroerd. In totaal drie weken het werk loslaten, dit was eens echt nodig. In zoverre dat hier een totaal ontspannen Thomas Pannenkoek achter zijn klavier zit. Best dit gevoel even vasthouden, want vanaf morgen begint weer de mallemolen.

Alhoewel… Deze week drie dagen werken en het is weer koekenbak :). Een volgend verlengd weekend ligt op de loer.

Woensdag trokken we met ons tufkarretje richting Brugetelle, naar de zoo die we al enkele jaren wilden bezoeken. Zeker nu een koppel panda’s de populatie heeft aangedikt, en deze ondertussen ook al een jong hebben samen, wilden we dit niet meer uitstellen. En waarom er geen tweedaagse van maken? Klein hotelletje boeken, wat extra genieten?

Vanzeneigenst, Gerard!

We parkeerden ons mobieltje vlakbij het station van Brugelette, en maakten de korte wandeling naar het park te voet. Een muurtje met opschrift sprong me meteen in het oog…

Misschien ligt het aan mijn zeer flauwe vorm van humor, maar hier werd ik vrolijk van.

Aan de ingang van de zoo viel direct op dat het toegangsticket aan de dure kant was (34 Euro/persoon). Tip voor wie na ons komt: koop ze online, scheelt toch wel een stukje. We kregen een plattegrondje om ons wegwijs te maken, maar dat bleek totaal niet praktisch, en al vlug stak ik het achter mijn oor.

Uiteraard waren we ‘gekieteld’ om onderstaande grapjassen te zien. Moeder en kind, vader zat blijkbaar op café. Drommen mensen, waaronder een delegatie van burgemeesters en enkele (allicht) hooggeplaatste Chinezen stonden de dieren aan te gapen.

Meteen viel op waarom Pairi Daiza en niet de zoo van Antwerpen in de prijzen viel toen beslist werd in welke zoo die dieren zouden geplaatst worden. Het domein van Brugelette is duidelijker groter dan dat van Antwerpen, en er werd geld noch moeite gespaard om een Chinese sfeer te creëren in deze dierentuin. Niet alleen het Aziatische werelddeel, maar ook de andere contintenten waren indrukwekkend goed gereconstrueerd. We hadden het geluk dat het ietsje boven de dertig graden was (écht zomerweer, de talrijke mooie damesbenen in  korte shortjes bewezen het). Toen we in het Afrikaanse continent binnenkwamen, met op de achtergrond Afrikaanse muziek, leek het echt of we ginds op reis waren.

In het Chinese continent had een Kortrijkse landbouwschool zelfs rijstvelden aangeplant. Wat zouden we zijn zonder de West Vlamingen, nietwaar? Wuk zoemme zien zoender de Westvlamiengen??

In het Australische continent was zelfs typisch rood zand aangevoerd om de sfeer helemaal compleet te maken. Echt, we waren zeer onder de indruk. De eerste kleine misnoegdheid rond het kostelijke inkomticket was vlug verleden tijd.

Er werd ook aan de ambiance gedacht, zoals de mogelijkheid die we kregen om het wassen van een olifant mee te maken. Toen wij toekwamen zat de tribune half vol, waarbij opviel dat de eerste banken nogal nat waren. “Ik denk dat niet alleen de olifanten zullen gewassen worden” was mij eerste opmerking. Groot was ons plezier toen we zagen dat dit inderdaad het geval was. Een Franstalige ‘meester’ gebood de kinderen van zijn klas voor het publiek te gaan zitten. Een kwartier later waren ze zo nat als een dweil. Gelukkig scheen de zon volop en was het zeer warm…

(het viel op dat de verzorgers van die olifanten Aziaten waren / speciaal ingehuurd door de zoo?)

Hier en daar liep een mooi poesje door een kooi. We kregen er geen mee naar huis…

En hier en daar ook een mooie (permanente) fototentoonstelling, waaronder eentje over Indonesië. Ik postte er vrijdag al een fotootje van. Hieronder een dameskransje van negen vrouwen, die de weblog van Thomas Pannenkoek nog niet kennen. Als je me vraagt wie niet thuis hoort in het rijtje, zou ik zeggen ‘de linkse’, want die draagt een totaal andere hoofddoek dan de andere acht. Anderen zullen beweren ‘de rechtse’, omdat haar lendendoek meer been laat zien – ook die mening houdt steek. Mij maakt het niet uit, ik vind het een prachtige foto uit vervlogen tijden. Zulke heb ik helaas niet teruggevonden in Moeders Koekjestrommel.

De zeehonden liepen vrij rond. Hieronder een vrouwelijk exemplaar met haar jong. Je kun hen horen snorren tot vijftig meter ver.

Om maar te zeggen dat die zoo meer dan alleen maar een dierentuin in. Je kun je er steendood wandelen, en komt er echt ‘kattelam’ maar rijk vol indrukken naar buiten.

En als je nadien in een naburig dorpje een chambre d’hotes neemt (hadden we ook nog nooit gedaan) en tot ’s avonds laat in de tuin kunt genieten van een lekker streekbiertje, dan is het helemaal compleet. Het dorp was zo klein dat er verder, behalve een leuke wandeling, niets te beleven viel.

Morgen weer, zoals ik hierboven al schreef, volle bak.
En, eerlijk? Ik mag er niet teveel aan denken of iets begint weer hard te bonken in mijn kippenborstenkas.

(blijkt dat collega Blogger Stef, een bijna-buur van me, de voorbije week twee dagen in Pairi Daiza was / op zijn weblog vind je heel wat foto’s van Brugge – veel mooier dan de foto’s die ik vandaag postte / we hebben elkaar mislopen – niettegenstaande we op spuugafstand van elkaar wonen (als Stef een scheet laat, kan ik hem tot hier ruiken) hebben we elkaar nog nooit ontmoet)

Geplaatst in filosofie | Tags: , | 41 reacties

Moeders Koekjestrommel

Wij kennen ze als M-L., een oude schoolvriendin van moeder Pannenkoek.
Zo’n echte hartsvriendin die ze jaarlijks eens moest opzoeken. Niet dat ze zo ver woonde, amper op een kleine twintig kilometer van ons huiselijk nest vroeger.

‘Blankenberge’, of nog beter: ‘Uitkerke’, een gehucht aan onze Belgische kust, ietsje groter dan een zakdoek. Je ziet M-L., zeulend met een ijskar (crèmekarre). Een duwkar, waarmee ze te voet van Uitkerke naar het strand stapte. In de kar zelfgemaakt ijs, ongelooflijk lekker.

Hoe ik dit weet? Hewel, op een bepaald moment was M- L. die job beu en zocht mijn vader een nieuwe uitdaging om zijn (voorheen iets kalmere) zomerwerk aan te vullen. Vier monden te voeden thuis en ‘vooruit willen in het leven’, niet te onderschatten. Hij kocht haar ‘business’ over, inclusief de duwkar en het geheime familierecept van het ijs, en maakte naam in de regio Loppem-Oostkamp als ijsventer. Hij liet een moto monteren voor de kar, liet er een soort afdakje voor maken, kocht zich een paar witte stofjassen en een toeter en weg was A. De bewuste kar heeft bij hem zeker nog meer dan twintig jaar dienst gedaan. Pas toen hij het beu was om niet alleen bij mooi weer, maar ook bij regen en wind de hort op te gaan kocht hij zich een camionette en breidde zijn assortiment aan ijs serieus uit.

Het zou me niet verwonderen mocht die vandaag nog steeds ergens het mooi weer maken. Vorig jaar zat ik op Sint Michiels een meisje met een duwkar in de Rijselsestraat. Even dacht ik de contouren van de foto hierboven te herkennen, maar was verkeerd.

Vorig jaar, toen mijn moeder nog mee kon met een gewone auto, voerde één van mijn broers haar nog één keer naar Uitkerke, naar haar hartsvriendin. Het zal de laatste keer geweest zijn dat ze elkaar zouden zien…

Geplaatst in filosofie | Tags: , , , | 42 reacties

Vijfhonderd berichten…

Pairi Daiza fototentoonstelling bezoek mei 2017

Statistieken is niet iets waarmee ik dagelijks bezig ben. Ook niet die van deze weblog, ooit gestart in januari 2013.

Vorige week kreeg ik een berichtje dat mijn vijfhonderdste post was gepubliceerd. Dit brengt mijn aantal bijdragen op een dikke honderdtal op jaarbasis. Laat dit meteen zijn wat ik voor ogen had.

Bedoeling was om niet meer in de val te lopen van vorige weblogs of anders sites waar ik mijn ding deed. Gewoon schrijven als ik er zin in heb, liefst enkel in het weekend. Liefst met behoud van een maximum aan anonimiteit. Dat laatste is grotendeels gelukt in die zin dat ik nog geen enkele blogger in real life heb ontmoet, maar stukje bij beetje werd de muur van anonimiteit toch wat verlaagd. Hier toeft al eens één of meerdere speurders die resultaat halen.

We waren eergisteren in Pairi Daiza (zondag meer hierover), en zagen onder andere een mooie fototentoonstelling over Azië. Het beeld van de dame die de voeten werd gewassen (of gemasseerd, lijkt me niet duidelijk), haar onverschillige blik en ook de uitdrukking van de man op de foto wakkerde mijn fantasie aan.

Vijfhonderd stukjes. Doe ik er nog vijfhonderd bij? Misschien wel, misschien niet. Voorlopig heb ik nog niet het gevoel dat mijn WordPress-avontuur ten einde is.

Bedankt om mij die hele tijd te komen lezen!

 

 

Geplaatst in filosofie | Tags: , , | 72 reacties

Moeder, vrouw, wonder, en alle variaties hierrond.

Hierboven een fragment uit een gevelbeschildering in een dorp van Bulgarije. Vond ik heel toepasselijk voor een dag als vandaag.

‘Moederdag’. Tegenwoordig zijn er mensen die vinden dat het vieren hiervan niet meer aangewezen is, onder het mom dat er teveel complexe gezinsvormen bestaan. Mag ik een luide ‘boe!’ roepen op zo’n gezever? Heeft niet iedereen een moeder? Of een kind nu in een natuurlijke gezinssituatie leeft met vader, moeder, boompje, bloempje en samsonkoek, of de ouders zijn gescheiden, beoefenen een andere godsdienst of leven met twee papa’s? Elk heeft een moeder, en elk van die moeders heeft een hart dat bloedt als iets aan dat kind wordt misdaan.

De laatste week stond het thema ‘moeder’ dik in de verf bij al wat ik deed.

Om te beginnen mijn eigen moeder, die woensdag om een bizarre reden werd ontslagen uit het ziekenhuis omdat haar aantal ziekenhuisdagen op rij het maximum heeft overschreden, en het hospitaal daarvoor financieel wordt bestraft. OK, ze lag er meer dan zes weken in verband met een niet aanpakkende antibiotica-kuur, maar als iemand nu medische hulp nodig heeft, wat dan? Tegen haar zin en met angst in haar hart is ze overgebracht naar een privé kortverblijf aan onze kust. Liever had ze thuis verbleven, maar dat is nu echt geen optie meer. Wij (haar kinderen) kregen verwijten van haar naar onze kop geslingerd, en dat doet geen deugd. Maar het blijft onze moeder en we doen er alles voor opdat ze goed zou verzorgd worden en zich comfortabel zou voelen.

Mijn eigen vrouw ook, de meest lieve moeder die een kind zich kan voorstellen. Wat was ik graag een kind geweest en door haar geknuffeld en verzorgd geworden. We hebben dan misschien twee zonen, maar toch zie ik in hen een pak kenmerken van hun mama. Hun neus is een Pannenkoek-exemplaar :), maar geef mij een blad papier en ik noteer met gemak vijftig zaken die ze gemeen hebben met hun moeder.

En dan is er nog M, waarvan we vrijdag met een dienst in de Magdalenakerk van Brugge afscheid namen. Ook moeder van twee kinderen, die nu half verweesd achterblijven met hun fysieke mama. De dienst was in een kerk, maar er kwam geen enkele liturgische tekst aan te pas. Het klasje van het zoontje was compleet aanwezig, en zat op een tapijt vooraan in de kerk. Hijzelf moest vooraan gaan zitten op een bankje, terwijl de juffrouw hem vragen stelde over zijn ‘mima’. Weinigen hielden het droog.

Moeders, mama’s (ouders in het algemeen, eigenlijk). Weinig zijn perfect, sommigen blijven met twijfels zitten. Doe ik het goed, deed ik het juist, kon ik niet… Achteraf gezien kun je alles evalueren, en kon alles wel beter op één of andere manier. Maar ook moeders moeten roeien met de riemen die ze hebben. Als ik terugkijk naar mijn eigen jeugd, konden veel zaken anders, beter, minder hard. Maar dan moet je kijken in welke omstandigheden je bent opgevoed, en zul je merken dat welke mama ook enorm veel tijd en energie heeft opgeofferd, enorm veel leuke dingen heeft laten passeren alleen maar om het beste te maken opdat dit kind of die kinderen hun weg zouden vinden in het leven.

Moederdag vieren afschaffen? Ben je zot???

Geplaatst in filosofie | Tags: , | 48 reacties